«Η κεραμικη ειναι ζωγραφικη, γλυπτικη, χρωμα, ζωη, εκφραση»

Έκθεση κεραμικής του Κώστα Καρακίτσου φιλοξενείται αυτές τις ημέρες στη Θάσο. Ο Κώστας Καρακίτσος γεννήθηκε στην Καβάλα και μαθήτευσε στο εργαστήριο κεραμικής και γλυπτικής της Γεωργίας Γαληνού στις Σέρρες. Το 1985 άνοιξε δικό του εργαστήρι στην Καβάλα. Έχει συμμετάσχει σε πολλές εκθέσεις τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.

Επηρεασμένος από το παρελθόν ο κ. Καρακίτσος χρησιμοποιεί τα θέματα και τους δίνει την έκφραση που θέλει μέσα από τη δική του οπτική γωνία και σκέψη.

Ο ίδιος μας μιλά σήμερα για το έργο του αλλά και γενικότερα για την τέχνη της κεραμικής στην Ελλάδα. Να σημειωθεί ότι χορηγός της έκθεσης είναι ο Όμιλος Επιχειρήσεων Πολιτισμού & Επικοινωνίας ALPHA MEDIA GROUP

ΠτΘ: Στη συνείδηση των περισσότερων η κεραμική περιορίζεται σε αυτά που ως τουρίστες αγοράζουμε σαν σουβενίρ από διάφορα μέρη της Ελλάδος. Ποια η θέση της κεραμικής σήμερα στην Ελλάδα;

Κ.Κ.: Η κεραμική στην Ελλάδα είναι πολύ παρεξηγημένη τέχνη. Ξεκίνησε να παρουσιάζεται η χρηστικότητά της μέσα από αντικείμενα, από σκεύη. Έτσι έχει περάσει στη συνείδηση όλων, ότι η κεραμική είναι ένα πιάτο, ένα δοχείο. Η κεραμική δεν είναι μόνο σκεύη, αντικείμενα και χρηστικά είδη. Η κεραμική είναι μία μορφή τέχνης. Η σύγχρονη κεραμική στην Ελλάδα εκφράζεται πλέον μέσα από τους σύγχρονους κεραμίστες, οι οποίοι και έχουν σπουδάσει και έχουν ταλέντο και ιδέες, που μας δείχνουν ένα σχετικά νέο τρόπο καλλιτεχνικής έκφρασης μέσα από αυτή. Η κεραμική είναι ζωγραφική, γλυπτική, χρώμα, ζωή, έκφραση. Ίσως δεν υπάρχει πληροφόρηση και ίσως το κοινό της Ελλάδας, -και το διαπιστώνω συνεχώς, – όταν ακούει τη λέξη κεραμική ο νους του πάει στα πιάτα, στα τσουμπλέκια, στα λαγήνια. Η κεραμική είναι μία τέχνη που περικλείει όλες τις δημιουργίες και όλες τις εκφράσεις που γίνονται μέσα από τον πηλό. Η αγγειοπλαστική είναι ένα μέρος της κεραμικής και είναι μία τέχνη που ασχολείται με το αγγείο δηλαδή το δοχείο, το οποίο μπορεί να φιλοξενήσει την τροφή μας, το ποτό μας, το νερό μας. Η κεραμική όμως είναι μια ευρύτερη έννοια μιας τέχνης, η οποία εκφράζεται μέσα από τον πηλό.

ΠτΘ: Ως Έλληνες όμως έχουμε παράδοση στον τομέα. Ίσως όμως να υπάρχει έλλειμμα παιδείας…

Κ.Κ.: Ως Έλληνες έχουμε παράδοση, έχουμε ιστορία αλλά ποτέ δεν καθήσαμε να μελετήσουμε, να διαβάσουμε και να διαμορφώσουμε την παιδεία μας. Ακόμη και το θέατρο δεν το καταλαβαίνουμε και το αντιμετωπίζουμε σαν χώρο διασκέδασης. Ένα θέατρο είναι χώρος σκέψης και προβληματισμού, όπως είναι και ένας χώρος όπου γίνονται εκθέσεις. Ο χώρος έκθεσης, είτε είναι γλυπτικής, είτε ζωγραφικής, είτε κεραμικής, πρέπει να προβληματίζει πάνω στην αισθητική, στο χρώμα, σε αυτά που βλέπουμε καθημερινά γύρω μας, μέσα στο σπίτι μας.

ΠτΘ: Σήμερα εκθέτετε στη Θάσο. Τι περιλαμβάνει η συγκεκριμένη έκθεση;

Κ.Κ.: Η συγκεκριμένη έκθεση έχει τρεις ενότητες. Η πρώτη αφορά στο χρηστικό κεραμικό, το οποίο μπορεί να χρησιμοποιήσει ο οποιοσδήποτε σε καθημερινή χρήση για να πιει, να φάει. Είναι ένα μέρος της κεραμικής δουλειάς μου. Από εκεί και πέρα υπάρχουν δύο εικαστικές ενότητες. Η μία είναι οι «Ταξιδιώτες», μία δουλειά που τη συνεχίζω μέχρι και σήμερα, άρα είναι στα τελευταία της, και μία καινούργια «Οι γυναίκες»…

