Η πιο ομορφη θαλασσα του κοσμου, το Αιγαιο, φτανει και στους δυο λαους

Με κέντρο και αφετηρία το Αιγαίο τη θάλασσα που ενώνει Ελλάδα και Τουρκία και τους λαούς τους Τούρκοι και Έλληνες έστειλαν μήνυμα συνύπαρξης και φιλίας στα πλαίσια του 3ου Φεστιβάλ Ελληνοτουρκικής Φιλίας και συγκεκριμένα του πρώτου μέρους που φιλοξένησε η Αλεξανδρούπολη από τις 19 έως τις 20 Ιουνίου. Το Φεστιβάλ που φέρει τον τίτλο «Γέφυρες και Τείχη» διοργανώνεται από την μη κυβερνητική οργάνωση «Δάφνη» η οποία λειτουργεί και στις δύο χώρες και υποστηρίζεται από την νομαρχιακή αυτοδιοίκηση Ροδόπης-Έβρου και το δήμο Αλεξανδρούπολης και συγχρηματοδοτείται από το υπουργείο Εξωτερικών. Συμμετέχουν επίσης οι μη κυβερνητικές οργανώσεις «Γιατροί του Κόσμου», «Δρόμοι του Κρασιού της Β. Ελλάδας» και η VEN της Τουρκίας.

Στα πλαίσια του διημέρου στην Αλεξανδρούπολη πραγματοποιήθηκε λογοτεχνική συζήτηση με θέμα «Γέφυρες και Τείχη» στην αίθουσα Αρχαιοφίλων. Στη συζήτηση πήραν μέρος Έλληνες και Τούρκοι συγγραφείς και συγκεκριμένα η Ντουιγκού Ασένα, Αλέξανδρος Αδαμόπουλος, Κεμάλ Αναντούλ και Σούλα Μπόζη, Τη συζήτηση συντόνιζε ο γνωστός δημοσιογράφος Ragip Dyran

Ντουιγκού Ασένα, συγγραφέας:

«Αν δεν υπήρχαν οι πολιτικοί οι άνθρωποι θα ζούσαν χωρίς έριδες»

Η συγγραφέας Ντουιγκού Ασένα ξεκίνησε την ομιλία της με τις ομοιότητες που υπάρχουν μεταξύ των δύο λαών λέγοντας χαρακτηριστικά ότι, «όταν μιλώ σε μία αίθουσα καταλαβαίνω ποιος είναι ξένος και ποιος Τούρκος. Εδώ όμως σε αυτή την αίθουσα δεν μπορώ να προσδιορίσω κάτι τέτοιο».

Η κ. Ντουιγκού Ασένα αναφέρθηκε στην αλλαγή που επήλθε μετά τους σεισμούς στην Τουρκία στις σχέσεις μεταξύ των λαών, οι οποίοι σεισμοί όπως είπε «έγιναν η αιτία για να συμφιλιώσουμε Αν δεν υπήρχαν οι πολιτικοί, εξαιρώ τους παρόντες, ίσως οι άνθρωποι να ζούσαν φυσιολογικά χωρίς έριδες. Βλέποντας το λουτρό αίματος που χύνεται από τους πολέμους σε όλο τον κόσμο πιστεύω ότι ίσως ο άνθρωπος δεν είναι η τόσο μεγαλειώδης ύπαρξη που έχει ολοκληρώσει την ανέλιξή της. Πώς να πιστέψω ότι έχει ολοκληρώσει την εξέλιξή του, όταν για να περιγράψεις τον γείτονά σου, τον Έλληνα στην Τουρκία λες αυτός είναι ο γκιαούρης και το ίδιο αντιστοίχως γίνεται και στην Ελλάδα με τη χρησιμοποίηση διαφόρων επιθέτων για τους Τούρκους ; Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πολιτικοί που δεν έχουν ολοκληρώσει την εξέλιξή τους ως άνθρωποι έρχονται στην εξουσία. Δεν έχω καταλάβει γιατί ψηφίζουμε. Ψηφίζουμε για τα δικά τους συμφέροντα για να σπέρνουν την εχθρότητα ανάμεσά μας; Κατά τον ίδιο τρόπο με εθνικιστικά συνθήματα δρα και ο τύπος έχοντας σαν στόχο να πουλήσει περισσότερα φύλλα. Δεν το καταλαβαίνω αυτό. Νομίζω ότι μπορούμε να ζήσουμε ειρηνικά, έτσι όπως είμαστε τώρα».

