Η φαντασια στην εξουσια… ομως με ρεαλισμο!

Eχουμε συνηθίσει εδώ και χρόνια να θεωρούμε τη νεολαία απολιτική ή αποστασιοποιημένη από τα προβλήματα που απασχολούν την ελληνική κοινωνία (και κατά συνέπεια και την ίδια) και γι’ αυτό με έκπληξη αντιμετωπίζουν οι ενήλικες, κατά κανόνα, τις περιπτώσεις εκείνες, κατά τις οποίες η νεανική ορμή επιχειρεί να περιγράψει την πολιτική, οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα, έτσι όπως την εισπράττει και την ερμηνεύει. Αλλά όσοι συστηματικά παρακολουθούν κάθε χρόνο τη λειτουργία της Βουλής των Εφήβων κάθε άλλο παρά εκπλήσσονται ή αιφνιδιάζονται από δυναμικές παρεμβάσεις, διότι εκείνο που πολύ καλά γνωρίζουν είναι ότι η σημερινή νεολαία και απόψεις έχει, αλλά και δεν διστάζει να τις διατυπώσει προς εκείνους που αποφασίζουν για τις τύχες της χώρας, προβάλλοντας έτσι την απαίτησή της για αλλαγή νοοτροπιών και πρακτικών. Υπήρξαν, αναμφισβήτητα, οξύτατοι οι χαρακτηρισμοί που σε ορισμένες περιπτώσεις ακούστηκαν και ενδεχομένως να υπερέβησαν και τα όρια της καθιερωμένης κοινοβουλευτικής συμπεριφοράς, αλλά μακάρι με την ίδια νοοτροπία και λογική να λειτουργούν όσα παιδιά καλούνται να συμμετάσχουν κάθε χρόνο στον πρωτοποριακό θεσμό, γιατί αυτήν τη ζωντάνια και την ένταση της νεανικής ψυχής είναι που χρειάζεται όχι μόνον ο θεσμός, αλλά και όλοι μας, έτσι ώστε σωστότερα να χαράζουμε την πορεία προς το μέλλον.

Η αυλαία της όγδοης συνόδου της «Βουλής των Εφήβων» έπεσε για φέτος, για πέντε μέρες τριακόσιοι πενήντα νέοι βουλευτές από την Ελλάδα, την Κύπρο και τον απόδημο ελληνισμό, κατέλαβαν τα έδρανα δίνοντας διαφορετική πνοή και εικόνα στο Κοινοβούλιο. Η μόνη και μεγάλη διαφορά για τη φετινή σύνοδο η απώλεια του «αιώνιου έφηβου» Αντώνη Σαμαράκη.

Το βήμα του «ΠτΘ» φιλοξενεί σήμερα τους τρεις έφηβους βουλευτές του νομού μας. Τη Σεμίνα Ευσταθάκη, τη Μαρία Τσατλίδου και τον Γιώργο Τζωρτζίδη. Οι τρεις έφηβοι βουλευτές μιλούν για την ουσία του θεσμού, τις εμπειρίες που αποκόμισαν, καταθέτουν τις απόψεις τους για όσα γράφτηκαν, ενώ δε διστάζουν να ασκήσουν κριτική στον θεσμό και στους έφηβους βουλευτές.

Έφηβοι βουλευτές όμως και ο λόγος σ’ αυτούς…

ΠτΘ: Πήρατε μέρος στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα της «Βουλής των Εφήβων». Ποιες είναι οι εμπειρίες που αποκομίσατε από τη συμμετοχή σας αυτή;

Μ.ΤΣ.: Αυτό που ζήσαμε ήταν υπέροχο. Ήταν πολύ ωραία εμπειρία, από τις πιο ωραίες που θα έχω να θυμάμαι. Ήταν ωραίο που συμμετείχαμε σε διαδικασίες στις οποίες συμμετέχουν και οι βουλευτές, που συνεδριάσαμε στις αίθουσες όπου συνεδριάζουν κι εκείνοι και παίρνονται σημαντικές αποφάσεις για όλο το κράτος. Κατά τη γνώμη μου όμως, το πιο ωραίο ήταν ότι γνωρίσαμε και συναναστραφήκαμε με παιδιά απ’ όλη την Ελλάδα, την Κύπρο και τον απόδημο ελληνισμό.