ΠτΘ: Μιλήστε μας για το έργο σας «Ταξιδιώτες»…

Κ.Κ.: Είναι μία δουλειά που ξεκίνησε πριν από πέντε χρόνια περίπου που βασίσθηκε στο προσωπικό, εσωτερικό, ιδιωτικό μου ταξίδι. Ο καθένας άνθρωπος έχει το δικό του ταξίδι. Μπορεί να ζούμε την καθημερινότητα αλλά το μυαλό μας ταξιδεύει. «Οι ταξιδιώτες» βγήκαν μέσα από την ιδέα του ταξιδιού που κάνει ένας άνθρωπος, ο οποίος δεν μπορεί να παραμείνει στατικός. Μπορεί πολλές φορές να είναι στατικός μέσα σε ένα σπίτι, μέσα σε ένα χώρο, μέσα σε μία πόλη, στην οποία ζει και ονειρεύεται. Ο καθένας μας είναι ένας εν δυνάμει ταξιδιώτης. Δεν μπορεί παρά να ταξιδεύει είτε πραγματικά, είτε φανταστικά, προσπαθώντας να γνωρίσει νέα πράγματα.

ΠτΘ: Και οι «Οι γυναίκες»

Κ.Κ.: Οι γυναίκες είναι η τελευταία φάση στην οποία βρίσκομαι. Γυναικείες φιγούρες που εμπεριέχουν μία καλογουστιά, μία φινέτσα και στις οποίες το πιο ωραίο σύνολο, η γραμμή της γυναίκας, γίνεται με ωραία χρώματα τα οποία μπορούν να εκφραστούν μέσα από τα ενδύματα που φορά. Στη συγκεκριμένη περίπτωση με τις φούστες και τα φορέματα προσπαθώ να δημιουργήσω χρώματα, σχέδια που θα μπορούσε να τα φορέσει μία γυναίκα για να αισθανθεί άνετα, καπέλα, τα οποία όμως προέρχονται από το παρελθόν, γιατί το παρελθόν είναι ένα μεγάλο σχολείο. Όλες οι γυναίκες φοράνε καπέλα τα οποία είναι μήτρες, όπως αυτές που φορά ο δεσπότης ο πατριάρχης, δηλαδή δίνω την εξουσία στη γυναίκα, γιατί όντως είναι αυτή που εξουσιάζει τα πάντα στη γη καθότι φέρνει τη ζωή. Άρα είναι το πρωτεύον ουσιαστικό στη γη, είναι ο πρωτεύον άνθρωπος που δημιουργεί ζωή, την διαιωνίζει. Είναι ένα δυνατό στοιχείο.

ΠτΘ: Θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι γυναίκες σας συνδυάζουν την παράδοση με το σύγχρονο τρόπο ζωής;

Κ.Κ.: Παράδοση για μένα δεν υπάρχει. Υπάρχει παρελθόν. Ο καθένας μπορεί να χρησιμοποιήσει όποια λέξη θέλει. Παράδοση, ιστορία, παρελθόν. Η παράδοση δεν είναι στα χέρια κάποιου που δεν γνωρίζει το παρελθόν. Η παράδοση είναι παρελθόν. Για να δημιουργήσεις παράδοση πρέπει να βυθιστείς βαθιά μέσα στο παρελθόν. Παράδοση σημαίνει ότι κάποιος μας έχει δώσει κάτι από το παρελθόν. Η παράδοσή μας είναι το παρελθόν μας. Το θέμα είναι πόσο εκτιμούμε το παρελθόν, πόσο βυθιζόμαστε σ’ αυτό, ώστε να νοιώσουμε μέρος του παρελθόντος, όντας ζώντας το παρόν.

ΠτΘ: Επηρεάζεσθε από τις σύγχρονες τάσεις της γλυπτικής και της ζωγραφικής;

Κ.Κ.: Καταρχήν θα μπορούσα να απαντήσω όχι. Με βάση τα προηγούμενα περί παρελθόντος πιστεύω στην ιστορία, σε αυτό που έφτιαξαν άλλοι για εμάς, άρα επηρεάζομαι. Τα πάντα σε επηρεάζουν. Δεν γίνεται διαφορετικά, γιατί τη σκέψη μας την έχουν μορφώσει άλλοι, μέσα από τα βιβλία, την εκπαίδευσή μας. Μέσα από τις προσωπικές μας σχέσεις διαμορφώνεται ο προβληματισμός μας. Δεν είμαστε ξεκομμένοι από τους άλλους, από το παρελθόν, από το χτες. Το χτες καθορίζει το σήμερα.

Είμαι επηρεασμένος βαθιά και ενδεχομένως χρησιμοποιώ τα πράγματα σε μία μοντέρνα γραμμή, σε μία έκφραση δική μου. Δεν αντιγράφω. Παίρνω στοιχεία που τα εκφράζω μέσα από τη δική μου οπτική και μέσα από τη δική μου σκέψη δημιουργώντας ένα καινούργιο έργο.

ΠτΘ: Πόσο εύκολο είναι ένας καλλιτέχνης να δέσει τον πηλό με τη ζωγραφική;

Κ.Κ.: Όταν έχει φτάσει σ’ ένα σημείο να κατανοήσεις το υλικό που δουλεύεις και να ψιλιαστείς τι χρειάζεται αυτό το υλικό, ώστε να βγάζεις τη δική σου ψυχή τότε μπορείς να δέσεις και τη ζωγραφική, και το χρώμα, και τη γραμμή, και τη φόρμα αρκεί να συνάδουν όλα αυτά, να τραγουδήσουν όλα μαζί. Είναι μία συμφωνική ορχήστρα.

ΠτΘ: κ. Καρακίτσο σας ευχαριστούμε πολύ.

Κ.Κ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.