Αλέξανδρος Αδαμόπουλος:

«Τα εμπόδια δεν είναι ανυπέρβλητα, οι γέφυρες έχουν αρχίσει να χτίζονται»

Αισιόδοξος ο συγγραφέας Αδαμόπουλος Αλέξανδρος για την εδραίωση της φιλίας και ειρηνικής συνύπαρξης των δύο λαών με τη δρομολόγηση δράσεων και πρωτοβουλιών μεταξύ των δύο πλευρών. «Έχουμε ουσιαστικά πολλές κοινές καταβολές. Επομένως όσο και αν υπάρχουν κάποια εμπόδια, δεν είναι σε καμία περίπτωση ανυπέρβλητα και φυσικά οι γέφυρες ήδη έχουν αρχίσει να χτίζονται και ελπίζω να γίνονται όσο περνά ο καιρός και πιο σημαντικές». Ο κ. Αδαμόπουλος προς επίρρωση των λόγων του κατέθεσε δύο προσωπικές εμπειρίες. Η μία αφορούσε την αποδοχή που είχε το βιβλίο του «Δώδεκα και ένα θέματα» μεταφρασμένο από τον Ηρακλή Μίλλα το οποίο έχει εξαντληθεί και προχωρά η δεύτερη έκδοση στην Τουρκία. Η δεύτερη εμπειρία αφορά θεατρικό του έργο που ανέβασε σχολείο της Πόλης και το οποίο παρακολούθησαν πολλοί Τούρκοι φοιτητές που σπουδάζουν Νέα Ελληνικά και οι οποίοι του πρότειναν να το ανεβάσουν μεταφρασμένο. «Επομένως αυτή τη στιγμή υπάρχει και ένα συγκεκριμένο σχέδιο το οποίο εμένα πραγματικά μ’ αρέσει πάρα πολύ και το οποίο είναι μία γέφυρα που γκρεμίζει κάποια τείχη.» κατέληξε ο κ. Αδαμόπουλοα.

Κεμάλ Αναντούλ:

«Οι κοινωνίες που έχουν παρεξηγήσει το παρελθόν είναι αδύνατον να εκτιμήσουν σωστά το σήμερα»

Στην ομιλία του ο συγγραφέας και βουλευτής Κεμάλ Αναντούλ, έθεσε τον προβληματισμό αν η Ιστορία είναι επιστήμη ή μέσο προπαγάνδας.

«Δεν είναι εύκολο να γκρεμίσεις τείχη αν δεν γκρεμίσουν τα τείχη του μυαλού μας και αυτό θα γίνει αν ξεκινήσουμε αναθεωρώντας αυτά που έχουμε στο μυαλό μας σχετικά με την ιστορία του χώρου αυτού. Ας αναρωτηθούμε τι είναι Ιστορία; Είναι μια επιστήμη η Ιστορία; Είναι μέσο προπαγάνδας; Το πρώτο ή το δεύτερο? Αν λέγαμε ότι το δεύτερο είναι σωστό, αν δεχόμασταν την ιστορία σαν μέσο προπαγάνδας τα τείχη που έχουμε μέσα στο μυαλό μας δεν μπορούν να γκρεμισθούν, αντιθέτως γίνονται πιο γερά και αξεπέραστα. Δεν μπορούμε έτσι να γκρεμίσουμε τα τείχη και να περάσουμε τη γέφυρα».

