Η Μ. Πυργιωτη μιλησε για τη συγχρονη γυναικα

Το Τμήμα Γυναικών της ΝΟ­ΔΕ Ροδόπης πραγματοποίησε το πρωί της Κυριακής εκδήλωση για τον εορτασμό της παγκόσμιας μέρας της γυναίκας, με καλεσμένη ομιλήτρια τη γνωστή δημοσιογράφο Μαριάννα Πυργιώτη, η οποία αναφέρθηκε στις αντικειμενικές δυσκολίες που δημιουργεί ο πολλαπλός ρόλος τη γυναίκας.

Στο περιθώριο της εκδήλωσης, ο υφυπουργός Εξωτερικών Ευριπίδης Στυ­λια­νί­δης σχολίασε ότι με την εκδήλωση «τιμάται η γυ­ναί­κα μη­τέ­ρα, ερ­γα­ζό­με­νη, η γυ­ναί­κα ως δη­μιουρ­γι­κό μέ­λος της κοι­νω­νί­ας», ενώ ανέφερε ότι οι νέ­οι πο­λι­τι­κοί ο­φεί­λου­ν να πουν τι κάνουν για να διευ­κο­λύ­νουν αυτό το ρό­λο. «Με­ρι­κές α­πό τις πα­ρεμ­βά­σεις μας α­να­φέ­ρο­νται στη Θρα­κιώ­τισ­σα μά­να που α­νη­συ­χεί για το μέλ­λον του παι­διού της και οι πρό­σφα­τες πα­ρεμ­βά­σεις ε­πι­βε­βαιώ­νο­νται ως προς αυ­τήν την κα­τεύ­θυν­ση: Δη­μιουρ­γί­α Αρ­σα­κεί­ου Σχο­λής. Δη­μιουρ­γί­α στην Κο­μο­τη­νή του Κέ­ντρου Δια Βί­ου Μά­θη­σης για ό­λη την Πε­ριφέ­ρεια, που θα μπο­ρεί να δί­νει στις γυ­ναί­κες τη δυ­να­τό­τη­τα εκ­παί­δευ­σης σε νέ­ες δε­ξιό­τη­τες. Μέ­χρι σή­με­ρα έ­χουν εκ­παι­δευ­τεί 5.000 ά­το­μα στο νο­μό, εκ των ο­ποί­ων η πλειο­ψη­φί­α εί­ναι γυ­ναί­κες.

Δη­μιουρ­γί­α υ­πο­δο­μής τη­λε-εκ­παί­δευ­σης που θα δώ­σει στις νε­ό­τε­ρες γυ­ναί­κες τη δυ­να­τό­τη­τα να συμ­με­τέ­χουν στο Α­νοι­χτό Πα­νε­πι­στή­μιο χω­ρίς να ε­πι­σκέ­πτο­νται το Πα­νεπι­στή­μιο Πα­τρών. Ε­κτε­νές πρό­γραμ­μα για ε­πι­δο­τού­με­να σε­μι­νά­ρια εκ­παί­δευ­σης σε 500 μου­σουλμα­νί­δες, το οποίο ε­φαρ­μό­στη­κε τους προ­η­γού­με­νους μή­νες. Θέ­σπι­ση 110 θέ­σε­ων για μα­κρο­χρό­νια α­νέρ­γους στους οποίους συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νε­ται με­γάλος α­ριθ­μός γυ­ναι­κών για την α­ντι­με­τώ­πι­ση της α­νερ­γί­ας στο χώ­ρο της γυ­ναι­κείας ερ­γα­σί­ας».

Η Μα­ριάν­να Πυρ­γιώ­τη σχολίασε τις ιδιαιτερότητες του ρόλου της γυναίκας δημοσιογράφου. «Η γυ­ναί­κα δη­μο­σιο­γρά­φος θα έ­πρε­πε να δώ­σει και να δί­νει συ­νε­χώς το δι­κό της στίγ­μα, τη δι­κή της ο­πτι­κή γω­νί­α στο λό­γο και τα πράγ­μα­τα και νο­μί­ζω ό­τι η δι­κή της ο­πτι­κή γω­νί­α εί­ναι δια­φο­ρε­τι­κή για λό­γους οι ο­ποί­οι εί­ναι σε όλες μας γνω­στοί. Ό­μως οι γυ­ναί­κες δη­μο­σιο­γρά­φοι, α­νε­βαί­νο­ντας στην ιε­ραρχί­α, α­κο­λου­θούν, ό­πως και στα πε­ρισ­σό­τε­ρα ε­παγ­γέλ­μα­τα που ή­ταν πα­λιά αν­δρο­κρα­τού­με­να, τις ί­διες με­θό­δους με τους άν­δρες. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα α­ναπα­ρά­γουν το ί­διο μο­ντέ­λο χω­ρίς να μπο­ρούν να το δια­σπά­σουν. Βλέ­που­με μια διαφο­ρε­τι­κή ο­πτι­κή γω­νί­α μό­νο σε ει­δι­κά πε­ριο­δι­κά, σε γυ­ναι­κεί­ες εκ­πο­μπές».