Σ.ΕΥ.: Συμφωνώ με τη Μαρία, καθώς ήταν μια πολύ καλή εμπειρία. Γνωρίσαμε πολλά παιδιά απ’ όλον τον κόσμο κι όχι μόνο από την Ελλάδα. Θα το θυμάμαι για πάντα και μου έκανε εντύπωση που, ενώ δεν είχα κάνει κάτι τόσο σπουδαίο, αλλά είχα γράψει απλά μία έκθεση, μέσω αυτής μου δόθηκε η ευκαιρία να ζήσω κάτι τόσο όμορφο.

Γ.ΤΖ.: Οι εμπειρίες που αποκομίσαμε ήταν πάρα πολύ σημαντικές γιατί μας μύησαν στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς. Μπορέσαμε από κοντά να δούμε πώς λειτουργεί η δημοκρατία στη χώρα μας και να αισθανθούμε έστω για κάποιες στιγμές σαν πραγματικοί βουλευτές.

ΠτΘ: Σε ποιες Επιτροπές συμμετείχατε και ποια προβλήματα θίξατε μέσα από αυτές;

Μ.ΤΣ.: Εγώ με τον Γιώργο ήμασταν στην Επιτροπή Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων. Τα θέματα που τονίσαμε στην Επιτροπή μας ήταν σχετικά με τον πόλεμο στο Ιράκ, την παγκοσμιοποίηση, τις μειονότητες, τα προβλήματα του Τρίτου Κόσμου, το Κυπριακό, τα προβλήματα στη βαλκανική, την Ευρωπαϊκή Ένωση και για τα Μάρμαρα του Παρθενώνα.

Σ. ΕΥ.: Εγώ ήμουν στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων και μέσα από αυτήν τονίσαμε τις ελλείψεις και τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν στο εκπαιδευτικό σύστημα. Επίσης, για κάποια προβλήματα που υπάρχουν σε σχολεία του απόδημου ελληνισμού, όπως για τα βιβλία που δεν ανταποκρίνονται στο επίπεδο των παιδιών καθώς δε μιλάνε ελληνικά, αλλά μαθαίνουν περισσότερες από μία γλώσσες και τους είναι πιο δύσκολα τα πράγματα. Για παράδειγμα, μία κοπέλα από τον Καναδά πήγαινε σ’ ένα τρίγλωσσο σχολείο με Αγγλικά, Γαλλικά και Ελληνικά, η οποία μίλησε για το υπάρχον πρόβλημα.

ΠτΘ: Εσύ, Γιώργο, συμμετείχες και σ’ ένα ανάλογο πρόγραμμα στο Συμβούλιο της Ευρώπης, στο Στρασβούργο. Ποιες ήταν οι διαφορές ανάμεσα στα δυο προγράμματα;

Γ.ΤΖ.: Επειδή επισκέφτηκα πρώτα το Ευρωκοινοβούλιο στο Στρασβούργο, περίμενα να δω κάτι ανάλογο και στη Βουλή των Εφήβων. Ωστόσο, στη Βουλή των Εφήβων τηρήθηκε περισσότερο το τυπικό των διαδικασιών, ενώ στο Στρασβούργο μπήκαμε κατευθείαν στην επί της ουσίας συζήτηση πάνω στα θέματα με τα οποία έπρεπε να ασχοληθούμε. Στη Βουλή ο καθένας είχε έτοιμη την ομιλία του, την απάγγειλε στο μικρόφωνο και ψηφίσαμε κάποια θέματα που είχαν βγει από τη σύνδεση των κειμένων. Ουσιαστικά, δηλαδή, δεν επικοινωνήσαμε τόσο πολύ όσο θα περίμενα, αυτή ήταν η διαφορά και βέβαια το γεγονός ότι στο Ευρωκοινοβούλιο μιλούσαμε διαφορετικές γλώσσες και παρενέβαιναν οι μεταφραστές.