Αναφερόμενος στην αλήθεια της Ιστορίας, είπε «Η Ιστορία είναι μια επιστήμη. Αυτό είναι η αλήθεια. Η επιστήμη της Ιστορίας εμπεριέχει την αμφιβολία από μόνη της. Δεν πρέπει να πιστεύουμε αυτά που γράφονται στα επίσημα βιβλία της Ιστορίας. Αν κοιτούσαμε την Ιστορία έτσι απλά, θα μπορούσαμε να γκρεμίσουμε τα τείχη που έχουμε μέσα στο μυαλό μας. Όταν τα τείχη πέσουν οι Τούρκοι στην Ανατολή θα σταματήσουν να λένε επανάσταση-εξέγερση της Πελοποννήσου γι’ αυτό που έγινε το 1821. Δεν πρέπει να το λέμε έτσι. Το 1821 ήταν ο απελευθερωτικός πόλεμος που έκανε το ελληνικό έθνος για να απελευθερωθεί από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το ίδιο και οι Έλληνες δεν θα πρέπει να λένε το 1922 για την Μικρασιατική καταστροφή. Το 1922 είναι η απελευθέρωση της Τουρκίας και δόθηκε όχι ενάντια στην Ελλάδα, αλλά ενάντια στον Ιμπεριαλισμό» είπε και επεσήμανε, «πρέπει να γκρεμίσουμε τα τείχη που χτίζονται μέσω των σχολικών βιβλίων. Να τα γκρεμίσουμε έτσι ώστε να μην μπορούν να ανοικοδομηθούν και να ανακτήσουμε μετά την αλήθεια. Δεν είναι δύσκολο να πει κανείς την αλήθεια. Η αλήθεια είναι η φιλία, είναι η ελευθερία. Ας μην αφήσουμε να συνεχιστεί το λάθος. Οι κοινωνίες που έχουν παρεξηγήσει το παρελθόν είναι αδύνατον να εκτιμήσουν σωστά το σήμερα. Περισσότερο δεν μπορούν να κάνουν κανένα κοινό έργο, σχέδιο για το μέλλον. Η πιο όμορφη θάλασσα του κόσμου, το Αιγαίο, φτάνει και στους δυο λαούς. Εμείς όλοι μας ας γίνουμε τόσο θαρραλέοι, όσο οι γλάροι. Οι γλάροι δεν ξέρουν τίποτε για σύνορα, για βίζα, ούτε για τορπιλάκατο. Πάνε κι έρχονται ανάμεσα στις δυο ακτές ελεύθεροι. Αν οι άνθρωποι στις δυο ακτές του Αιγαίου, αυτό είναι σίγουρο, δεν μπορέσουν να γίνουν τόσο ελεύθεροι όσο οι γλάροι, δεν θα γίνουν ποτέ ελεύθεροι».

Σούλα Μπόζη:

«Μέσα από τον πολιτισμό να γνωρίσουμε τον άλλο»

Η Σούλα Μπόζη, γνωστή από την ταινία αλλά και το βιβλίο της «Πολίτικη Κουζίνα» γεννήθηκε στην Πόλη. Στην ομιλία της τόνισε την ανάγκη γνωριμίας των δύο λαών μέσα από την τέχνη και γενικότερα τον πολιτισμό, μέσω του οποίου μας δίνεται η δυνατότητα να κατανοήσουμε τον άλλον, ώστε να δημιουργηθούν μεταξύ μας γέφυρες και κώδικες επικοινωνίες «Η Ελλάδα και η Τουρκία στους πολιτιστικούς τομείς έχουν πλούσια συγκομιδή, δυστυχώς όμως ελάχιστη γνωστή από την άλλη πλευρά».

Κάνοντας αναφορά στα πολιτιστικά γεγονότα των τελευταίων 35 χρόνων στις δύο χώρες τόνισε ότι στο χώρο της λογοτεχνίας έγιναν τα περισσότερα βήματα.

«Από τα τέλη της δεκαετίας του 60 οι Μικρασιάτες Μαγιόπουλος και Ανδρεάδης ξεκίνησαν μεταφράσεις ποιημάτων και θεατρικών έργων κυρίως του Χικμέτ και έργα του Αζίζ Νεσίν.

Από τη δεκαετία του 80 η σοδειά είναι πιο πλούσια με μεταφράσεις κυρίως μυθιστορημάτων γνωστών Τούρκων συγγραφέων, όπως του Γιασάρ Κεμάλ, Αζίζ Νεσίν Ριφάτ Ιλγκάς Σεμπατίν Αλή, και από τους νεότερους ποιητές του Αταούλ Μπεχράμογλου, από τους Παναγιώτη Αμπατζή Φραγκό Καραογλάν, Στέλλας Βρεττού. Με την καταγραφή της Φραγκό Καραογλάν μεταφράστηκαν τα τελευταία πενήντα χρόνια περίπου 160 λογοτεχνικά βιβλία.

Από την άλλη πλευρά μία πολύ μεγάλη εργασία έγινε μεταξύ των ετών 1940-1960 που αφορούσε στη μετάφραση της νεοελληνικής γραμματείας και στα άπαντα του Καζαντζάκη.