Η κ. Πυργιώτη ζήτησε τη δια­φο­ρε­τι­κή ο­πτι­κή γω­νί­α στην πο­λι­τι­κή που να μη θυ­μί­ζει την αν­δρι­κή αλ­λά να έ­χει έ­να άλ­λο βλέμ­μα. Περιγράφοντας τις δυσκολίες, έδωσε έμφαση στον υ­περ­βο­λι­κά α­ντι­φα­τι­κό πολ­λα­πλό ρό­λο της γυναίκας, ιδιαίτερα παραστατικά. «Να ξυ­πνάς το πρω­ί, να ε­τοι­μά­ζεις τα παι­διά σου για το σχο­λεί­ο, να ντύ­νε­σαι και να είσαι ευ­πρε­πώς εν­δε­δυ­μέ­νη για να πας στη δου­λειά σου και ν’ α­ντι­με­τω­πί­σεις έ­να ερ­γα­σια­κό πε­ρι­βάλ­λον που έ­χει τις δι­κές του α­παι­τή­σεις. Στη συνέχεια, να ξα­να­γυ­ρίζεις στο σπί­τι σου για να φρο­ντί­σεις τα παι­διά με άλ­λον τρό­πο και στο διάβα­σμα και στην ψυ­χι­κή α­γω­γή και με­τά ταυ­το­χρό­νως να εί­σαι σύ­ζυ­γος, με ό,τι ση­μαί­νει αυ­τό: θη­λυ­κό­τη­τα, ξε­νοια­σιά, γο­η­τεί­α. Ό­λα αυ­τά τα πράγ­μα­τα έ­χουν μια α­ντί­φα­ση. Νο­μί­ζω ό­τι έ­χου­με πρό­τυ­πα και μο­ντέ­λα, τα οποί­α μια φυ­σιο­λο­γι­κή γυ­ναί­κα εί­ναι δύ­σκο­λο να τα πα­ρα­κο­λου­θήσει. Νο­μί­ζω ό­τι η γυ­ναί­κα έ­χει ε­πω­μι­στεί πολ­λούς ρό­λους σε α­ντί­θε­ση με τον άν­δρα που ε­ξα­κο­λου­θεί να έ­χει τον πα­ρα­δο­σια­κό ρό­λο, που εί­χε πά­ντα. Οι γυναί­κες κου­ρα­ζό­μα­στε κι αυτό φαί­νε­ται στις α­ντι­δρά­σεις και τις εκ­δηλώ­σεις μας και θα πρέ­πει ε­μείς να το α­ντι­στρέ­ψου­με».

Το ζήτημα είναι κατά πόσο υπάρχει δυνατότητα η γυναίκα να επιλέξει σε ποιο ρόλο θα δώσει έμφαση, μια και όπως παρατήρησε η κ. Πυργιώτη δεν είναι δυνατόν ν’ ανταποκριθεί σε όλους. «Δε γί­νε­ται να εί­μα­στε ό­λα: και ό­μορ­φες και σέ­ξι και κα­λές μα­μά­δες και κα­λές ε­παγ­γελ­μα­τί­ες. Αυτό που πρέ­πει να ε­πι­λέ­ξου­με εί­ναι ό,τι θέ­λει η κά­θε μί­α, ό,τι της α­ρέ­σει. Δε θα μπο­ρού­σα να φα­ντα­στώ τον ψυ­χα­να­γκα­σμό μιας γυ­ναί­κας η ο­ποί­α δε θέ­λει να πά­ει να δου­λέ­ψει σε μια πε­ζή δου­λειά – αν δεν έ­χει την οικονομική πίεση – και θέ­λει να με­γα­λώ­σει τα παι­διά της μέ­χρι να πά­νε στο δη­μο­τι­κό, μό­νη της.