ΠτΘ: Στόχος του θεσμού της Βουλής των Ελλήνων είναι η μύηση των παιδιών στα κοινά, να τους δώσει μια γεύση πολιτικής κι όχι να δοθούν κάποιες λύσεις σε προβλήματα. Πιστεύετε ότι επιτεύχθηκε κάτι τέτοιο;

Γ.ΤΖ.: Πιστεύω ότι κάτι κατάφεραν οι διοργανωτές. Μυηθήκαμε στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες και είδαμε πώς λειτουργεί το τυπικό της υπόθεσης. Κατά τ’ άλλα όμως, και όπως παρατήρησε κι ο κ. Κακλαμάνης, δεν είμαστε κανονικοί βουλευτές. Δουλειά μας ήταν να επισημάνουμε τα προβλήματα κι ο Πρόεδρος της Βουλής θεώρησε τις απαιτήσεις μας υπερβολικές. Είπε, μάλιστα, ότι όλος ο προϋπολογισμός των ΗΠΑ, όχι της Ελλάδας, δε φτάνει για να ικανοποιηθούν τέτοια ζητήματα. Πιστεύω όμως πως ο κεντρικός στόχος, που είναι η δραστηριοποίηση των νέων και η ενθάρρυνση των προσπαθειών τους προς την κατεύθυνση της στήριξης της δημοκρατίας, επιτεύχθηκε.

Μ.ΤΣ.: Εκείνο που δεν μου άρεσε, ενώ η οργάνωση και όλα ήταν άψογα, είναι αυτό που είπε πριν ο Γιώργος, ότι οι λόγοι ήταν προσχεδιασμένοι και τα παιδιά σηκώνονταν στο βήμα και μιλούσαν. Ήταν όλα πολύ τυπικά, δεν υπήρχε ο αυθορμητισμός που περίμενα εγώ τουλάχιστον. Ούτε υπήρξε επικοινωνία με τους συμμαθητές μου στο χώρο των συνεδριάσεων. Το πιο ουσιαστικό μέρος των συζητήσεων και της επικοινωνίας ήταν εκτός των χώρων συνεδριάσεων, εκεί που καθόμασταν όλοι μαζί παρέα στο ξενοδοχείο και κάναμε πραγματικά πολύ ουσιαστικούς και ωραίους διάλογους.

Σ.ΕΥ.: Κι εμένα δε μου άρεσε που ήταν όλα στημένα και δήθεν. Περίμενα να είναι πιο ελεύθερα τα πράγματα, να βρισκόμασταν δηλαδή σε ολιγομελείς επιτροπές και να συζητούσαμε όλοι μαζί εφικτά πράγματα κι όχι να σηκώνεται ο καθένας μεμονωμένα και να διαβάζει την εισήγησή του. Πολλοί παραπονιούνται ότι δεν λαμβάνονται καθόλου υπ’ όψιν αυτά που λέγονται κι από την άλλη είναι τόσο πολλά.

Μ.ΤΣ.: Δεν είναι μόνο ότι είναι πολλά, αλλά τα περισσότερα που ζητούσαμε ήταν ουτοπικά, πράγματα δηλαδή που ούτως η άλλως δεν θα μπορούσαν με τίποτα να συμβούν στην πραγματικότητα. Οι περισσότερες λύσεις ήταν ανέφικτες γενικότερα.

Σ.ΕΥ.: Και πολλά απ’ αυτά ήταν δογματικά. Αναφερόταν συγκεκριμένα στην νοοτροπία του Έλληνα και σε πράγματα, τα οποία είναι πολύ δύσκολο να αλλάξουν. Από τη στιγμή όμως που ζεις σε μια χώρα πρέπει να σέβεσαι τη νοοτροπία αυτής και των κατοίκων της.

