Η Κυπρος στην δινη πολιτικων σκοπιμοτητων

Όπως έγραφε στα χθεσινά «Νέα» ο Παναγής Γαλιατσάτος, ο πρόεδρος Τάσσος Παπαδόπουλος αναμετρήθηκε για μια ακόμη φορά με την προσωπική του ιστορία και βγήκε νικητής.

«Το 1959 ανήκε στη μειοψηφία των Κυπρίων αντιπροσώπων που είχαν απορρίψει τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου. Για τα επόμενα 46 χρόνια υπήρξε σταθερά αντίθετος σε κάθε λύση του προβλήματος. Το «όχι» στο Σχέδιο Ανάν ήταν η λογική συνέπεια μιας στάσης ζωής…»

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός ότι η θέση του προέδρου Παπαδόπουλου ήταν επαρκώς τεκμηριωμένη στη βάση της αποτίμησης του Σχεδίου Ανάν. Ήταν όμως ταυτόχρονα δομημένη έτσι ώστε να παρουσιάζει πλήρως τις πτυχές της μιας αλήθειας, της αλήθειας του «όχι».

Στην Κύπρο ο πρόεδρος εκλέγεται από τη λαϊκή βάση, προεδρεύει του υπουργικού συμβουλίου, κατ΄ ουσία κυβερνά στο πλαίσιο των κοινοβουλευτικών διαδικασιών που βασίζονται στη λειτουργία του κομματικού συστήματος. Εφόσον λοιπόν ο πρόεδρος πολιτεύεται, μπορεί και μετέχει στον πολιτικό ανταγωνισμό, μπορεί εν προκειμένω να γίνεται και σταυροφόρος του «όχι» στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου. Το δικαίωμά του είναι απαράγραπτο και δεν μπορεί να του το αρνηθεί κανείς.

Ανταποκρίνεται όμως αυτή η θερμή πατριωτική στάση του προέδρου Παπαδόπουλου στις σημερινές πραγματικότητες της διεθνούς σκηνής, συνυπολογίζει επαρκώς τα όποια ωφελήματα προκύπτουν από το σχέδιο Ανάν, λαμβάνει υπόψη της τη θέση των κυπριακών πολιτικών κομμάτων και ιδιαίτερα εκείνων που τον επέλεξαν και τον ανέδειξαν στην προεδρία της Κύπρου, αλλά και τη βούληση των ελληνικών πολιτικών κομμάτων και της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας που ανεξάρτητα αν αυτή τη στιγμή σιωπά, είναι βέβαιο ότι δεν θα άντεχε τα αποτελέσματα μιας διεθνούς απομόνωσης της χώρας και τη μετατροπή της για μια ακόμη φορά σε διαχειριστή εθνικών κρίσεων που στροβιλίζονται στη δίνη των «εθνικών μας ιδιαιτεροτήτων»;

Να είμαστε ξεκάθαροι όμως. Αν το Σχέδιο Ανάν ξεπουλά τα εθνικά δίκαια των Κυπρίων, και οδηγεί συγκεκαλυμμένα στην οριστική και αμετάκλητη διχοτόμηση της μεγαλονήσου, χάριν ικανοποιήσεως των τουρκικών γεωπολιτικών σχεδιασμών, τότε χίλιες φορές «όχι».

Η παραπάνω λογική διέτρεχε όλο το μήνυμα του Κύπριου προέδρου, η ίδια δυστυχώς λογική είναι που οδηγεί στη συνολική απόρριψη του σχεδίου και τον κατοχικό ηγέτη Ραούφ Ντενκτάς για τους εντελώς αντίστροφους αλλά παρόμοιους λόγους που ευνοούν τα δικά του «εθνικά δίκαια».

Αδυνατώ να πιστέψω ότι το ΑΚΕΛ που ουσιαστικά εξέλεξε ως πρόεδρο της Κύπρου τον κ. Τάσσο Παπαδόπουλο, αλλά και ο ΔηΣυ με τις ψήφους του οποίου αλλά και του κόμματος του κ. Παπαδόπουλου(!) εξέλεξε δύο φορές πρόεδρο τον Γλαύκο Κληρίδη που συνηγορεί αναφανδόν υπέρ της λύσης Ανάν, είναι δύο κόμματα τα οποία απεμπολούν το εθνικό συμφέρον των ελληνοκυπρίων από τους οποίους στις τελευταίες εκλογές έλαβαν το 69% των ψήφων και 39 σε σύνολο 55 εδρών στο κυπριακό κοινοβούλιο!

