«Η ιστορια ειναι καθρεφτης που ο καθενας βλεπει το προσωπο του»

Προσκεκλημένος της Εταιρείας Παιδαγωγικών Επιστημών είναι ο συγγραφέας και ιστορικό, Σαράντος Καργάκος σε εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο στις 7:30 στην αίθουσα εκδηλώσεων της Νομαρχίας. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα γίνει παρουσίαση του τρίτομου έργου του «Ιστορία των αρχαίων Αθηνών», ενώ ο ίδιος θα μιλήσει για τη σχέση της Αθήνας και της Θράκης.

Ο Σαράντος Καργάκος μιλά σήμερα στον ΠτΘ για το έργο του, για τη σχέση της Θράκης με την Αθήνα στην αρχαία εποχή, αλλά και για την ανάγκη εφαρμογής κάποιων αξιών της αρχαίας Ελλάδας στο σήμερα, ενώ ως δάσκαλος δεν παραλείπει να καταθέσει τις απόψεις του για τις ιστορικές γνώσεις των σημερινών μαθητών.

Σαράντος Καργάκος όμως…

ΠτΘ:κ. Καργάκο, στην εκδήλωση που διοργανώνει προς τιμήν σας η Εταιρεία Παιδαγωγικών Επιστημών θα παρουσιαστεί το τελευταίο σας βιβλίο, «Ιστορία των αρχαίων Αθηνών». Συγχρόνως εσείς θα μιλήσετε για τις σχέσεις της Θράκης με την αρχαία Αθήνα. Ποιες ήταν οι σχέσεις μεταξύ Θράκης και Αθήνας;

Σ.Κ.: Το βιβλίο μου, «Ιστορία των αρχαίων Αθηνών» ανακεφαλαιώνει όλη την ιστορία του ελληνικού χώρου και κόσμου. Φυσικά, μέσα σ’ αυτή την ιστορία είναι αδύνατον να λείψει η Μακεδονία και η Θράκη. Αυτό που λέμε Μακεδονία και Θράκη στην αρχαιότητα ήταν ένας πολύ συγκεχυμένος χώρος, γιατί μη ξεχνάμε ότι έφτανε ως την Πιερία. Επομένως όταν λέω βόρειος ελληνικός χώρος εννοώ και τη Θράκη και τη Μακεδονία. Όλη η πολιτική των Αθηνών ήταν δομημένη πάνω σε μία κατεύθυνση προς Βορρά, διότι η Μακεδονία είναι αυτή που εξασφάλισε άφθονη ξυλεία και επιπλέον η χρυσοφόρος περιοχή του Παγγαίου εξασφάλισε το αναγκαίο χρήμα στην Αθηναϊκή δημοκρατία για να μπορεί να επιτελέσει αυτά που επιτέλεσε. Επιπλέον επιφανείς Αθηναίοι είχαν ιδιαίτερες σχέσεις με τη Θράκη. Μη ξεχνάμε ότι ο μεγάλος ιστορικός των Αθηνών, ο Θουκυδίδης, είναι γιος του Ολόρου που ήταν γιος Θρακός βασιλέως. Μη ξεχνάμε ότι ο Αλκιβιάδης έζησε πολύ χρόνο εκεί. Μη ξεχνάμε ότι η μάνα του Θεμιστοκλή ήταν από τη Θράκη. Μη ξεχνάμε ότι και ο θείος Μιλτιάδης και ο ανεψιός Μιλτιάδης, ο νικητής του Μαραθώνα, είχαν ηγεμονεύσει σε μία περιοχή της Θράκης. Μη ξεχνάμε ότι ο μεγάλος Ιφικράτης, ο ανανεωτής της στρατιωτικής τακτικής είχε παντρευτεί Θρακιώτισσα και είχε τεράστια περιουσία στην περιοχή της Θράκης. Επιπλέον οι περισσότερες πολιτείες και της πρώτης και της δεύτερης Αθηναϊκής συμμαχίας ήταν πόλεις της Θράκης και της Μακεδονίας και αυτές προσέφεραν τα περισσότερα χρήματα για τη δημιουργία του μεγάλου πολεμικού ναυτικού, αυτό που ο Θουκυδίδης ονομάζει, «μέγα το της θαλάττης κράτος». Συνεπώς, μιλώντας στο βιβλίο για την ιστορία των αρχαίων Αθηνών, μιλώ και για τη Θράκη και δίνω ιδιαίτερη σημασία σε διάφορα στοιχεία που δείχνουν τους παλαιούς δεσμούς μεταξύ των δύο περιοχών. Απλά να αναφέρω ότι το βιβλίο μου δεν είναι ιστορία του κέντρου των Αθηνών, είναι ιστορία του κράτους των Αθηνών που περιλαμβάνει ολόκληρη την Αττική και για αυτό ξεκινά από την Ελευσίνα και τα μυστήριά της τα οποία κατά μία παράδοση είναι μυστήρια τα οποία έφερε από τη Θράκη εις την Αττική ο Εύμορφος ο Θράξ. Και το πιο σημαντικό όλη η εσωτερική πολιτική που καθόριζε και την εξωτερική πολιτική των Αθηναίων ήταν η πολιτική του σίτου. Στην Αττική είχε συγκεντρωθεί ένας πληθυσμός που έφτανε τις 400000, νούμερο τρομαχτικό για τις παραγωγικές δυνατότητες της αρχαιότητας, που χρειαζόταν καθημερινά μισό κιλό ψωμί ο καθένας, το οποίο για να καλύψει η Αθήνα το έφερνε από τη Μακεδονία και τη Θράκη, ή από τον Εύξεινο Πόντο. Συνεπώς η Θράκη παίζει ρόλο στην πολιτική των Αθηνών. Η Αθήνα συρρικνώνεται όταν αρχίζει να χάνει τα ερείσματα που είχε στη Θράκη και τις δυνατότητες πρόσβασης στον Εύξεινο πόντο. Η Θράκη και η Αθήνα ήταν δύο οντότητες που συνυπήρξαν και η μία επέδρασε πάνω στην άλλη. Οι Θράκες έφεραν στοιχεία πολιτισμού στον αττικό χώρο σε μία πολύ πρώιμη εποχή και η Αθήνα ακολούθως μετέφερε τον πολιτισμό της σε ολόκληρη την έκταση της Θράκης.