Για­τί αυ­τή η γυ­ναί­κα που θα πει «δεν ερ­γά­ζο­μαι» έχουμε φτάσει στο άλλο ά­κρο μέ­σα σε 50 χρό­νια να θε­ω­ρεί­ται ό­τι δεν κά­νει τί­πο­τα. Και α­ντί­στρο­φα, μια γυ­ναί­κα που θέ­λει πρώ­τα να κά­νει κα­ριέ­ρα κι ύ­στε­ρα παι­διά, για­τί θα πρέ­πει να υ­φί­στα­ται την πί­ε­ση, του «πό­τε θα κά­νεις παι­διά». Θα έ­πρε­πε να έχει με­γα­λύ­τε­ρη ε­λευ­θε­ρί­α ε­πι­λο­γής. Έ­γι­νε κά­τι σαν το εκ­κρε­μές του Φου­κό, από το «η γυ­ναί­κα στο σπί­τι» στο «η γυ­ναί­κα πα­ντού»».

Η Μ. Πυργιώτη σχολίασε και το ζήτημα του εορτασμού της μέρας της γυναίκας.

«Πα­ρό­τι δε μ’ α­ρέ­σουν οι η­μέ­ρες και οι συμ­βο­λι­σμοί και δε θε­ω­ρώ ό­τι θα πρέπει ο μι­σός πλη­θυ­σμός της γης να έ­χει μί­α μέ­ρα για να γιορ­τά­ζει, α­πό την άλλη κα­τα­λα­βαί­νω τη φο­βε­ρή α­νά­γκη, για­τί χρο­νι­κά κά­ποια πράγ­μα­τα στην Ελ­λά­δα έ­χουν γί­νει αρ­γά, σε σχέ­ση με τη γυ­ναί­κα και τα δι­καιώ­μα­τά της. Θα σας πω κά­τι πο­λύ κω­μι­κό, ό­τι ό­ταν πα­ντρεύ­τη­κα το 1978 σε η­λι­κί­α 18 ε­τών πή­ρα προίκα, γιατί ί­σχυε νο­μι­κά, ά­ρα δεν εί­ναι τό­σο ε­μπε­δω­μέ­να τα πράγ­μα­τα. Α­φή­στε που είχα κη­δε­μό­να τον άν­δρα μου».

Σχολιάζοντας τις διαφορές ανάμεσα στο κέντρο και την επαρχία, είπε. «Δε νο­μί­ζω ό­τι οι δι­κές σας πε­ριο­χές έ­χουν κα­μιά δια­φο­ρά πα­ρά μό­νο ε­πί τα βελ­τί­ω α­πό άλ­λες πε­ριο­χές, δη­λα­δή υ­πάρ­χει έ­νας φο­βε­ρός δυ­να­μι­σμός που δεν υ­πάρ­χει ε­πί πα­ρα­δείγ­μα­τι στην Α­θή­να, μί­α κο­ρε­σμέ­νη κοι­νω­νί­α, νο­μί­ζω ό­τι υ­πάρ­χουν πιο λα­μπε­ροί άν­θρω­ποι και άν­θρω­ποι οι ο­ποί­οι στην κα­θη­με­ρι­νότη­τα δί­νουν τις μά­χες τους. Θα σας έ­λε­γα ό­τι ό­λες οι πε­ριο­χές έ­χουν έ­να ό­ραμα κι έ­να μέλ­λον και πα­λεύ­ουν για κά­τι, ό­πως ό­λες οι κοι­νω­νί­ες και οι ο­μά­δες, εί­ναι πιο προ­νο­μιού­χες α­πό με­γά­λες ο­μά­δες οι ο­ποί­ες α­πλώς βρί­σκο­νται και α­να­κυ­κλώ­νουν τα ί­δια και τα ί­δια. Υ­πό αυ­τήν την έν­νοια, θε­ω­ρώ ό­τι η Θράκη και η Κο­μο­τη­νή βρί­σκο­νται σε πο­λύ πιο πλε­ο­νε­κτι­κή θέ­ση για­τί έ­χει ό­ραμα, έ­χει κά­τι μπρο­στά της και νο­μί­ζω ό­τι θα τα πε­τύ­χε­τε ή θα τα πε­τύ­χου­με για­τί α­νή­κου­με ό­λοι στο ί­διο κρά­τος».

Μ.Α.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.