Γ.ΤΖ.: Μάλλον παραήταν η φαντασία στην εξουσία!!!

ΠτΘ: Μέσα από τη συμμετοχή σας πόσο ουσιαστική πιστεύετε ότι μπορεί να είναι η παρέμβαση στα κοινά της Βουλής των Εφήβων;

Γ.ΤΖ.: Σ’ αυτό απάντησε «κόσμια» κι ο Πρόεδρος της Βουλής μετά το τέλος των εργασιών, λέγοντας ότι είμαστε έφηβοι κι όχι κανονικοί βουλευτές. Θεώρησε αδικαιολόγητο το γεγονός ότι κατακρίνουμε τόσο πολύ την προηγούμενη γενιά, είπε μάλιστα ότι κι αυτοί έκαναν τους δικούς τους αγώνες και τώρα είναι η δική μας σειρά. Ωστόσο, όμως, αυτοί οι αγώνες και ο θεσμός της Βουλής των Εφήβων δεν είναι για να υλοποιείς προτάσεις, διότι εμείς ούτως ή άλλως δεν είμαστε ούτε καν εκλεγμένοι αντιπρόσωποι. Είμαστε επιλεγμένοι από μία Επιτροπή Φιλολόγων μέσα από έναν διαγωνισμό εκθέσεων. Οπότε μπορούμε μόνο να μεταδώσουμε τον παλμό της κοινωνίας στη Βουλή κι όχι να προτείνουμε κάποιες λύσεις τόσο ουσιαστικές. Εκτός αυτού, δεν είμαστε ούτε διπλωματίες ούτε ειδικευμένοι επιστήμονες πάνω σ’ αυτό.

ΠτΘ: Τι πιστεύετε ότι πρέπει να αλλάξει στη «Βουλή των Εφήβων»;

Σ. ΕΥ. : Οι επιτροπές θα πρέπει να χωρίζονται σε επιμέρους ομάδες με πιο λίγα παιδιά για να μπορέσει να υπάρξει ουσιαστικότερη επικοινωνία. Να έχουμε επίσης περισσότερες μέρες στη διάθεσή μας και να υλοποιείται αυτό το εκπαιδευτικό πρόγραμμα περισσότερες από μία φορά τον χρόνο. Εμένα, για παράδειγμα, μ’ απασχολούσαν κι άλλα θέματα, εκτός από αυτό που είχα γράψει στην έκθεσή μου. Δε μου δόθηκε όμως η δυνατότητα να τα αναφέρω, ήταν πολύ περιορισμένος ο χρόνος.

Γ.ΤΖ.: Ίσως θα πρέπει η Επιτροπή Φιλολόγων, που κάνει την επιλογή των εφήβων βουλευτών βάσει των εκθέσεων τους, να παίρνει λίγο πιο σοβαρά τις πολιτικοποιημένες θέσεις και τις ρεαλιστικές προτάσεις και να μην επιτρέπει τη συμμετοχή σε εκθέσεις, οι οποίες είναι τόσο δελεαστικές και συναισθηματικά φορτισμένες. Ήταν για παράδειγμα κάποιες ομιλίες που αναφερόταν σε πράγματα που μας συγκινούσαν και ταίριαζαν περισσότερο σε reality παρά σε κοινοβουλευτικό θεσμό.

ΠτΘ: Η μαρτυρία της έφηβης που ζει το αδιέξοδο δράμα δίπλα στον πατέρα της, ο οποίος είναι βουλιαγμένος στα ναρκωτικά πήρε μεγάλες διαστάσεις. Ποια είναι η άποψη σας για την έφηβη που τόλμησε να εκθέσει την ψυχή της;

Μ.ΤΣ.:Δε συμφωνώ με ό,τι έγινε. Το κοινοβούλιο δεν ήταν ο κατάλληλος χώρος για να ακουστεί μία τέτοια άποψη γιατί μπορεί να μην είμαστε βουλευτές και οι απόψεις μας μπορεί να μην λαμβάνονται τόσο σοβαρά υπ’ όψιν των πολιτικών αλλά να μην το καταντήσουμε και reality, να μην φτάσουμε σε τέτοια σημεία ξεπεσμού. Όπως και να έχει πρέπει να υπάρχει κάποιος σεβασμός στο κοινοβούλιο.