ΠτΘ: Πόσο γνωστά είναι όλα αυτά σήμερα;

Σ.Κ.: Δεν είναι γνωστά, γιατί η ιστορία στα σχολεία μας έχει υποβαθμιστεί και από την άλλη πλευρά στην αγορά του βιβλίου δεν κυριαρχεί πια το ποιοτικό, αλλά το λεγόμενο πιασάρικο βιβλίο, κυριαρχούν τα best sellers, κυριαρχεί η κακοποίηση της ιστορίας. Σας διαβεβαιώ ότι αν είχα γράψει και εγώ ένα βιβλίο που να δείχνω, ότι οι αρχαίοι Αθηναίοι ήσαν ομοφυλόφιλοι θα είχε γίνει χαλασμός στις τηλεοράσεις, δεν θα είχα ώρα ούτε για φαγητό για να μιλώ από κανάλι σε κανάλι. Επειδή όμως συμβαίνει να μην αποδέχομαι αυτήν την καταλαλιά και παρότι αφιερώνω ένα τεράστιο κεφάλαιο σε αυτό που λέγεται παιδεραστία, προσπαθώ να εξηγήσω ότι η παιδεραστία δεν ταυτίζεται με τη σημερινή ομοφυλοφιλία, και προσπαθώ να δείξω, ότι η ιστορία είναι ένας καθρέφτης που ο καθένας βλέπει μέσα εκεί το πρόσωπό του. Εάν κάποιος θέλει να βλέπει ομοφυλοφιλία την βλέπει, αν κάποιος θέλει να δει αρετή, σοφία, ανδρεία τις βλέπει. Επομένως, η ύπαρξη κάποιων στοιχείων δεν μας δίνει το δικαίωμα να υποστηρίξουμε, ότι η ομοφυλοφιλία είναι θεσμός στην αρχαία Ελλάδα. Πάνω στο ζήτημα αυτό κρατήθηκε σιγή απ’ όλα τα κανάλια των Αθηνών, ούτε καν τα κρατικά κανάλια βοήθησαν για το βιβλίο μου, ενώ αντίθετα μιλούν για βιβλία που προσάπτουν όνειδος στην αρχαία μας ιστορία.

