«Η λυση του Κυπριακου συμφερει Ελληνες και Τουρκους»

Ο Κωνσταντίνος Ζέπος δεν είναι ένας τυχαίος διπλωμάτης. Η τεράστια εμπειρία που τον συνοδεύει, η μακρά θητεία του σε καίρια πόστα της ελληνικής διπλωματίας, η ενασχόληση του με το Κυπριακό και φυσική παρουσία του στην Κύπρο από την δεκαετία του΄ 60, κάνουν τις απόψεις του σήμερα, για όσα εξελίσσονται γύρω από το μείζον αυτό θέμα, αλλά και τις εκτιμήσεις του για το βάρος που θα έχουν οι αποφάσεις που θα ληφθούν στην Κοπεγχάγη, να μοιάζουν, όχι απλά ενδιαφέρουσες, αλλά διδακτικές.

Ο λόγος του ευθύς, καίριος και ξεκάθαρος ως προς τους στόχους που τίθενται και τις προκλήσεις που έχουμε μπροστά μας, φαίνεται να είναι πολύ διαφορετικός από τα συνηθισμένα «ήξεις-αφίξεις», που ακούγονται από διπλωματικά χείλη.

Το γεγονός ότι είναι, σήμερα, Πρέσβης επί τιμή, σε καμιά περίπτωση δεν μειώνει την βαρύτητα των λόγων και των διαπιστώσεων του, όταν για παράδειγμα λέει «ότι είναι η πρώτη φορά που υπάρχουν οι πραγματικές συνθήκες, που δεν υφίσταντο στο παρελθόν, για επίλυση του Κυπριακού», ή όταν διατυπώνει την άποψη «ότι δεν θα πρέπει να στερηθεί από την Τουρκία η δυναμική που έχει αναπτυχθεί στην κοινωνία της για τον εκσυγχρονισμό και την προσέγγιση της Ευρώπης, ως μόνης δημοκρατικής λύσης για την ίδια, αλλά και για τον διεθνή της περίγυρο».

Η συνέντευξη που ακολουθεί είναι αποκαλυπτική για τον τρόπο λειτουργίας στην Ελλάδα μιας διαφορετικής σχολής σκέψης, που βρίσκεται μακριά από τα ξενοφοβικά σύνδρομα και τα εθνικά δόγματα τα οποία καθόρισαν πολλές λανθασμένες στρατηγικές αποφάσεις της ελληνικής πολιτικής και της διπλωματίας.

ΠτΘ: Δεν νομίζετε ότι οι όροι και οι προθεσμίες που βάζει κ. Ανάν για την επίτευξη συμφωνίας στο Κυπριακό, είναι κάπως εκβιαστικοί; Μοιάζει σαν να βάζει το πιστόλι στον κρόταφο.

Κ.Ζ.: Δεν υπάρχει κανένα πιστόλι σε κανέναν κρόταφο. Αυτά είναι υπερβολές, τις οποίες εγώ δεν παραδέχομαι. Είναι, πράγματι, ιστορική η στιγμή, διότι η Κύπρος αναμένεται ότι θα συναποτελέσει ένα νέο μέλος της Ε.Ε. μαζί με τα άλλα υποψήφια κράτη. Συνολικά 10 νέες χώρες θα ενταχθούν στην Ε.Ε. ως ισότιμα μέλη αυτής της μοναδικής κοινότητας δικαίου, πολιτικής και οικονομικής ανάπτυξης. Αυτός είναι ο ένας πολύ μεγάλος ιστορικός σταθμός.