Σ.ΕΥ.: Κι από τη στιγμή που αυτή η κοπέλα είχε το θάρρος να το πει αυτό σε τόσα παιδιά και μάλιστα άγνωστα, θα μπορούσε κάλλιστα να απευθυνθεί σε κάποιους ειδικούς, μια και υπάρχουν κέντρα για να τη βοηθήσουν. Θεωρώ ότι δεν θα έπρεπε να αναφερθεί τόσο διεξοδικά σ’ αυτό το θέμα. Ήταν κάτι που την απασχολούσε άμεσα, την έχει σημαδέψει ψυχολογικά, αλλά δε θα έπρεπε να το δημοσιοποιήσει τόσο πολύ.

ΠτΘ: Η έφηβη όμως αυτή, εξομολογήθηκε το προσωπικό της δράμα όχι για να πετύχει την ανέξοδη συγκίνηση του τηλεοπτικού κοινού, αλλά για να δώσει στο προσωπικό πρόβλημα τις ακριβείς διαστάσεις που πραγματικά έχει στη σύγχρονη κοινωνία.

Σ.ΕΥ.: Ο πρωταρχικός και μοναδικός της στόχος ήταν σίγουρα αυτός. Εμείς όμως αυτό καταλάβαμε, κι εμείς συγκινηθήκαμε αρχικά αλλά στην πορεία καταλάβαμε ότι δεν έπρεπε να το πει μια και δεν ήταν ο κατάλληλος.

Μ.Τ.: Κανένας μας δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα έπαιρνε τόσο μεγάλη έκταση το θέμα. Αν ήθελε όμως πραγματικά να πει τη μαρτυρία της θα μπορούσε να γίνει μία μικρότερη κι όχι τόσο αναλυτική αναφορά και με τόσο πολλές λεπτομέρειες. Θα έπρεπε να το αναφέρει ως κοινωνικό πρόβλημα και για να το στηρίξει να χρησιμοποιήσει κάποια στοιχεία από το δικό της πρόβλημα. Να μην ήταν δηλαδή τόσο έντονο το προσωπικό, συναισθηματικό στοιχείο.

Γ.ΤΖ.: Είμαι κάθετα αντίθετος σ΄ αυτή την πράξη που έκανε γιατί θεωρώ ότι το Κοινοβούλιο δεν είναι χώρος στον οποίο μπορούν να ακούγονται τόσο εμπαθείς απόψεις ή οι ομιλίες να έχουν τόσο προσωπική χροιά και τόνο. Θα μπορούσε κάλλιστα να απευθυνθεί σε άλλους φορείς αρμόδιους γι’ αυτά τα προβλήματα. Πιστεύω ότι το Κοινοβούλιο από τη στιγμή που υπήρχαν άνθρωποι που κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο για να ξαναλειτουργήσει αυτός ο θεσμός, δεν είναι χώρος στον οποίο μπορούμε να βγαίνουμε και να λέμε τα προσωπικά μας προβλήματα, όσο βαριά κι αν είναι αυτά. Απαιτεί σεβασμό τουλάχιστον γι’ αυτούς που πολεμούσαν για να διατηρηθεί ανοιχτό.

Μ.ΤΣ.: Πιστεύω πως θα μπορούσε να υπάρχει κι ένας προβληματισμός τέτοιου είδους. Ότι θα μπορούσαν να είναι πιο προσωπικά, πιο τρυφερά τα θέματα απ’ ό,τι τα ακούμε από τους πραγματικούς βουλευτές, απλώς να μη φτάνουμε σ’ αυτό το σημείο.