ΠτΘ:Τελευταία το ζήσαμε αυτό με την ταινία «Αλέξανδρος». Πώς το εξηγείτε αυτό;

Σ.Κ.: Με κάλεσαν στην τηλοψία να μιλήσω για την ομοφυλοφιλία του Αλέξανδρου. Αναρωτιέμαι πού τη βρήκαν αυτή τη μαρτυρία όλοι αυτοί οι ψευτοϊστορικοί που έχουν πλαισιώσει τους σκηνοθέτες και τους παραγωγούς του Χόλυγουντ. Το δικό μου βιβλίο στηρίζεται στην αρχή του Καλλιμάχου, «αμάρτυρον ουδέν καν οίδα», για αυτό για ό,τι υποστηρίζω προσάπτω μια αρχαία μαρτυρία, η οποία παρατίθεται στα αρχαία ελληνικά και ακολούθως υπάρχει μετάφρασμα δικό μου. Υπάρχουν 2000 αποσπάσματα αρχαίων συγγραφέων μεταφρασμένα από εμένα, ώστε να δει ο αναγνώστης τι λέει ο αρχαίος. Μάλιστα η μετάφραση είναι κατά λέξη, για να μην υπάρχει δυνατότητα παράφρασης, γιατί προκειμένου να αποδειχτούν ορισμένα πράγματα μας παραθέτουν απόψεις αρχαίων συγγραφέων μεταφρασμένες οι μεν άγγλοι στα αγγλικά, οι δε γερμανοί στα γερμανικά… Όλοι αυτοί δεν δίνουν μετάφραση αλλά παράφραση, χωρίς να εννοώ, ότι αυτό γίνεται πάντοτε κακοπροαίρετα. Δεν ξέρουν όμως αρχαία ελληνικά

ΠτΘ:Κατά την άποψή σας δεν υπάρχουν ελληνιστές στο εξωτερικό που να εργάζονται σε σωστή βάση;

Σ.Κ.: Έχουμε ελληνιστές στην Ευρώπη, και στην Ελλάδα δυστυχώς, οι οποίοι δεν διαβάζουν τους αρχαίους συγγραφείς από το πρωτότυπο και επομένως διαβάζουν από μεταφράσεις, που ως επί το πλείστον είναι παραφράσεις και αποδίδουν στους αρχαίους λόγια που δεν τα έχουν γράψει. Εγώ θέλω να στέκομαι πάνω στους αρχαίους και για αυτό βασική μου αρχή, και το λέω και στον πρόλογο, είναι ο λόγος στις πηγές, ο λόγος σους αρχαίους, και από εκεί και πέρα σε ό,τι αφορά στους νεότερους παραθέτω εκατοντάδες ονόματα, ενώ θα μπορούσα να παραθέσω χιλιάδες, απλά παραπέμπω σε εκείνους οι οποίοι πλαισιώνουν την άποψή μου, ή εκείνους που αντιτίθενται στην άποψή μου, ή εγώ αντιτίθεμαι με την άποψή τους. Η βιβλιογραφία μου σταματά σχεδόν στο 2004 που σημαίνει ότι παρακολουθώ την ελληνική και την ξένη βιβλιογραφία. Δεν κάνω επιλεγμένη βιβλιογραφία. Μερικοί νεότεροι ιστορικοί θεωρούν ότι η παλιότερη βιβλιογραφία είναι ξεπερασμένη. Εγώ όμως έχω έναν απέραντο σεβασμό στον Κωνσταντίνο Παπαρηγόπουλο, στον Καρολίδη, και δεν εννοώ να διαγράψω από την ιστορία μου εκείνους τους ανθρώπους που θεμελίωσαν τη νεώτερη ελληνική ιστορία. Όλοι έχουν τη θέση τους και οι αρχαίοι και οι νέοι.