Αδυνατώ να πιστέψω ότι ο επί οχταετία διατελέσας έλληνας πρωθυπουργός, Κώστας Σημίτης που έδωσε δεκάδες μάχες σε ευρωπαϊκά συμβούλια προκειμένου να εισέλθει η Κύπρος στην Ε.Ε., πολλές φορές απέναντι σε ένα εντελώς εχθρικό και δύσπιστο περιβάλλον, όταν μιλά για «εθνικές χίμαιρες» από τις οποίες θα πρέπει να αποδεσμευτούμε, απεμπολεί τα εθνικά συμφέροντα και αφήνει την Κύπρο όμηρο της Τουρκίας και των επεκτατικών της διαθέσεων.

Αδυνατώ να πιστέψω ότι ο Γιώργος Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ που χειρίσθηκαν όλες τις φάσεις του Κυπριακού την δεκαετία του ΄ 90, από την εποχή της πλήρους ανυποληψίας και των ατελέσφορων ψηφισμάτων του ΟΗΕ, μέχρι και την 16η Απριλίου του 2003 όταν υπεγράφη στην Αθήνα η συνθήκη προσχωρήσεως στην Ε.Ε., υποπίπτουν σήμερα στο ολίσθημα της εθνικής μειοδοσίας, παρεμβαίνοντας καταλυτικά υπέρ του «ναι» στο δημοψήφισμα της 24ης Απριλίου. Όπως δεν θεωρώ ότι υπάρχει τίποτα προδοτικό στη στάση του Κ.Κ.Ε. που ευθύς εξαρχής ξεκαθάρισε ότι τάσσεται κατά του σχεδίου Ανάν. Είναι η ξεκάθαρη θέση του και μπράβο του που έχει το θάρρος να την διατυπώνει, αν και δεν έχει ομολογουμένως πολύ μεγάλη σχέση με τον διεθνισμό που επαγγέλλεται.

Τα δάκρυα του Τάσσου Παπαδόπουλου είναι τα δάκρυα ενός πατριώτη που βιώνει πράγματι για πρώτη φορά από το 1974 τον κίνδυνο να δει το μοντέλο των ξεχωριστών και εθνικώς καθαρών γεωγραφικών οντοτήτων στην Κύπρο να ανατρέπεται χάριν ενός πειράματος που κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει ότι θα αποδειχθεί επιτυχημένο, κανείς όμως ταυτόχρονα δεν μπορεί εκ των προτέρων να το αποκηρύξει ως ανεδαφικό και εν δυνάμει καταστροφικό.

Είναι δύσκολο πράγματι να αρνηθείς ένα εποικοδόμημα τριάντα ετών το οποίο φιλοτεχνήθηκε με ζέση από το 1960. Δικαιούσαι βέβαια να πολεμήσεις για να καταψηφιστεί το «ναι» στο δημοψήφισμα. Δεν δικαιούσαι όμως να γεμίζεις με εθνικές ενοχές όλους εκείνους που θέλουν να δοκιμάσουν ώστε να ζήσουν σε ένα κόσμο διαφορετικό, σε ένα κράτος ενιαίο που μπορεί να αποδείξει ότι υπερβαίνει τον κύκλο του αίματος που χώρισε κατά το παρελθόν τους πληθυσμούς του.

Ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Κύπρο υπάρχουν περισσότερο ή λιγότερο πατριώτες. Υπάρχουν απλά διαφορετικές εκτιμήσεις για το «εθνικώς δέον», διαφορετικές εκτιμήσεις για τις βάσεις πάνω στις οποίες πρέπει να οικοδομηθεί το μέλλον του κυπριακού λαού, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

Και οι νέοι άνθρωποι που δεν έζησαν και δεν θέλουν να ζήσουν τον κύκλο του αίματος και του μίσους που χωρίζει σήμερα τον Τάσσο από τον Ραούφ, δικαιούνται να παλαίουν για ένα κόσμο διαφορετικό.

Αν δεν το κάνουν θα μείνουν, απλά, φόρου υποτελείς στον εθνικισμό, ελληνικό και τουρκικό.

Δ.Δ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.