Η «Οπερα της πενταρας» στους Φιλιππους

Η Εταιρία Τέχνης «5η Εποχή», σε συνεργασία με την εταιρεία «Πολιτισμός και Επικοινωνία», παρουσιάζουν το καλοκαίρι του 2009, τη διασημότερη μουσική κωμωδία [σάτιρα] του εικοστού αιώνα, το έργο των Bertolt Brecht – Kurt Weill «Η Όπερα της Πεντάρας». Το έργο παρουσιάζεται στην αυθεντική του εκδοχή ,με όλες τις μουσικές και τα τραγούδια του Kurt Weill , σε απόδοση-σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, σκηνικό-κοστούμια Γιώργου Πάτσα, χορογραφίες Δημήτρη Παπάζογλου, μουσική διδασκαλία Θοδωρή Οικονόμου.

«Η Όπερα της πεντάρας», είναι έργο γραμμένο το 1928, στην εποχή δηλαδή όπου το επερχόμενο παγκόσμιο οικονομικό κραχ, απειλεί πλέον και την Ευρώπη. Έκτοτε παραμένει ένα έργο επίκαιρο, βαθύτατα σαρκαστικό και ίσως, το διασημότερο σχόλιο «στην κατασκευή» του σύγχρονου οικονομικοκοινωνικού συστήματος…

Ο Μπρεχτ δανείζεται το θέμα του από την «Όπερα του ζητιάνου» του Τζων Γκαίη, που είχε γνωρίσει εξαιρετική επιτυχία στο Λονδίνο [1728].

Ο Κουρτ Βάιλ γράφει για τις ανάγκες της παράστασης μια σειρά εξαιρετικών τραγουδιών που στο σύνολό τους γίνονται επιτυχίες και γνωρίζουν αμέτρητες διασκευές για περισσότερο από ογδόντα χρόνια.

Η υπόθεση του έργου…

Ο κύριος Ιερεμίας Πήτσαμ [που δηλώνει ο φτωχότερος άνθρωπος του Λονδίνου έχει στήσει τη μεγαλύτερη εταιρεία ζητιάνων στο Λονδίνο. Έτσι λοιπόν προσλαμβάνει καθημερινά ανέργους και τους εκπαιδεύει σε «εξειδικευμένους» ζητιάνους οι οποίοι εργάζονται πλέον για λογαριασμό της «Τζόναθαν Τζερεμάια Πήτσαμ Α.Ε.». Ο Μακήθ ο φονιάς – το γρήγορο μαχαίρι και διασημότερος ληστής του Λονδίνου αποφασίζει να «βάλει χέρι» στην επιχείρηση του Πήτσαμ. ΄Ετσι παντρεύεται κρυφά την Πόλυ, κόρη του Πήτσαμ. Όταν ο Πήτσαμ μαθαίνει το γεγονός, διαισθανόμενος τον επερχόμενο κίνδυνο της «εταιρείας» του, αποφασίζει να εκδικηθεί τον Μακήθ. Προσπαθεί να τον καταδώσει στην αστυνομία, πράγμα όμως δύσκολο, αφού ο αρχηγός της αστυνομίας Μπράουν ο Τίγρης, είναι στην πραγματικότητα «συνεταίρος» του ληστή Μακήθ που εν αγνοία του Μπράουν έχει ήδη παντρευτεί και την κόρη του Λούσυ… ώσπου η Τζένη, μια διάσημη πόρνη και μεγάλος έρωτας του Μακήθ αποφασίζει να τον εκδικηθεί…

«Πιστεύουμε πως «Η ΟΠΕΡΑ ΤΗΣ ΠΕΝΤΑΡΑΣ», αποτελεί μια ιδανικά επίκαιρη επιλογή-σχόλιο στις εποχές που διανύουμε…» δηλώνουν οι συντελεστές. «Είναι έργο που απευθύνεται σʼ ένα ευρύτατο κοινό κάθε ηλικίας, ένα έργο λαϊκό και ταυτόχρονα μια μοναδική μουσική κωμωδία… μια σάτιρα στα όσα και σήμερα απλώς επαναλαμβάνονται στο γύρισμα του χρόνου… Παράλληλα η παράσταση αποτελεί ένα μοναδικό θέαμα, καθώς πρόζα, μουσική, τραγούδι, χορός και φωτισμοί, συνυπάρχουν σε ένα σκηνικό χώρο που παραπέμπει άλλοτε σε καμπαρέ άλλοτε σε τσίρκο και άλλοτε σε μια απέραντη λεωφόρο …

Η «Όπερα…» είναι μια επιλογή που, συνειδητά, στοχεύει στη δημιουργία ενός άλλης αντίληψης θεάματος, ξεφεύγοντας από τη λογική μιας ακόμη παράστασης του καλοκαιριού…».