ΠτΘ:Ποια είναι τα στοιχεία ενός καλού ιστορικού βιβλίου; Από ποια οπτική γωνία πρέπει ο σωστός ιστορικός να αντιμετωπίζει τα πράγματα;

Σ.Κ.:Πρώτον είναι η τιμιότητα. Δεν μπορώ να πω ότι ο ιστορικός είναι μία άψυχη μηχανή που στέκεται μπροστά στο αντικείμενό της απαθής. Ο ιστορικός είναι ένας ευαίσθητος άνθρωπος, ο οποίος μετέχει συναισθηματικά μέσα σε αυτή την ιστορική πορεία και η προσπάθειά του δεν είναι να κρίνει και να κατακρίνει, είναι να κατανοήσει. Εγώ προσπαθώ να σκεφθώ, όχι ως σημερινός άνθρωπος, αλλά κατά τον τρόπο που σκέφτονταν ο αρχαίος, γιατί αλλιώς δεν μπορώ να κατανοήσω και να ερμηνεύσω τη συμπεριφορά του. Βέβαια εμείς έχουμε πάρει πνευματική τροφή από τους αρχαίους, ενώ αυτοί δεν είχαν πάρει από εμάς. Άρα δεν μπορούμε να απαιτούμε από τους αρχαίους να κάνουν αυτά που δεν έχουμε κάνει εμείς. Όταν ερμηνεύω το φαινόμενο της δουλείας η οποία καταργήθηκε στην νεότερη εποχή, μόλις στα τέλη του προπερασμένου αιώνα, αλλά φαινόμενά της έχουμε και τον 20ο αιώνα, δεν μπορώ να απαιτώ από τους Αθηναίους να κάνουν αυτό που εμείς κάναμε στα τέλη του 19ου αιώνα και φαινόμενά του εξακολουθούν να υπάρχουν και σήμερα. Δεν μπορώ να κατακρίνω τους Αθηναίους γιατί είχαν δημιουργήσει ανδροκρατική δημοκρατία με τις γυναίκες στο σπίτι να ασχολούνται με την οικονομία και την ανατροφή των παιδιών, όταν η γυναίκα απέκτησε πολιτικά δικαιώματα στη χώρα μας το 1953. Πρέπει να μπορούμε να μεταφερόμαστε στο χθες, να ζούμε το πνεύμα των αρχαίων για να μπορέσουμε να το καταλάβουμε.

ΠτΘ:Εννοείτε ότι μπορούμε να προβάλλουμε εκδηλώσεις και εκφράσεις ζωής οι οποίες είναι χρήσιμες και στο σήμερα;

Σ.Κ.:Προσπαθώ όσο μου είναι ανθρωπίνως δυνατόν να το προβάλω αυτό. Η Αθήνα έμεινε ξακουστή για αυτά που δημιούργησε στον τομέα του πνεύματος και της τέχνης, στη φιλοσοφία, στη ρητορική, στην αρχιτεκτονική στη γλυπτική, στην αγγειογραφία, αλλά και γιατί γέννησε τη δημοκρατία. Μήπως αυτή η δημοκρατία η οποία όπως λειτούργησε μάς είναι χρήσιμη στην παρούσα στιγμή; Μήπως αυτό που σήμερα ονομάζουμε δημοκρατία περνά κρίση σε παγκόσμια κλίμακα και χρειάζεται να έρθουμε στους αρχαίους Αθηναίους για να δούμε πώς μπορούμε να ξαναζωντανέψουμε εμείς τη δικιά μας δημοκρατία; Οι Αθηναίοι είχαν δημοκρατία η οποία ήταν καθημερινή έκφραση, γιατί ψήφιζαν σχεδόν κάθε μέρα. Εμείς πόσο έχουμε βάλει στη ζωή μας τα δημοψηφίσματα σε τοπική ή σε πανελλήνια κλίμακα ή και σε πανευρωπαϊκή. Παίρνονται αποφάσεις σήμερα δια των αντιπροσώπων μας, και μάλιστα σοβαρές, για τις οποίες δεν μας έχουν καν ενημερώσει. Γιατί λοιπόν στην εποχή, που έχει μεγαλώσει το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ πολίτη και πολιτικού, να μη δούμε πώς λειτούργησε η αθηναϊκή δημοκρατία, που ήταν καθημερινή πρακτική και αυτή την καθημερινή πρακτική με άλλα μέσα και τρόπους να την επιβάλλουμε στη ζωή μας;

