«Η γη σακατευει τον ανθρωπο»

Η Αναστασίου Σίσκου, είναι μητέρα εννέα παιδιών. Τα τελευταία χρόνια αναγκάζεται να επαιτεί για να εξασφαλίσει τα έξοδα σίτισής της, αλλά και αυτά της αγοράς των φαρμάκων. Αντιμέτωπη με σοβαρά προβλήματα υγείας, αλλά και με την οικονομική εξαθλίωση δηλώνει απεγνωσμένη και αναζητεί ένα χέρι βοήθειας, μια κίνηση αλληλεγγύης. Ακόμη κι όταν, όμως, αντί για βοήθεια «εισπράττει» σχόλια, δεν κρατά κακία στους συνανθρώπους της, γνωστούς και ξένους, σκουπίζει τα δάκρυά της και συνεχίζει την πάλη για τη ζωή.

Τι κάνετε εδώ στο δρόμο;

Συγκεντρώνω χρήματα. Έγινα ζητιάνα για να μπορέσω να βρω χρήματα για τα φάρμακά μου. Ορίστε, η σακούλα άδειασε κι εγώ δεν έχω χρήματα για να αγοράσω φάρμακα.

Γιατί δεν δουλεύετε, φαίνεστε πολύ νέα…

Δεν μπορώ να εργαστώ. Δεν μπορώ να δουλέψω. Είμαι άρρωστη. Από τα 13 μου χρόνια δούλευα εργάτης στα χωράφια. Στην αρχή για να βοηθήσω τους γονείς μου και μετά για να μεγαλώσω τα παιδιά μου, να θρέψω εννέα στόματα.

Δεν είχατε δική σας γη;

Όχι, με τον άνδρα μου δεν πήραμε κλήρο. Έκανε τριάντα μήνες φαντάρος, ζούσε με την μάνα του τότε, δεν το έψαξε κι έτσι μείναμε μια ζωή εργάτες και τώρα δεν μπορούμε να πάρουμε τα πόδια μας. Δεν έχω να πάρω ούτε τα φάρμακα σας λέω.

Τα παιδιά σας τι κάνουν;

Τα παιδιά όπου βρίσκουν δουλεύουν. Τα αγόρια έμειναν και άνεργα αρκετό καιρό. Άρα τι να σου κάνουν και τα παιδιά όταν εσύ ως γονιός δεν μπορείς να τους προσφέρεις κάτι;

Στα χωράφια ποιας περιοχής κάνατε μεροκάματα;

Στα χωράφια της Μακεδονίας δούλευα όλο αυτόν τον καιρό. Στην τσάπα, βαμβάκια, τεύτλα, ροδάκινα. Εργάτρια μια ζωή από 13 ετών, όπως σας είπα.

Σκληρή δουλειά;

Πολύ σκληρή. Δουλειά μέρα νύχτα. Όποιος δεν την έχει κάνει, δεν καταλαβαίνει.

Πόσα χρήματα κερδίζατε;

Εκατό δραχμές ήταν το μεροκάματο. Ξεκίνησα να παίρνω ογδόντα δραχμές. Για να πιάσω ένα χιλιάρικο, έπρεπε να δουλέψω δέκα μέρες. Ποτέ δεν το συμπλήρωσα το χιλιάρικο, γιατί πάντα έπρεπε να ξοδέψω για φαγητό.

Πόσο χρονών παντρευτήκατε;

Παντρεύτηκα μικρή, έκανα εννέα παιδιά. Στην σκάφη να πλένεις τα ρούχα, ξέρετε τι μαρτύριο είναι; Έξι κορίτσια, τρία αγόρια. Όλα μόνη μου τα μεγάλωσα, χωρίς καμία βοήθεια.

Στην Κομοτηνή πόσο καιρό είστε;

Έχω δέκα χρόνια. Ήταν η κόρη μου εδώ και ήρθα για καλύτερα. Να η κατάντιά μου όμως. Έληξε το βιβλιάριο υγείας και δεν μπορώ να αγοράσω τα φάρμακα. Τώρα είμαι 52 ετών και δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου.

Ο άνδρας γιατί δε δουλεύει;

Κι αυτός άρρωστος, με προβλήματα καρδιάς.

Πώς καλύπτετε τα έξοδά σας;

Με μια σύνταξη πολύτεκνης μητέρας, μ΄ αυτή ζω, με την σύνταξη των 200 ευρώ το δίμηνο.

Πού μένετε;

Σε ένα παλιό τροχόσπιτο. Στα παλιά σφαγεία. Δεν μπορούσα να πληρώσω το ενοίκιο και μας το έδωσε κάποιος, έτσι μένουμε εκεί.

Τρία ευρώ όλη μέρα και ακούς και τα σχόλια του κόσμου. Δεν ξέρουν την κατάστασή μου. Πού να ξέρουν οι άνθρωποι που περνούν τι έχω; Έτσι δεν σε βοηθούν. Κάποιοι μάλιστα λένε: «Αυτή έχει πολλά λεφτά και μαζεύει κι άλλα».

Γιατί δεν δουλεύετε κάπου; Ψάξατε για δουλειά όλο αυτό το χρονικό διάστημα που είστε στην Κομοτηνή;

Δεν μπορώ να δουλέψω, πώς θα με πάρει κάποιος στη δουλειά, όταν κάνω ένα βήμα και νιώθω τις δυνάμεις μου να με εγκαταλείπουν; Η γη σακατεύει τον άνθρωπο.

Τι αίσθηση σας αφήνει η ζωή;

Την μια στεναχώρια, την άλλη χαρά. Ας είναι γερά τα παιδιά μου κι εγώ ας πεθάνω. Να ξεμπερδέψω, να ησυχάσω…

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.