Πρέπει να διακρίνουμε το γεγονός το οποίο προτάσσεται με τη διαδικασία αυτή. Στην Κοπεγχάγη 15 κράτη – μέλη θα λάβουν την τελική πολιτική απόφαση, με την οποία η Ε.Ε. θα αποφασίσει να διευρυνθεί ενσωματώνοντας τα 10 νέα κράτη – μέλη. Η ένταξη, λοιπόν, της Κύπρου θα αποφασιστεί συνολικά, για την Κυπριακή Δημοκρατία ως χώρα αναγνωρισμένη διεθνώς, που είναι μέλος των Ηνωμένων Εθνών. Αυτό θα συμβεί ανεξάρτητα εάν θα έχει προηγηθεί η λύση του πολιτικού προβλήματος και ανεξάρτητα από το εάν το κοινοτικό δίκαιο, το ευρωπαϊκό κεκτημένο, όπως λέγεται, θα μπορεί να εφαρμόζεται στο βόρειο κομμάτι του κατεχόμενου μέρους του εδάφους της. Αυτό συνέβη παλιά και με τη Γερμανία και είναι μία μεγάλη ιστορία.

ΠτΘ: Θέλετε να πείτε ότι η ένταξη θα αφορά ολόκληρη την Κύπρο και όχι μόνο την Κυπριακή Δημοκρατία;

Κ.Ζ.: Ολόκληρη, βέβαια. Δεν εντάσσεται μόνο το ελεύθερο τμήμα της Κύπρου. Είπα προηγουμένως, ότι στην Κοπεγχάγη θα ληφθεί η πολιτική απόφαση η οποία θα επιβεβαιώνει ότι οι διαπραγματεύσεις τέλειωσαν επιτυχώς και οριστικά και για την Κύπρο, όπως και για τις άλλες 9 χώρες. Θα ακολουθήσει τον Απρίλιο η υπογραφή των Συνθηκών Προσχώρησης. Από σήμερα μέχρι τον Απρίλιο δεν πρόκειται να γίνουν άλλες διαπραγματεύσεις.

ΠτΘ: Να υποθέσουμε ότι στην Κοπεγχάγη δεν υπογράφεται ούτε καν ένα προσύμφωνο συμφωνίας επίλυσης στη βάση του σχεδίου Ανάν. Τι πρόκειται, τότε να συμβεί;

Κ.Ζ.: Αυτό είναι ένα άλλο γεγονός, το οποίο θα το εξετάσουμε παράλληλα, αλλά ανεξάρτητα από το γεγονός ένταξης. Με την πολιτική της Ελλάδας, η Κύπρος εντάσσεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τώρα, εάν μέχρι την Παρασκευή δεν υπάρξει συμφωνία των δύο πλευρών της Κύπρου, της Ελληνοκυπριακής και της Τουρκοκυπριακής, τότε το σχέδιο Ανάν δεν ξέρω τι συνέχεια θα έχει. Εδώ είναι ένα πολύ μπερδεμένο ζήτημα. Οι υπεύθυνοι χειριστές στο κυπριακό θέμα είναι η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, υπό τον Πρόεδρο Κληρίδη, είναι οι εκπρόσωποι της κοινότητας των Τουρκοκυπρίων υπό τον κ. Ντεκτάς και, βεβαίως, είναι οι κυβερνήσεις Ελλάδος και Τουρκίας, που παρακολουθούν από κοντά, και επιπλέον οι άλλες 15 χώρες. Να μην αναλώσουμε το χρόνο μας στα διάφορα υποθετικά σενάρια. Εκείνο το οποίο όλοι εύχονται είναι, βεβαίως, το Κυπριακό να λυθεί κάποια στιγμή, και θα μπορούσε, ενδεχομένως, να λυθεί μέχρι την ημέρα που θα ληφθεί η πολιτική απόφαση στην Κοπεγχάγη. Αυτό σημαίνει το τέρμα μιας μακράς κι επώδυνης πορείας για το λαό της Κύπρου, συνολικά, όχι μόνο των Ελληνοκυπρίων, αλλά και των Τουρκοκυπρίων, τους οποίους είδαμε στις τηλεοράσεις να διαδηλώνουν μαζικά στους δρόμους των κατεχόμενων την επιθυμία τους να ενταχθούν στην Ε.Ε., να γυρίσουν και αυτοί μία σελίδα στον τρόπο ζωής και της ιστορίας τους και να επανενωθούν με το υπόλοιπο ελεύθερο κομμάτι.