ΠτΘ:Μία τέτοια πρακτική πόσο είναι εφικτή σήμερα;

Σ.Κ.:Είναι εφικτή, αρκεί να μη δούμε στατικά, φορμαλιστικά την αθηναϊκή δημοκρατία, να δούμε το δημοκρατικό πνεύμα των Αθηναίων, να αποκτήσουμε και εμείς ανάλογο, για να διαμορφώσουμε και τη συμπεριφορά μας ανάλογα. Για τον αρχαίο Αθηναίο το σημαντικό για την απονομή της δικαιοσύνης, που μας απασχολεί και εμάς σήμερα, ήταν να αποδοθεί, έστω και εάν ήταν ενδεχόμενο να τιμωρηθεί ένας αθώος. Για τον Αθηναίο το μεγαλύτερο έγκλημα ήταν η μη απόδοση δικαιοσύνης. Αυτό το σκεφτόμαστε και εμείς σήμερα κατά ένα διαφορετικό τρόπο. Ο αρχαίος Αθηναίος και Σπαρτιάτης δεν έβαζαν τον εαυτό τους πάνω από την πόλη, αλλά η πόλη ήταν πάνω από τον εαυτό τους και όταν έλεγαν πολίτης εννοούσαν ένα άνθρωπο που ήταν σάρκα από τη σάρκα της πόλης. Η πόλη έδινε την υπόσταση στον άνθρωπο για αυτό και αυτός που είχε κηρυχθεί άπολις ή άπατρις ήταν σαν καταδικασμένος σε θάνατο. Για αυτό και οι Αθηναίοι, όταν τους έθεταν ενώπιον της επιλογής μιας ποινής, να εξοριστούν από την πόλη δια βίου ή να θανατωθούν, προτιμούσαν το θάνατο. Κλασσικό παράδειγμα ο Σωκράτης. Σήμερα όμως εμείς δεν είμαστε πολίτες, έχουμε γίνει ιδιώτες και ιδιώτης είναι ο ασχολούμενος περί τα ίδια, για αυτό και στην αρχαιότητα η λέξη ιδιώτης πήρε το χαρακτήρα του βλάκα και του ηλιθίου, σημασία που τη διατηρεί ακόμα και σήμερα στην επιστημονική μας ορολογία αλλά και σε όλες της γλώσσες της Ευρώπης, για παράδειγμα idiot στα Γαλλικά σημαίνει ηλίθιος, όπως και στα Ισπανικά, και τα Ιταλικά. Είναι μερικά πράγματα που μας κάνουν να βλέπουμε ότι η αρχαία Αθήνα διαπερνά τη ζωή μας.

ΠτΘ:Στην αρχή της συνομιλίας μας είπατε ότι η ιστορία στα σχολεία είναι υποβαθμισμένη. Οι νέοι σήμερα έχουν επαρκή γνώση ιστορίας;

