Η Γιορτη του Χειμωνα

Με σεβασμό στη διαφορετικότητα, έτσι όπως βιώνεται ή όπως πρέπει να βιώνεται σε ένα διαπολιτισμικό σχολείο και έτσι όπως το πνεύμα των ημερών ορίζει, το Πειραματικό Διαπολιτισμικό Σχολείο Ν. Σιδηροχωρίου – Παγουρίων διοργάνωσε μία γιορτή, τη Γιορτή του Χειμώνα.

«Ήταν μια διαθεματική προσέγγιση των μαθημάτων της γλώσσας, της μελέτης του περιβάλλοντος», αναφέρει η κ. Δημάση, Πρόεδρος της Επιστημονικής Επιτροπής του Σχολείου. Το σχολείο μας δεν είναι μόνο κατ’ όνομα πολυπολιτισμικό, δηλαδή δεν έχουμε διαφορετικές κοινωνικές ομάδες από την πλευρά της καταγωγής και της μητρικής γλώσσας, έχουμε διαφορετικές ομάδες και ως προς το θρήσκευμα. Έχουμε μάρτυρες του Ιεχωβά, μουσουλμάνους και ορθόδοξους χριστιανούς, που είναι η πλειοψηφία. Για την πλειοψηφία των παιδιών θα γίνει και η γιορτή των Χριστουγέννων, αλλά για τα υπόλοιπα παιδιά οφείλαμε να κάνουμε μία γιορτή από την οποία δεν θα ένιωθαν αποκλεισμένα ή ότι προσηλυτίζονται. Θα τιμήσουμε την πλειοψηφία, θα τιμήσουμε την Ορθοδοξία και την Πίστη, αλλά κάνουμε και τη Γιορτή του Χειμώνα για όλους τους μαθητές του σχολείου».

Μία διαπολιτισμική γιορτή, όπου τα παιδιά παρουσίασαν τις εργασίες που έκαναν. «Δραματοποιήσαμε τα δύο παραμύθια, φτιάξαμε τα δικά μας ποιήματα του φθινοπώρου που μελοποιήθηκαν, απήγγειλαν τα παιδιά τα ποιήματα που έγραψαν τα ίδια, παροιμίες που βρήκαν για το χειμώνα και από τις χώρες τους, αλλά και την ονοματολογία των μηνών, καθώς και παραδόσεις», αναφέρει η κ. Μίγκου, διευθύντρια του σχολείου.

«Για τη δημιουργία των παραμυθιών τα παιδιά της δευτέρας και τρίτης τάξης χωρίσθηκαν σε δύο ομάδες. Επελέγησαν από τις δασκάλες δύο ομάδες λέξεων, εκ των οποίων η μία ήταν σχετική με το χειμώνα και η άλλη άσχετη. Τυχαία η κάθε ομάδα επέλεξε μία λέξη από την κάθε ομάδα και με βάση αυτές τις δύο λέξεις φτιάξαμε παραμύθια», επεξηγεί η κ. Μίγκου, ενώ από την πλευρά της η κ. Δημάση αναφέρει ότι «οι λέξεις που προέκυψαν ήταν αντίθετες μεταξύ τους. Η γοητεία ήταν να μπορέσουν τα παιδιά να συνδυάσουν σε ένα τίτλο και σε μια ιστορία δύο λέξεις που στην καθημερινότητά μας δεν τις συναντάμε ούτε σε σχέση συνεργασίας ούτε σε σχέση αντίθεσης. Είναι η τεχνική από τη γραμματική της φαντασίας του Τζιάνι Ροντάρι «Το φανταστικό διώνυμο». Τα φανταστικά διώνυμα που επέλεξαν τα παιδιά είναι Πινόκιο – χιόνι και σοκολάτα – νιφάδα».

Τα παραμύθια αυτά δημιούργησαν οι παραμυθάδες του σχολείου ταξιδεύοντας με τη φαντασία τους παρέα με τους αγαπημένους τους φίλους.

Οι Παραμυθάδες

Οι δάσκαλοι

Δεληγκιόζης Γιώργος Β΄ τάξη

Πάππας Γιώργος Γ΄ τάξη

Τα παραμύθια τα έγραψαν οι μαθητές με τη βοήθεια της Δημάση Μαρίας (Λέκτορας του τμήματος Γλώσσας Φιλολογίας & Πολιτισμού Παρευξείνιων Χωρών) και της Μίγγου Χρυσούλας, Διευθύντριας του σχολείου.

Η φιλία της σοκολάτας και της νιφάδας

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια μακρινή πόλη, είχε έρθει για τα καλά ο βαρύς χειμώνας. Χιόνιζε κι έκανε πολύ κρύο.

Σ’ ένα πάρκο, ή για την ακρίβεια σ’ ένα παγκάκι του πάρκου, είχε μείνει ξεχασμένη μια νόστιμη σοκολάτα, η Γλυκερία. Καθόταν εκεί μόνη στο κρύο και στεναχωριότανε, όταν ξαφνικά, άκουσε πίσω της μια φωνή.

– Έιιιιιιιι ωωωωωπ!

Η σοκολάτα γύρισε και είδε μια νιφάδα.

Επειδή ήταν μόνη της, σκέφτηκε να μιλήσει στη νιφάδα για να γίνουν φίλες.

– Γεια σου, με λένε Γλυκερία! Είμαι μια σοκολάτα και ξεχάστηκα σ’ αυτό το παγκάκι από κάποιον που ήθελε να με φάει. Παρά τρίχα τη γλίτωσα! Εσένα πώς σε λένε; Θέλεις να γίνουμε φίλες;

Η νιφάδα, χαμογελώντας της απάντησε:

– Ναι, θέλω. Με λένε Πηνελόπη και είμαι μια νιφάδα. Η μητέρα μου είναι η Παγωνιά κι ο πατέρας μου ο Χειμώνας. Μόλις έπεσα από τον ουρανό και σε λίγο… μπορεί να λιώσω…

– Να λιώσεις; Μα ακόμα δεν γνωριστήκαμε καλά – καλά!