ΠτΘ: Υπάρχει μια μεγάλη μερίδα στο εσωτερικό της χώρας που θεωρούν το σχέδιο Ανάν, ως μη βιώσιμο. Ποια είναι η άποψή σας;

Κ.Ζ.: Αυτοί, οι οποίοι εκφράζουν τις συγκεκριμένες επιφυλάξεις και ενστάσεις, λησμονούν δύο πράγματα. Λησμονούν ότι η λύση αυτή είναι προϊόν δύο βασικών παραγόντων, ενός ιστορικού και ενός πραγματικά πολιτικού. Το ιστορικό προηγούμενο είναι η συμφωνία της Ζυρίχης, η οποία το 1959 εισήγαγε ένα σχήμα διάρκειας, ένα δυαδικό σύστημα, όπου οι δύο κοινότητες της Κύπρου αποτελούσαν τις πηγές της εξουσίας.

Όταν έγινε η Κύπρος ανεξάρτητη και αποτινάχτηκε ο Αγγλικός αποικιοκρατικός ζυγός, η ανεξάρτητη Κύπρος δεν θεμελιώθηκε πάνω στη λαϊκή κυριαρχία του συνόλου του λαού της Κύπρου, αλλά στις δύο κοινότητες. Λοιπόν, από εκεί εκπορεύεται ένα ιδιότυπο σύστημα, το οποίο δεν είναι σε μας οικείο, αλλά είναι οικείο σε άλλες χώρες που έχουν συστήματα ομοσπονδιακά, όπως είναι το Βέλγιο, η Ελβετία, η Ισπανία. Υπάρχουν διάφορα ομόσπονδα κράτη. Λοιπόν, αυτό το ιδιόμορφο σύστημα εξελίχθηκε και επιβεβαιώθηκε κατά στάδια από ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας, τα οποία όλοι επικαλούνται.

Όταν έρχεται η στιγμή της απόφασης, «του εδώ και τώρα», τότε κάνουμε πως δεν τα ξέρουμε και διατυπώνονται ποικιλώνυμες απόψεις και αντιρρήσεις επί πραγμάτων τα οποία έχουν αποφασιστεί τα τελευταία 40 χρόνια, στη διάρκεια των οποίων τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας, αναγνώριζαν μία και ενιαία κυριαρχία στην Κύπρο, καταδικάζοντας ταυτόχρονα την τουρκική εισβολή και κατοχή.

Τώρα με το σχέδιο αυτό τι θα συμβεί; Πρώτα απ΄ όλα θα υποχρεωθεί να αποσύρει η Τουρκία το στρατό κατοχής. Θα υπάρχουν τουρκικές δυνάμεις, όπως και ελληνικές δυνάμεις. Είναι απόρροια και αυτό της Ζυρίχης, όταν, τότε, αποφασίστηκε με τη Συνθήκη Εγγύησης, ότι η Ελλάδα και Τουρκία θα έχουν μία παρουσία στρατιωτική στην Κύπρο για να προστατεύσουν το σύστημα. Πρόκειται για μία ανωμαλία που μας κληροδότησε η Ζυρίχη. Αυτά δεν διορθώνονται από τη μία μέρα στην άλλη. Και το όλο σύστημα, το οποίο είναι πολύπλοκο, στηρίζεται στο γεγονός ότι δεν πρόκειται για ένα σύστημα, όπως το ξέρουμε εδώ στην Ελλάδα που είναι μία εθνικά συμπαγής χώρα, με την εξαίρεση μίας σημαντικής μουσουλμανικής μειονότητας, αλλά για ένα σύστημα ομοσπονδιακό, δηλαδή δύο ισότιμα κράτη με μία κεντρική κυβέρνηση. Αυτό είναι ένα σύστημα, το οποίο είναι δημοκρατικό, είναι δίκαιο και πιστεύω βιώσιμο, διότι δεν συντρέχουν εκείνες οι ανώμαλες συνθήκες που κυριαρχούσαν στην Κύπρο μεταξύ του 1960 και του 1967. Να θυμηθούμε ότι εκείνη την περίοδο οι Αγγλοαμερικάνοι ήταν όλος ο δυτικός κόσμος. Το ΝΑΤΟ είχε μία αντιπαλότητα με τη Σοβιετική Ένωση και η Κύπρος αποτελούσε ένα μοναδικό παρατηρητήριο των Σοβιετικών Στρατευμάτων για τους πυραύλους και οι διευκολύνσεις που ήταν υποχρεωμένη να δώσει η Κύπρος ήταν ανεκτίμητες για τη Δύση, για τους Αμερικάνους και τους Άγγλους.