Σ.Κ.:Είναι υποβαθμισμένη κι αυτό είχε συνέπειες να αναπτυχθεί στον τόπο μας μια παραϊστορία, έτσι που να βρίσκουν εύκολα έδαφος να κυριαρχούν κάποια βιβλία, που μας έρχονται απ’ έξω και που τα περισσότερα είναι βιβλία για πέταμα και το λέω μετά λόγου γνώσεως. Δε σας κρύβω το γεγονός ότι υπάρχουνε βιβλία φριχτά τα οποία αγνοούν τους αρχαίους συγγραφείς, είναι βιβλία τα οποία στηρίζονται σε φαντασιώσεις, που κακοποιούν τον αρχαίο κόσμο και που τον αντιμετωπίζουν σαν έναν σύγχρονο κόσμο. Όλα αυτά συντελούν ώστε το παιδί μας φεύγοντας από το σχολείο να μην έχει γνώση ιστορίας. Πρέπει να σας πω ότι ποτέ τα παιδιά μας δεν έχουν μάθει τίποτα για την Θηβαϊκή ηγεμονία, δεν φτάνουν ποτέ στον Φίλιππο και στον Αλέξανδρο, το χειρότερο δε είναι, ότι δεν γνωρίζουν καθόλου τους Ελληνιστικούς χρόνους, που δεν είναι, όπως λένε μερικοί αμαθείς, περίοδος παρακμής, είναι μια εποχή μεγάλης ακμής, όπου ο Ελληνισμός σπάει τα κλειστά όρια του Ελλαδικού χώρου και γίνεται οικουμενικός. Αυτό λοιπόν το οικουμενικό δεν το δίνουμε στα παιδιά.

ΠτΘ: Από την άλλη όμως κ. Καργάκο έχουμε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που ωθεί το μαθητή στην αποστήθιση και γενικότερα στο διάβασμα με στόχο την είσοδο στο πανεπιστήμιο…

Σ.Κ.:Αυτό που μαθαίνουν αποστήθηση είναι μια πολύ περιορισμένη ύλη και ως επί το πλείστον μια κακογραμμένη ύλη. Δεν είναι γραμμένη δηλαδή από ανθρώπους, οι οποίοι γνωρίζουν επαρκώς ιστορία αλλά και επαρκώς τα ελληνικά. Είναι ένα στρυφνό γράψιμο που σκοτώνει και την αγάπη και το διάβασμα. Για παράδειγμα θα σας πω, εάν υποχρεώσουμε ένα παιδί που έχει πάθος για τα γλυκά να φάει 100 αγαπημένα του γλυκά, θα τα σιχαθεί. Αν λοιπόν υποχρεώνουμε ένα παιδί, που εγώ σας λέω αγαπάει την ιστορία, να διαβάσει 100 φορές, 150 φορές το ίδιο πράγμα για να το μάθει αυτολεξεί, θα σιχαθεί την ιστορία. Αυτό λοιπόν το θαύμα πέτυχε η σύγχρονη εκπαίδευση, να κάνουμε τα παιδιά μας με την παπαγαλία να σιχαθούν την ιστορία. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο απ’ αυτό που γινόταν στο παρελθόν, που καθόταν ο επαρκής καθηγητής μπροστά στα παιδιά και ανέλυε την ιστορική ύλη με τη δική του εκφραστικότητα και παραστατικότητα και υπήρχαν οι μαθητές, οι οποίοι έπαιρναν από την παράδοση, και μετά πήγαιναν στο σπίτι διάβαζαν και το σχολικό, έπαιρναν τις πληροφορίες αυτές που θέλανε, αν δεν τους αρκούσαν, που ως επί το πλείστον δεν αρκούσαν, πήγαιναν και σε άλλο βιβλίο και σε δεύτερο και σε τρίτο και έτσι πλούτιζαν την ιστορική τους ευαισθησία και ήταν επαρκώς πληροφορημένοι και κατατοπισμένοι. Σήμερα το παιδί μετα βίας μπορεί να θυμηθεί μερικές χρονολογίες κάποιων γεγονότων που έχει μάθει παπαγαλιστί από το σχολείο και γι’ αυτό φτάνουμε στις τραγικές καταστάσεις, -τις οποίες θα έχετε ακούσει και ο καιρός πλησιάζει, -κατά την περίοδο της 25ης Μαρτίου, που θα παρουσιαστούν κάποιοι εκπαιδευτικοί να μιλάνε για την αμάθεια των μαθητών, ενώ θα έπρεπε να μιλάνε και για την αμάθεια των εκπαιδευτικών καθώς και εκείνων που διηύθυναν τις τύχες της παιδείας μας τις τελευταίες δεκαετίες.