ΠτΘ: Εκτός από τις ώρες συνεδριάσεων είχατε κι ελεύθερο χρόνο στη διάθεσή σας. Αναπτύξατε και καινούργιες φιλίες εκεί…

Μ.ΤΣ.: Αυτό ήταν το καλύτερο μέρος του προγράμματος, η επαφή, η επικοινωνία και η γνωριμία με παιδιά από κάθε άκρο της Ελλάδας, αλλά και από κάθε μεριά του κόσμου, την Κύπρο και τον απόδημο ελληνισμό. Δεν είναι και λίγο να βλέπεις τόσους συνομηλίκους σου, που έχουν μεγαλώσει με διαφορετικές αντιλήψεις, να μοιράζονται μαζί σου τα όνειρά τους και να μοιράζεσαι τους ίδιους προβληματισμούς. Δέθηκα με πάρα πολλά παιδιά, ανταλλάξαμε τηλέφωνα και διευθύνσεις και έχουμε διατηρήσει επαφή. Δέθηκα με παιδιά από την Αυστραλία, την Αγγλία, τη Σαουδική Αραβία, την Κύπρο, την Αμερική αλλά και από την Ελλάδα με παιδιά από την Κρήτη, την Πελοπόννησο.

Σ.ΕΥ.: Κι εγώ γνώρισα πάρα πολλά παιδιά. Στη δική μου επιτροπή υπήρχαν παιδιά από τη Γερμανία, τη Νυρεμβέργη και γνώρισα κι από άλλες επιτροπές παιδιά από τη Νέα Υόρκη, την Αυστραλία και την Κύπρο. Γνώρισα επίσης μία κοπέλα από το Μόντρεαλ του Καναδά και μία από το Βερολίνο, με τις οποίες έχουμε κρατήσει επαφή.

Γ.ΤΖ.: Ένα πολύ σημαντικό κομμάτι των εμπειριών μας ήταν τα πενήντα παιδιά που εκπροσωπούσαν τον απόδημο ελληνισμό στην Βουλή των Εφήβων, με τα οποία μπορέσαμε να έρθουμε σε επαφή και να δούμε πως είναι και οι απόδημοι Έλληνες. Υπήρχαν πολύ αξιόλογα παιδιά και είχαμε την ευκαιρία να τα γνωρίσουμε. Θα φροντίσουμε να επικοινωνούμε μαζί τους γιατί αισθάνονται κι αυτοί Έλληνες και αισθανόμαστε κι εμείς ότι μπορούμε να τους βοηθήσουμε αλλά κι αυτοί εμάς στην ανταλλαγή απόψεων στο να προάγουμε την πολυπολιτισμικότητα.

ΠτΘ: Η «Βουλή των Εφήβων» συζητιέται στο σχολείο; Όταν γυρίσατε στα σχολεία σας, υπήρχε ενδιαφέρον για το τι συζητήσατε ανάμεσα στα παιδιά;

Σ.ΕΥ.: Τα παιδιά στο σχολείο μου δεν ήξεραν ότι είχα πάει και είχα γυρίσει από την Βουλή, ούτε καν οι καθηγητές. Υπήρχε πλήρης αδιαφορία και άγνοια και μου έκανε εντύπωση γιατί ήταν κάτι σημαντικό για το σχολείο μας. Δεν συμφωνώ ότι ήταν θέμα εκπροσώπησης, δεν ήταν κάτι που γράψαμε μαζί με όλα τα παιδιά, ήταν κάτι προσωπικό που το έστειλα, το βαθμολόγησαν κι απλά φοιτούσα στο Δεύτερο Ενιαίο Λύκειο, προέρχομαι από εκεί και δεν το εκπροσωπούσα ιδεολογικά. Εκτός από τους φίλους και τους συμμαθητές μου και μερικούς καθηγητές που με βοήθησαν, δεν ήξερα κανένας άλλος τίποτα. Η κα Οικονόμου, που ήταν υπεύθυνη του προγράμματος ενδιαφέρθηκε να μάθει πώς πέρασα και σε λίγες μέρες που θα αρχίσει ο επόμενος κύκλος για να γράψουν τα παιδιά, θα επισκεφτώ κάποιες τάξεις να τους μιλήσω για τις εμπειρίες μου και να παροτρύνω τα παιδιά να πάνε κι αυτά.

