«Η μικρη μποτα του Αι Βασιλη»

ΠτΘ: Ήρθατε για μια βιβλιοπαρουσίαση στα πάτρια εδάφη, από την Ξάνθη στην Κομοτηνή και υποθέτω πως υπάρχουν δεσμοί φιλίας με τον Τάκη Δολιανίτη για να έρθετε στο βιβλιοπωλείο Δημοκρίτειο.

Δ.Π.: Είμαι πολύ χαρούμενη που βρίσκομαι εδώ και ευχαριστώ θερμά τον Τάκη και την Ιωάννα Δολιανίτη για την υποδοχή, το κάλεσμα και την φιλοξενία. Πέρασα υπέροχα, καλύτερα από ό,τι είχα ονειρευτεί.

ΠτΘ: Ζείτε μέσα σ’ ένα βιβλιοπωλείο στην Ξάνθη, άρα η επαφή με τα βιβλία είναι αυτονόητη. Πώς ξεκίνησε η επαφή με τη γραφή;

Δ.Π.: Αυτά τα δύο συνυπάρχουν για μένα. Όταν άνοιξε η μητέρα μου το βιβλιοπωλείο ήμουν στην Δ΄ Δημοτικού στις αρχές της δεκαετίας του ’80 και το παιχνίδι έφερε τη δημιουργία. Δεν έπαιζα με κούκλες και κουζινικά, αλλά προτιμούσα να παίζω με τα βιβλία. Τα έβαζα στον πάγκο, προσπαθούσα να δω ποιο είναι καλύτερο κι έκανα ταυτόχρονα τον πωλητή και τον αγοραστή. Μετά τους πρώτους μήνες άρχισα να πειραματίζομαι σε μικρά χαρτάκια, γράφοντας ιστορίες, παραμύθια, τραγουδάκια. Κάποια εξελίχθηκαν, κάποια έμειναν εκεί, κάποια άλλα γεννήθηκαν. Ήταν μια ιστορία πολύ όμορφη, σαν παραμύθι.

• Ο Αϊ Βασίλης

και… οι Αποκριές

ΠτΘ: Πώς προέκυψε «Η μικρή μπότα του Αϊ Βασίλη»;

Δ.Π.: Πέρυσι τις Αποκριές καθόμουν ένα απόγευμα στο μαγαζί. Δεν θυμάμαι ακριβώς τι είδα. Το μόνο που έχω έντονα στο μυαλό μου είναι μια τεράστια κόκκινη στολή που πέρασε μπροστά από την βιτρίνα. Ήμουν απορροφημένη και δεν κατάλαβα τι ήταν.

Σκέφτηκα, όμως, πως εμείς πηγαίνουμε σε χορούς και σε πάρτι, αλλά ο Αϊ Βασίλης τι μπορεί να κάνει; Τον ξεχνάμε και τον θυμόμαστε την Παραμονή της Πρωτοχρονιάς ή από τον Νοέμβρη που ξεκινούν να παίζουν οι πρώτες διαφημίσεις;

Πήρα μολύβι και χαρτί και έγραψα το βιβλίο «Η μικρή μπότα του Αϊ Βασίλη».

ΠτΘ: Άρα, τρυπώσατε στη ζωή του Αϊ Βασίλη;

Δ.Π.: Στη ζωή Αϊ Βασίλη που τον ξεχνάμε και τον θυμόμαστε όταν θέλουμε κάτι κι όχι όλη την υπόλοιπη χρονιά. Δεν γίνεται μόνο να ζητάμε αλλά πρέπει και να προσφέρουμε. Δεν μπορούμε να δώσουμε δώρα στον Αϊ Βασίλη αλλά μπορούμε να του δώσουμε σκέψεις, ν’ αφιερώσουμε λίγο από το χρόνο μας και να τον βάλουμε μέσα στην καρδούλα μας και να τον κουβαλάμε.

ΠτΘ: Πιστεύατε στον Αϊ Βασίλη όταν ήσασταν μικρή;

Δ.Π.: Πίστευα, πιστεύω και θα πιστεύω. Ακόμη και τώρα γράφω γράμμα στον Αϊ Βασίλη και μάλιστα φέτος λόγω του ότι το δωράκι μου το έφερε πολύ νωρίς δεν θα του γράψω γράμμα αλλά θα του στείλω ευχαριστήρια κάρτα γι’ αυτήν την ωραία έκπληξη που μού ετοίμασε στις 12 Νοεμβρίου και κυκλοφόρησε «Η μικρή μπότα του Αϊ Βασίλη». Ήταν το μεγαλύτερο δώρο για μένα.

ΠτΘ: Άρα, εκπλήρωσε ένα παιδικό σας όνειρο.

Δ.Π.: Καλύτερα να πούμε ένα όνειρο ζωής.

ΠτΘ: Έχετε κι άλλα όνειρα στα σκαριά;

Δ.Π.: Έχω, αλλά όλες αυτές τις μέρες μ’ αυτό το όνειρο ζω και πορεύομαι. Θα ήταν πολύ επιπόλαιο να σκέφτομαι τα επόμενα βήματα. Θέλω να γιορτάσω αυτό που τώρα κρατάω στα χέρια μου και ταξιδεύω μαζί σας κάθε φορά που το αφηγούμαι.

Ο χρόνος θα δείξει, θα έρθουν κι άλλα πράγματα, αλλά αυτή τη στιγμή «Η μικρή μπότα του Αϊ Βασίλη» πρέπει να έχει όλη μου την προσπάθεια και την προσοχή. Ελπίζω να ταξιδέψετε κι εσείς, να βρεθείτε στο χωριό του Αϊ Βασίλη έστω και μ’ αυτόν τον τρόπο, να γράφετε κάθε χρόνο γράμμα σ’ αυτόν και να μην λέτε πως είναι μόνο μια υπόθεση παιδιών. Είναι υπόθεση όλων μας το να κρατάμε τη μαγεία και την ανθρωπιά μέσα μας γιατί μ’ αυτά η ζωή μας γίνεται καλύτερη.