Η διάσημη μουσική κωμωδία παρουσιάζεται στην αυθεντική εκδοχή του, με τη μουσική και τα τραγούδια του Kurt Weill. Εργο γραμμένο το 1928, εποχή κατά την οποία το επερχόμενο οικονομικό κραχ, απειλεί πλέον και την Ευρώπη, παραμένει επίκαιρο, βαθύτατα σαρκαστικό και ίσως, το πιο γνωστό σχόλιο «στην κατασκευή» του σύγχρονου οικονομικοκοινωνικού συστήματος…

Διανομή

Κομπέρ: Αλέξανδρος Μπουρδούμης

Τζένη: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη

Μακήθ: Στέλιος Μάινας

κος Πήτσαμ: Μάνος Βακούσης

κα Πήτσαμ: Ρένια Λουιζίδου

Πόλλυ: Νάντια Κοντογεώργη

Μπράουν: Ηλίας Κουνελάς

Λούσυ: Άντεια Ολυμπίου

Παίζουν ακόμη οι ηθοποιοί:

Δημήτρης Βογιατζής

Κωνσταντίνος Γιαννακόπουλος

Δέσποινα Πολυκανδρίτου

Ελενα Γεροδήμου

Θοδωρής Ευστρατιάδης

Αντώνης Δημητροκάλης

Μαρία Βλαχάκη

Χάρης Παντελιδάκης

Αννα Αθανασιάδη

Επιμέλεια: Α.Χ.

Η πιο διαχρονική κοινωνική καταγγελία

«Αυτό που κάνει την Όπερα της Πεντάρας, από το 1928 που γράφτηκε, ένα από τα σπάνια κοσμήματα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, δεν είναι μόνο το καυστικό πνεύμα του Bertolt Brecht, που κατάφερε να φτιάξει με τα πιο απλά υλικά την πιο διαχρονική κοινωνική καταγγελία. Ούτε μόνο τα αθάνατα τραγούδια του Kurt Weill τα οποία κατόρθωσαν να περάσουν στην pop κουλτούρα με μια δυναμική ανάλογη του θρυλικού Porgy nʼ Bess του Gershwin.

Αυτό που έκανε την Όπερα το μύθο που είναι σήμερα, είναι κυρίως η εξαιρετική ευκαιρία που δίνει στον εκάστοτε σκηνοθέτη που θα καταπιαστεί μαζί της, να μπλέξει ετερόκλητα θεατρικά στιλ, από το επικό θέατρο του Μπρεχτ, ως την φάρσα, το γαλλικό vaudeville, το ιερόσυλο πολιτικό cabaret της Βαιμάρης, αλλά και το αμερικάνικο μιούζικαλ της χρυσής εποχής του Broadway.

Ελευθερία; Ή η ιδιότυπη παγίδα που έχουν στήσει οι δαιμόνιοι Brecht και Weil; Γιατί όσο κι αν η Όπερα επιδέχεται τα πάντα, τόσο κλειδώνει ενάντια σε όσα την προδίδουν. Κι αν συνδυάζει το επικό θέατρο, με τη φάρσα και το cabaret με το μιούζικαλ, αυτό απαιτεί μια χρυσή μπαγκέτα ενός εμπνευσμένου σκηνοθέτη, ο οποίος θα ρυθμίσει τη δοσολογία του κάθε είδους με ακρίβεια και γνώση. Γιατί δυστυχώς αυτό το τόσο απλό όσο και ιδιότυπο έργο, δε μπορεί να παρουσίαστει μόνο με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αλλά με μια σύνθεση που ορίζεται σχεδόν ακριβώς από το ίδιο το κείμενο και τις αναφορές του.

Ο Θέμης Μουμουλίδης δεν είναι ξένος στον κόσμο του αναχρονιστικού Βικτωριανού Λονδίνου του διαβόητου Μακήθ του Μαχαιροβγάλτη. Το φετινό ανέβασμά του μάλιστα είναι η δεύτερη φορά που καταπιάνεται με το έργο μέσα σε 3 χρόνια. Κι αν το πρώτο ανέβασμα ήταν εμφανώς πιο σκοτεινό και μακάβριο, φέτος αποφασίζει (λόγο καλοκαιρινής περιοδείας;) να το «ξανοίξει» σε πιο φωτεινούς δρόμους, επιλέγοντας μια πιο αμερικάνικη αλά Broadway προσέγγιση, διατηρώντας ωστόσο σταθερή την αρχική θέση του απέναντι στους χαρακτήρες και τα νοήματα του έργου».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.