Μ.ΤΣ.: Στο σχολείο μου ήταν μία ενδιάμεση κατάσταση, ούτε φοβερός ενθουσιασμός αλλά δεν επικράτησε και αδιαφορία όπως στο σχολείο της Σεμίνας. Ήταν μία κατάσταση αναμενόμενη, ενδιαφέρθηκαν κυρίως οι συμμαθητές και οι φίλοι μου να μάθουν για τις εμπειρίες μου και πως πέρασα. Οι καθηγητές μου γνώριζαν ότι ήμουν στη Βουλή γιατί ενημερώνονταν εξαιτίας των απουσιών που δεν έπαιρνα, αλλά δεν υπήρξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον από μέρους τους εκτός από ελάχιστους. Η στάση του διευθυντή ήταν ικανοποιητική. Πάντως ήταν μία φυσιολογική κατάσταση, ούτε πλήρης αδιαφορία ούτε μεγάλος ενθουσιασμός. Χαλαρά!

Γ.ΤΖ.: Το 3ο Ενιαίο Λύκειο με στήριξε ιδιαίτερα και ειδικά ο διευθυντής, ο κ. Χατζόπουλος, που ενισχύει τέτοιες εξωσχολικές προσπάθειες. Προωθούν τέτοιες δραστηριότητες και είμαι πολύ ευχαριστημένος από τη στάση του λυκείου. Ήταν ενημερωμένοι τόσο οι καθηγητές όσο και οι μαθητές, όλοι ενδιαφέρθηκαν να μάθουν για τις εμπειρίες μου. Όλη αυτή η στάση που κράτησε το σχολείο ενίσχυσε και την επιθυμία στους μαθητές να ασχοληθούν με το πρόγραμμα αυτό.

ΠτΘ: Τελικά, είσαστε ικανοποιημένοι από αυτή την εμπειρία; Σας ωρίμασε ακόμη περισσότερο; Θα συμμετείχατε ξανά;

Γ.ΤΖ.: Ήταν μία πολύ σημαντική εμπειρία και ευχαρίστως θα ξαναπήγαινα. Έμεινα ικανοποιημένος και πιστεύω ότι με βοήθησε πολύ. Είδα ότι υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να ακούν τη φωνή των έφηβων βουλευτών και η προσπάθειά τους πρέπει να υποστηριχθεί. Φέτος συμμετείχαν εικοσιτέσσερις χιλιάδες μαθητές με τις εκθέσεις τους κι ελπίζω να είναι περισσότερες του χρόνου.

Σ. ΕΥ.: Θα ήθελα να ξαναπάω αλλά δε θα ξαναγράψω έκθεση γιατί θέλω να δοθεί η δυνατότητα και σε άλλα παιδιά να πάνε για να δουν πόσο ωραία είναι και πόσο αξίζει την προσπάθεια. Η συμμετοχή μου αυτή με βοήθησε να δω τι γίνεται τριγύρω μου, όχι μόνο στον δικό μου Νομό, αλλά σ’ όλη την Ελλάδα και τον κόσμο. Μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω τον πολιτισμό και την νοοτροπία των παιδιών από όλον τον κόσμο και να δω μέχρι που φτάνει το ελληνικό έθνος.

Μ.ΤΣ.: Ήταν μία μοναδική εμπειρία και δε θα θελα να το ξαναζήσω γιατί νομίζω ότι θα χανε κάτι από τη μαγεία του όλο αυτό αν το ζούσα και δεύτερη φορά. Έμεινα πολύ ικανοποιημένη.

Μπάμπης Καλπάνης

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.