ΠτΘ: Λέτε ότι σήμερα έχουν αλλάξει καταφανώς οι γεωπολιτικές συνθήκες.

Κ.Ζ.: Τότε η Κύπρος ακολούθησε, σωστά από μία άποψη, το δρόμο του κινήματος των αδεσμεύτων. Ο Μακάριος ήταν μία ηγετική φυσιογνωμία παγκοσμίως, μαζί με τον Τίτο, το Νάσερ και τον Νεχρού της Ινδίας και βεβαίως αυτό ανησυχούσε το ΝΑΤΟ, τους Αμερικάνους και τους Άγγλους, που έχουν βάσεις εκεί, ότι, δηλαδή, θα μπορούσε κάποια στιγμή να απαγορευθεί η χρήση αυτών των διευκολύνσεων στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτή η ανωμαλία ήταν η πηγή κάθε κακού που συνέβη τότε. Υπονόμευσε το πολιτικό σχήμα της Ελλάδος κι έκανε τους έλληνες στρατιωτικούς να γίνονται όργανα αυτών των ξένων συμφερόντων, υπονόμευσε το πολιτικό μας σύστημα και φθάσαμε στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου και μετά στην προδοσία του Ιουλίου του ’74. Υπονόμευσε μέσα στην Κύπρο την ικανότητα των πολιτικών της Κύπρου να τα βρουν μεταξύ τους, με τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες τους. Εγώ τα έζησα αυτά, ήμουν στην Κύπρο το ’60 με ’63 και είδα τις προσπάθειες που έγιναν για κάποια συνεννόηση. Αυτές, λοιπόν, οι συνθήκες της έντασης δεν υπάρχουν τώρα. Τώρα υπάρχει μία Ε.Ε. στην οποία όλοι φιλοδοξούν να μπουν για να ζήσουν υπό συνθήκες ειρήνης και συνεργασίας ένα διαφορετικό μέλλον από άλλοτε και μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον να αναπτύξουν και δεσμούς συνεργασίας σε ένα σύστημα πολιτικό, το οποίο πράγματι είναι πολύπλοκο, αλλά όταν υπάρχει η πολιτική βούληση, που υπάρχει σήμερα, ενώ δεν υπήρχε τότε, κάτι τέτοιο είναι δυνατό.

ΠτΘ: Παρόλα αυτά ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής γνώμης στέκεται με δυσπιστία απέναντι στα προτεινόμενα σχέδια επίλυσης του προβλήματος, παρακολουθώντας τις παλινωδίες και την συμπεριφορά του κ. Ντενκτάς. Έχουν άδικο;