ΠτΘ: Είναι γεγονός κ. Καργάκο ότι οι εποχές που διάγουμε είναι δύσκολες. Βλέπουμε θεσμούς όπως η εκκλησία και η δικαιοσύνη, στην οποία και αναφερθήκατε, να κλονίζονται. Και μέσα σ’ όλη αυτή την τρικυμία οι πολίτες να αισθάνονται μετέωροι…

Σ.Κ.:Εγώ θέλω να σας πω, ότι αυτές οι δύσκολες εποχές είναι και δυναμογόνες. Φοβάμαι πάντα τις εύκολες εποχές, τις δύσκολες δεν τις φοβάμαι, γιατί ο καλός καραβοκύρης στη φουρτούνα φαίνεται. Δεν μπορούμε να πούμε ότι θα ταξιδέψουμε στο πέλαγος της ζωής χωρίς φουρτούνες. Και οι φουρτούνες καλόδεχτες είναι. Στον τόπο μας υπήρχε ένα απόστημα, το οποίο έσπασε. Αν το αφήναμε έτσι θα γινότανε εσωτερικό απόστημα και θα σάπιζε όλο τον οργανισμό. Το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή τρέχει πύον από το σώμα της Ελλάδας, είναι καλό, γιατί όπως έλεγαν οι αρχαίοι «ο τρώσας και ιάσεται». Κάθε ένας να καθαρίσει την αυλή του. Θα πρέπει βέβαια και η δημοσιογραφία πρώτη, για να μην κάνει τον τιμητή, να καθαρίσει τη δική της αυλή, γιατί είναι αρκετά βρώμικη, θα πρέπει ακολούθως και η δικαιοσύνη να πράξει το αυτό, και ο χώρος των εκπαιδευτικών να καθαρίσει το χώρο του σχολείου γιατί δεν μπορεί να μπαίνουμε στα σχολεία με βρώμικα πόδια και να λερώνουμε το ναό της ψυχής των παιδιών, θα πρέπει να καθαρίσει και ο χώρος της Εκκλησίας, γιατί και αυτός έχει μιανθεί αρκετά. Βεβαίως το θέμα της Εκκλησίας είναι πάρα πολύ δύσκολο, γιατί είναι υποχρεωμένη να δέχεται τους πάντες. Εγώ στο σπίτι μου μπορώ να κλείσω την πόρτα σε κάποιους, η εκκλησία δεν έχει δικαίωμα, έστω και αν αυτός ο άνθρωπος είναι ο αμαρτωλότερος των αμαρτωλών, ο εγκληματικότερος των εγκληματιών. Ο Ιησούς έκανε την επιλογή του, που δεν ήτανε καλή, γιατί μέσα στη συντροφιά του ήταν και ο Ιούδας που τον πρόδωσε. Ας είμαστε λοιπόν αυστηροί, αλλά ταυτόχρονα να δείχνουμε και κάποια ανοχή σε ορισμένες καταστάσεις τις οποίες αντιμετωπίζουμε. Πάντως δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για να ξεπεράσουμε αυτό το οποίο γίνεται κάθε βράδυ στην τηλοψίαν , γιατί αυτό αποσκοπεί στη σκανδαλολογία και στην πτώση των αξιών. Αυτή τη στιγμή οι μόνοι ευχαριστημένοι είναι οι έμποροι των ναρκωτικών. Γιατί όταν τα παιδιά μας πάψουν να πιστεύουν στη δικαιοσύνη και στην εκκλησία, τότε θα αρχίσουν να πιστεύουν στον παράδεισο των ναρκωτικών και όχι στον παράδεισο που μπορεί να τους υπόσχεται η εκκλησία μας. Ας είμαστε προσεκτικοί στον τόπο αυτό, ανατρέφουμε παιδιά, εγγόνια, έχουμε ευθύνη απέναντί τους και στις επόμενες γενιές που θα ‘ρθουν. Η ζωή δεν είναι μόνο παρόν αλλά και μέλλον, ας το σεβαστούμε.

ΠτΘ:κ. Καργάκο σας ευχαριστούμε πολύ.

Σ.Κ.:Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.