Σκέφτεται λίγο…

– Να κρυφτούμε! Να κρυφτούμε για να γλιτώσουμε! Αλλά πού; Πού να κρυφτούμε για να μη λιώσεις εσύ και να μη φάνε εμένα;

Τα κορίτσια σκέφτηκαν για πολλή ώρα μέχρι να βρούνε λύση στο πρόβλημά τους. Είχαν πολλές ιδέες, αλλά καμιά δεν τους φάνηκε αρκετά καλή. Ώσπου ξαφνικά, η νιφάδα η Πηνελόπη, πετάχτηκε επάνω και είπε μ’ ενθουσιασμό…

– Το βρήκα! Θα φωνάξω τη φίλη μου τη Χιονάτη! Αυτή θα μας βοηθήσει!

Κι άρχισαν να φωνάζουν μαζί τη Χιονάτη.

Χιονάτη! Χιονάτη που είσαι;

Μ’ έναν τρόπο μαγικό, εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά τους η Χιονάτη και είπε:

Γεια σας κορίτσια! Ήρθα! Άκουσα ότι με φωνάξατε. Τι συμβαίνει;

– Θέλουμε τη βοήθειά σου. Ψάχνουμε ένα μέρος για να κρυφτούμε…

– Να πάμε εκεί και να μην κινδυνεύει η Πηνελόπη να λιώσει κι εγώ να με φάνε!

– Αυτό είναι όλο; Αυτό είναι εύκολο! Ξέρω ένα τέτοιο μέρος… Ελάτε στο σπίτι μου, στην Παραμυθοχώρα. Εκεί δε θα φοβάστε τη ζέστη ή τους ανθρώπους. Θα ζήσετε ευτυχισμένες! Ελάτε… Ελάτε μαζί μου!

Και η Χιονάτη άπλωσε τα χέρια της. Η Πηνελόπη και η Γλυκερία πιάστηκαν γρήγορα από τα χέρια της Χιονάτης και φύγανε μακριά, για την Παραμυθοχώρα.

Ήταν πια σίγουρες ότι εκεί δεν θα κινδύνευαν.

Κι έτσι θα έμενα για πάντα δύο αχώριστες φίλες!

Ο Πινόκιο και το μαγεμένο χιόνι

Μια φορά κι ένα καιρό, σε μια μακρινή και όμορφη πόλη, ζούσε ένα ανθρωπάκι που το έλεγαν Πινόκιο.

Ο Πινόκιο, αγαπούσε πολύ το καλοκαίρι, αλλά δεν αγαπούσε καθόλου το χειμώνα. Ούτε ν’ ακούσει γι’ αυτόν δεν ήθελε! Τον φοβόταν!

Ο γέρο-Χειμώνας, στενοχωριόταν πολύ που δεν τον αγαπούσε ο Πινόκιο. Δεν ήταν κακός… Έπρεπε με κάποιο τρόπου να του το δείξει. Έτσι, αποφάσισε μια μέρα, να στείλει στη γη το μαγεμένο χιόνι!

Ξυπνώντας λοιπόν ο Πινόκιο εκείνο το πρωί, είδε να πέφτει στην πόλη πυκνό, κάτασπρο χιόνι. Σε λίγη ώρα, το χιόνι είχε σκεπάσει τις αυλές, τα κεραμίδια, τα δέντρα και…τη μύτη του!

Ο Πινόκιο κοίταξε γύρω του.

– Αχ! Πόσο όμορφη είναι η πόλη μας χιονισμένη! Άραγε οι άλλες πόλεις είναι τόσο όμορφες όταν χιονίζει; Πόσο θα ‘θελα να δω μια άλλη χιονισμένη πόλη!

Σαν αστραπή, με μιας, βρέθηκε στη χιονισμένη Παραμυθοχώρα…

Εκεί συνάντησε την κοκκινοσκουφίτσα, το μαγεμένο πρίγκιπα κι άλλους πολλούς… Ως και τη Χιονάτη με τη Γλυκερία και την Πηνελόπη!

Έπαιξε μαζί τους χιονοπόλεμο κι όταν πείνασε, έφαγε χιονόπιτα, χιονοντολμαδάκια, χιονόψωμο και… πάπια χιονογεμιστή.

Μετά, ξαναέπαιξαν χιονοπόλεμο, έφτιαξαν χιονάνθρωπο και τραγούδησαν χιονοτράγουδα.

Ο Πινόλιο περνούσε υπέροχα!

Ώσπου… νύχτωσε…

Η σοκολάτα η Γλυκερία και η νιφάδα η Πηνελόπη, έπρεπε να φύγουν για να κοιμηθούν στο σπίτι της Χιονάτης. Το ίδιο και οι υπόλοιποι καινούριοι φίλοι του Πινόκιο.

Ο Πινόκιο, τους χαιρέτησε όλους έναν – έναν και σαν αστραπή, ξαναγύρισε στην όμορφη πόλη του και στο ζεστό του σπιτάκι.

Τώρα πια ήταν χαρούμενος! Δεν φοβόταν άλλο το Χειμώνα και το χιόνι!

Κι ο γέρο – Χειμώνας το ήξερε… κι ήταν πολύ ευχαριστημένος!

Τόσο… που συνέχισε να ρίχνει με χαρά το μαγεμένο του χιόνι…

A.Π.

Φιλοξενείται στο Χριστουγεννιάτικο Ένθετο 2007 της εφημερίδας “Παρατηρητής της Θράκης”

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.