Κ.Ζ.: Δικαιολογημένοι είναι αυτοί οι φόβοι. Ο Ντενκτάς είναι μία προσωπικότητα αμφιλεγόμενη. Εγώ πιστεύω προσωπικά – δεν ξέρω ποια είναι η εντύπωση του προέδρου Κληρίδη – ότι δεν θέλει καμία λύση. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι ο Τουρκοκυπριακός λαός τον ακολουθεί. Είδαμε τελευταία τι συμβαίνει στα κατεχόμενα. Εδώ και δύο χρόνια συμβαίνουν πολύ σοβαρά πράγματα, τα οποία δεν βρίσκουν επαρκή δημοσιότητα. Υπάρχει μία αναταραχή, ένας αναβρασμός εδώ και 2-3 χρόνια στα κατεχόμενα. Ο λαός θέλει να απελευθερωθεί από τις καταπιεστικές συνθήκες κάτω από τις οποίες ζει κάτω από την ηγεσία του τουρκικού στρατού, που είναι εκεί στρατοπεδευμένος. Θέλουν, βεβαίως, να έχουν μία προστασία από τη «μητέρα Τουρκία», αλλά μέχρις ενός ορίου. Υπάρχει μία εφημερίδα, η «Ευρώπη», η οποία έκλεισε και ξανάνοιξε με το όνομα «Αφρική», έτσι, από χιούμορ, και η οποία διαμαρτύρεται για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν εκεί. Υπάρχουν επαφές με την ελληνική πλευρά της Κύπρου, πολύ σημαντικές, και υπάρχουν και αυτές οι εκδηλώσεις που είδαμε τελευταία στην τηλεόραση, διαδηλώσεις πολυπληθέστατες από έναν κόσμο που θέλει μια αλλαγή. Ο Ντενκτάς κάνει διάφορα κόλπα, είναι ένας πονηρός άνθρωπος. Υποθέτω ότι δεν εκπροσωπεί πια την πλειοψηφία του Τουρκοκυπριακού πληθυσμού, ακόμη και των έποικων. Ήρθαν φίλοι από την Κύπρο και μας είπαν, σε μία εκδήλωση που έγινε στην Αθήνα, ότι και οι έποικοι, σε διάφορα γκάλοπ που έγιναν, ακολουθούν τις απόψεις των Τουρκοκυπρίων. Δηλαδή, θέλουν ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θέλουν σύστημα ομοσπονδίας δικοινοτικής- διζωνικής, ένα σύστημα με το οποίο να μπορούν να συμβιώσουν με τους Ελληνοκυπρίους. Στο κάτω – κάτω οικονομικά θα ωφεληθούν όλοι τους.

ΠτΘ: Η ιδιαιτερότητα της περίπτωσης της Κύπρου, δικαιολογεί εκπτώσεις στο κοινοτικό κεκτημένο; Πως θα είναι μια ευρωπαϊκή χώρα από τη στιγμή που δεν θα υπάρχει ελευθερία μετακίνησης και εγκατάστασης;

Κ.Ζ.: Προσωρινά, δικαιολογεί, και ήδη η Ε.Ε. είπε ότι δεν πρόκειται να εγείρει φραγμούς σε κάποιες φόρμουλες που είναι απαραίτητες να συμφωνηθούν στην περίπτωση της Κύπρου. Γιατί το λέει αυτό; Το λέει αυτό, διότι, τα δύο ομόσπονδα κρατίδια μέρη της συνολικής ενιαίας Κύπρου, θα κατοικούνται από εθνοτικά διαφορετικούς Κύπριους πολίτες. Οι οποίοι σε κάθε περίπτωση, ιδίως οι Τουρκοκύπριοι, φοβούνται μη γίνει μια μαζική είσοδος των Ελληνοκυπρίων στην δική τους πλευρά, στο δικό τους έδαφος του κρατιδίου του ομοσπονδιακού που θα έχουν και αλλοιώσουν την εκλογική βάση. Σκεφτείτε, έναν Τουρκοκύπριο ο οποίος ναι μεν θέλει συνεργασία, αλλά στην αρχή, τουλάχιστον, έχει διάφορες υποψίες και δεν θέλει να επιτρέψει την ελεύθερη και μαζική επάνοδο όλων των Ελληνοκυπρίων, που έχουν το δικαίωμα, μη τυχόν και αλλοιωθεί η εκλογική πλειοψηφία στην οποία στηρίζεται η τοπική κυβέρνηση αυτού του ομόσπονδου κρατιδίου.

Υπάρχουν μεταβατικές διατάξεις, έπρεπε, ωστόσο, να είναι πιο γενναιόδωρες. Να επιτραπεί αυτή η μετακίνηση που στο κάτω – κάτω είναι αναγκαία και για λόγους πολιτικής απασχόλησης. Οι ίδιοι οι Τουρκοκύπριοι, για παράδειγμα, πολύ σύντομα θα καταλάβουν ότι είναι εις βάρος τους, γιατί θα θέλουν μαζικά να πάνε σε όποιο μέρος της Κύπρου είναι ανθηρό οικονομικά για να βρουν δουλειά και θα απαγορεύεται να το κάνουν, διότι τα ποσοστά θα είναι εξαιρετικά χαμηλά. Το αποτέλεσμα θα είναι να μην μπορούν να βρουν δουλειά. Νομίζω ότι υπό την πίεση των πραγμάτων και την πίεση της ομπρέλας, θα έλεγα, της Ε.Ε., αυτά θα διορθωθούν με την πάροδο του χρόνου. Αυτές οι ατέλειες θα διορθωθούν με τον τρόπο αυτό.