Τη δεκαετία του 60 μεταφράζεται ο Σαμαράκης και η Διδώ Σωτηρίου η οποία μέχρι σήμερα έχει κάνει 45 εκδόσεις και είναι η πιο γνωστή και πολυσυζητημένη ελληνίδα λογοτέχνης στην Τουρκία.

Στις δεκαετίας 70 και 80 βλέπουμε μεταφράσεις στο χώρο της ποίησης και έχουν μεταφραστεί καθ΄ ολοκληρία ο Καβάφης ο Ρίτσος ο Σεφέρης, ο Ελύτης».

Κατά την κ. Μπόζη στο χώρο της κινηματογραφικής παραγωγής έχουν γίνει ελάχιστα πράγματα, όπως υπάρχει και παντελής άγνοια και στις δύο χώρες για το εθνικό θέατρο.

«Όσον αφορά το εθνικό Θέατρο δυστυχώς τα πράγματα είναι δυσκολότερα. Ενώ και στις δύο χώρες υπάρχουν θεατράνθρωποι και εξαιρετικοί ηθοποιοί υπάρχει και στις δύο χώρες παντελής άγνοια.

Εάν δεν γνωριστούμε μέσω των τεχνών και του πολιτισμού πώς θα γνωρίσουμε τον άλλον;»Η κ. Μπόζη έκλεισε με τη συγκεκριμένη ευχή.

Στο πλαίσιο του 3ου Φεστιβάλ Ελληνοτουρκικής φιλίας πραγματοποιήθηκε κοινή έκθεση ζωγραφικής Τούρκων και Ελλήνων και συναυλία με τον Μανόλη Μητσιά και τη διάσημη τραγουδίστρια Ayla Algan και την Πολιτιστική Κίνηση Ροδόπης.

Τι έγραψε ο τουρκικός τύπος

Η φιλία βγήκε στους δρόμους

• Το Φεστιβάλ Ελληνοτουρκικής Φιλίας ξεκίνησε στην Αλεξανδρούπολη

• Σκοπός του φεστιβάλ, που θα συνεχίσει στη Μυτιλήνη, στην Άσο και στην Κωνσταντινούπολη, είναι να κάνει την ελληνοτουρκική φιλία κομμάτι της καθημερινότητας

Το Φεστιβάλ Ελληνοτουρκικής Φιλίας, το οποίο ξεκίνησαν οι εθελοντές της ειρήνης είναι τριών ετών. Το φεστιβάλ ξεκίνησε το Σάββατο στην Αλεξανδρούπολη και θα μεταφερθεί στη Μυτιλήνη, στην Άσο και στην Κωνσταντινούπολη, όπου και θα τελειώσει στις 12 Ιουλίου. Οι Το φεστιβάλ συνδιοργανώνεται από τους συλλόγους «Δάφνη» και “Defne”.

Στα πλαίσια των εκδηλώσεων της πρώτης μέρας στην Αλεξανδρούπολη πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια της έκθεσης των Άρτεμις Αλτσάλαϊ, Γιουσούφ Τάκτακ, Ελίφ Τσελέμπι και Σταύρου Παναγιωτάκη. Επίσης έγινε προβολή ταινιών ελληνικής και τουρκικής παραγωγής και συγκεκριμένα από την Τουρκία παρουσιάστηκε η ταινία του Ατίφ Γιλμάζ «Αχ Μπελίντα» και από την Ελλάδα η ταινία του Τ. Λαμπρόπουλου «Κρασί – Λάδι – Ψωμί». Από την άλλη η συναυλία του Μανόλη Μητσιά κέρδισε τις εντυπώσεις των επισκεπτών. Ενώ προχθές εκτός από τη λογοτεχνική συζήτηση στην οποία συμμετείχαν οι συγγραφείς Ντουιγκού Ασένα, Αλέξανδρος Αδαμόπουλος, Κεμάλ Αναντούλ και Σούλα Μπόζη πραγματοποιήθηκε παρουσίαση και δοκιμή κρασιών από τη μη κυβερνητική οργάνωση «Οι Δρόμοι του Κρασιού τα Βόρειας Ελλλάδας». Ακολούθησε η συναυλία της Αϊλά Άλγαν και των μαθητών της Δραματικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η Νιλουφέρ Ταρικαχγιά είναι μια από τις διοργανώτριες με την οποία μιλήσαμε για τη σημασία του φεστιβάλ:

