Η «Ερωφιλη» στην Κομοτηνη

Ένα δύσκολο σκηνοθετικό εγχείρημα ανέλαβε ο Βασίλης Νικολαϊδης προσεγγίζοντας ένα γνωστό έργο του Κρητικού Θεάτρου, την «Ερωφίλη» του Γεωργίου Χορτάτση. Ο λόγος ποιητικός, δύσκολος για τους ηθοποιούς, αλλά γοητευτικός από τη στιγμή που αποδίδεται σωστά. Οι επιρροές από την αρχαία ελληνική τραγωδία καθοριστικές τόσο στην εξέλιξη του έργου όσο και στην προοικονομία, στις κατάρες του νεκρού αδελφού του βασιλιά Φιλόγονου (σκοτωμένος από τον ίδιο του τον αδελφό που διψάει για εξουσία). Τα πολύ καλά σκηνικά και κοστούμια του Νίκου Σαριδάκη έκλεψαν την παράσταση μαζί με την Άννα Κουτσαφτίκη και τον πολύ καλό Χορό. Η επιλογή εξάλλου του σκηνοθέτη να «δουλέψει» καλά με τον Χορό, ο οποίος δίνει τη λύση διαφοροποιούμενος στην ουσία από την αρχαία τραγωδία, ήταν μια πολύ έξυπνη κίνηση. Αν έλλειπε και η σχετικός θόρυβος από το κοινό και τον εκτός θεάτρου χώρο θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για μια πολύ καλή παράσταση.

Οι αναφορές στην κρητική παράδοση λίγες αλλά σημαντικές, όπως η μουσική που υπέγραφε ο Λουδοβίκος των Ανωγείων και το μαύρο ρούχο του βασιλιά με τις κρητικές μπότες, σε μια κρίσιμη στιγμή της έκβασης, σύμβολο πένθους αλλά και ανδρισμού.

Ο σκηνοθέτης πέτυχε μια πολύ καλή Ερωφίλη, την Άννα Κουτσαφτίκη, τρυφερή και δυνατή στη σωστή αναλογία και τραγική στο φινάλε, αποδεικνύοντας και την επιρροή της από το Θέατρο Τέχνης. Πολύ καλή και στα τραγούδια, με ευγενική φωνή.

Οι κατάρες που φέρνει η Σκιά – νεκρός αδελφός του βασιλιά Φιλόγονου (Μανόλης Σορμαϊνης) πιάνουν μέχρι το φινάλε του έργου, ενώ το κοράκι που ακούγεται να πετάει πάνω από το ερωτευμένο ζευγάρι προκαταβάλει για το μέλλον.

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.