ΠτΘ: Υπάρχει κίνδυνος, αν δεν διευθετηθεί, τώρα το Κυπριακό, να πάμε σε οριστική διχοτόμηση;

Κ.Ζ.: Μακροπρόθεσμα όχι, θα ήταν το χειρότερο. Το σχέδιο Ανάν μεταξύ άλλων ωθεί τα πράγματα στον αποκλεισμό της διχοτόμησης. Θα ήταν μια ανωμαλία αυτό. Λένε πολλοί, «γιατί να μην κάνουμε διχοτόμηση, να χωρίσουν τα τσανάκια τους οι μεν από τους δε;». Τι σημαίνει αυτό; Είναι σαν να έχεις ένα χωράφι καλλιεργημένο, να το καλλιεργείς με όλες τις μεθόδους της γεωπονικής και να το αναπτύσσεις και το πλαϊνό χωράφι του γείτονα να μένει ακαλλιέργητο και φτωχό με τα ζιζάνια. Αυτά δεν γίνονται. Θα παραμείνει τότε το βόρειο κατεχόμενο μέρος με τον τουρκικό στρατό κατοχής, μέσα στη φτώχεια και την ανέχεια, αποκλεισμένο, τόπος που θα αναπτύσσεται το λαθρεμπόριο και κάθε είδους μαφία, όπως είδαμε να συμβαίνει σε περιόδους ανωμαλίας στα Βαλκάνια. Το Κόσσοβο, η Βοσνία και τα Σκόπια έχουν περιοχές όπου η πολιτική ανωμαλία εξέθρεψε τέτοιες νοσηρές καταστάσεις. Το ίδιο θα συμβεί και στη βόρεια Κύπρο, εάν και αυτή δεν ενσωματωθεί στις μοναδικές ευκαιρίες που προσφέρει η Ε.Ε.

ΠτΘ: Η Τουρκία κ. Ζέπο, έχει θέση στην νέα Ε.Ε που δημιουργείται, σήμερα;

Κ.Ζ..: Έχω τους δισταγμούς μου, αλλά υπάρχει στην τουρκική κοινωνία ένα μεγάλο ρεύμα εκσυγχρονιστικό το οποίο έχουμε υποχρέωση να το ενισχύσουμε πολιτικά. Η Τουρκία είναι μια μεγάλη χώρα, έχει μεγάλη έκταση, έχει μεγάλο πληθυσμό, αλλά είναι λιγότερο αναχρονιστική από ό,τι πιστεύουμε. Δεν είναι μια χώρα καθηλωμένη σε μια ανατολίτικη ραθυμία και ακινησία, είναι ο δυναμικός λαός, ο οποίος αξίζει να έρθει και αυτός κοντύτερα σ’ αυτές τις μοντέρνες μεθόδους διακυβέρνησης, ελευθερίας, οικονομικής προόδου. Στο οικονομικό πεδίο έχουν κάνει πολλές σημαντικές προόδους οι Τούρκοι. Περνάνε βέβαια μια φοβερή κρίση, αλλά δεν είναι τόσο αδέξιοι, όσο φαντάζονται μερικοί.