Πως θα μπορούσατε να περιγράψετε με λίγα λόγια το σημείο στο οποίο έφτασε το φεστιβάλ;

Αν θέλετε να περιγράψω με μια λέξη, θα έλεγα επιτυχία. Ξεκινήσαμε κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες. Εάν θυμάστε τότε ακόμα και η Ε.Ε. ήταν ταμπού. Ήμασταν σε ένα σημείο όπου δεν μπορούσες ούτε να αναφερθείς στην ελληνοτουρκική φιλία. Αλλά μαζί με την αλλαγή του πολιτικού κλίματος ανακουφιστήκαμε και εμείς. Ξεκινήσαμε με το Σύλλογο VEN (VOLUNTEER ASSOSIATION),- ο Σύλλογος αυτός σκοπεύει στην ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. και ο οποίος έγινε πέντε χρονών, από τον οποίο γεννήθηκε ο Σύλλογος Ελληνοτουρκικής Φιλίας “Defne”. Αυτό αποτελεί μια μεγάλη εξέλιξη, μιλάμε για δυο συλλόγους όπου και στις δύο χώρες τα μέλη τους τα αποτελούν διανοούμενοι που πιστεύουν στη φιλία και στην ειρήνη. Η “Δάφνη” δραστηριοποιείται στην Αθήνα ενώ “Defne” στην Κωνσταντινούπολη.

Γκρεμίστε τα τείχη, χτίστε γέφυρες. Γιατί «Γέφυρες και τείχη»;

Σκοπός και του Συλλόγου VEN αλλά και του “Defne” είναι να μεταφέρει στους δρόμους την ιδέα της ελληνοτουρκικής προσέγγισης και της Ευρώπης. Δηλαδή τα στοιχεία αυτά να αποτελούν ένα κομμάτι της καθημερινής ζωής των πολιτών. Άρα είναι μια πολύ απλή ιδέα: Να γκρεμίσουμε τα τείχη και να χτίσουμε τις γέφυρες…

Τι εκδηλώσεις περιλαμβάνει το φεστιβάλ;

Το φεστιβάλ περιλαμβάνει εκδηλώσεις όπως χορό, θέατρο, μουσική, λογοτεχνική συζήτηση, έκθεση εικαστικών τεχνών. Η ιδέα της ίδρυσης ενός τέτοιου συλλόγου ανήκει στον επιχειρηματία Γιάννη Μπουτάρη που είναι συγχρόνως και ιδρυτής της μη κυβερνητικής οργάνωσης «Οι Δρόμοι του Κρασιού της Β. Ελλάδας». Στο δεύτερο έτος του συγκεκριμένου φεστιβάλ ο ίδιος πρότεινε την ιδέα ότι το πνεύμα αυτής της ομάδας μπορεί να συμβολιστεί με το κρασί και το λάδι, γιατί ιατί σύμφωνα με τον Μποτάρη το κοινό στοιχείο των δυο χωρών είναι το κρασί και το λάδι, γεγονός που σημαίνει αφθονία και μόχθο.

Ο χώρος του φεστιβάλ συνέχεια αλλάζει…

Ναι, γιατί σε κάθε περιοχή που πάμε αφήνουμε τους σπόρους της φιλίας. Την πρώτη χρονιά το φεστιβάλ έλαβε χώρα στη Τένεδο και συνέχισε για ένα μήνα. Στη δεύτερη χρονιά ήμασταν στην περιοχή Τσανάκκαλε και διοργανώσαμε μονοήμερη εκδρομή στην Τένεδο. Στη συνέχεια ακολούθησαν επισκέψεις στη Θεσσαλονίκη, Κομοτηνή, Καβάλα και Αλεξανδρούπολη. Φέτος οι εκδηλώσεις θα λάβουν χώρα και στην Ελλάδα και στην Τουρκία. Διαλέξαμε την Αλεξανδρούπολη και τη Μυτιλήνη γιατί βρίσκονται στα σύνορα. Οι ακριτικές περιοχές είναι πιο σημαντικές για μας.

Εβρίμ Αλτούγ, Ραντικάλ, 22/06/2004

google-news Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

NEWSLETTER

Ενημερωθείτε πρώτοι για τα σημαντικότερα νέα της ημέρας, απευθείας στο email σας.

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