Δεν ξέρω εάν η Ε.Ε., η οποία έχει κάνει τεράστιες προόδους, που δεν είναι ορατές στον καθημερινό πολίτη, στο πολιτικό και θεσμικό της σύστημα, μπορεί σύντομα να δεχθεί μια Τουρκία. Αλλά μπορεί αυτό το ζήτημα να το αντιμετωπίσουμε σε 10-15 χρόνια. Για να φτάσουμε όμως, εκεί, πρέπει κάποτε να αρχίσουμε. Και δεν πρέπει να απογοητεύσουμε αυτές τις νεότερες πολιτικές δυνάμεις της Τουρκίας να έρθουν πιο κοντά σε μας και να καταλάβουν πόσο άδικα συμπεριφέρθηκαν οι παλαιότερες ηγεσίες τους εις βάρος των δικών τους συμφερόντων με την προκλητικότητα που έχουν στο Αιγαίο, με την προκλητικότητα που έχουν στην Κύπρο, μια αφελή αντίληψη τη ζωής. Να θυμίσουμε, στην Τουρκία, τι συνέβη μεταξύ της Γερμανίας, της Γαλλίας και του Δυτικού κόσμου και ότι η Γερμανία μπήκε στο σωστό δρόμο όταν έγινε δημοκρατία και όταν εγκατέλειψε την κατοχή της Αλσατίας και της Λορένης.

ΠτΘ: Πάντως, πολλοί έλληνες πιστεύουν ότι εδώ και πολλά χρόνια η ελληνική διπλωματία και οι ελληνικές κυβερνήσεις υποχωρούν μπροστά στις απαιτήσεις της Τουρκίας με αποτέλεσμα να είμαστε οι χαμένοι στη διεθνή σκακιέρα.

Κ.Ζ..: Είναι λανθασμένη αυτή η προσέγγιση στα πράγματα και λανθασμένη η ερμηνεία των γεγονότων. Όσα συμβαίνουν από το Ελσίνκι και εδώ, όλη αυτή η νέα εξωτερική πολιτική, είναι αποτέλεσμα μιας σύλληψης την οποία οραματίστηκε ο μακαρίτης ο Γιάννης Κρανιδιώτης, την έγραψε στα βιβλία του. είναι η πολιτική που λέει ότι μας συμφέρει η προσέγγιση της Τουρκίας στην Ε.Ε., γιατί συμφέρει και η Κύπρος να μπει στην Ε.Ε.. Πρόκειται για μια θεωρητική κατασκευή την οποία από το 1990 εμείς ακολουθούμε, η οποία με τα χρόνια γίνεται πολύ πιο πολύπλοκη. Μερικοί άνθρωποι – και είναι να απορεί κανείς – αρκούνται στα απλουστευτικά, πατριωτικά συνθήματα.

Η ελληνική διπλωματία έχει επιτελέσει πάρα πολλά πράγματα τα τελευταία 4 χρόνια, πολύ σημαντικά πράγματα και το όραμα του Κώστα Σημίτη και του Γιώργου Παπανδρέου έχουν μεταφραστεί σε διπλωματική πράξη που έφερε αποτελέσματα. Και σήμερα είναι υπόλογος η Τουρκία, είναι καθισμένη στο σκαμνί, κυριολεκτικά, από τις Βρυξέλλες. Αν διάβαζαν αυτοί οι δημοσιογράφοι, τα ραπόρτα που κυκλοφορούν τα οποία δεν είναι μυστικά, για την Τουρκία, θα έβλεπαν ότι είναι καταπέλτης. Την έχουν κάνει φύλλο και φτερό, για τις ατέλειες του συστήματός της, για τις αδικίες που υπάρχουν, για τα βασανιστήρια που εφαρμόζονται, για την έλλειψη δικαιοσύνης, για την έλλειψη ενός υγιούς πολιτικού συστήματος, με έναν τρόπο αυστηρό. Καταγγέλλουν ότι δεν άνοιξε η Σχολή της Χάλκης, ότι αυτό ήταν παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτό δεν γινόταν παλαιότερα, έγινε, όμως, αυτή τη στιγμή που η Τουρκία θέλησε να είναι υποψήφια. Υφίσταται, από τότε, έναν έλεγχο πρωτοφανή στα σύγχρονα διπλωματικά δεδομένα.

ΠτΘ: Σας ευχαριστώ πολύ

Κ.Ζ.: Και εγώ σας ευχαριστώ

Δάμων Δαμιανός

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.