Η εννοια της μεταρρυθμισης στην πολιτικη της Ν.Δ.

Βασικό χαρακτηριστικό της κυβερνητικής προπαγάνδας αποτελεί η έννοια της μεταρρύθμισης, με την οποία η Ν.Δ. επιχειρεί να χρωματίσει όλες τις αλλαγές που επιχειρεί σε θεσμικό επίπεδο χωρίς να υπεισέρχεται στα ποιοτικά χαρακτηριστικά αυτών των αλλαγών.

Η μεθοδολογία αυτή συναρτάται άμεσα με την προεκλογική απόπειρα της Ν.Δ. να εμφανιστεί ως ένα δήθεν σύγχρονο κόμμα που μπορεί να εκσυγχρονίζεται και να ενστερνίζεται τις κοινωνικές εξελίξεις της εποχής μας.

Πόση όμως και ποια σχέση έχει αυτό με την ουσία και την πραγματικότητα της κυβερνητικής πολιτικής πρακτικής της Ν.Δ.; Πόσο μεταρρυθμιστική μπορεί να θεωρηθεί και για τον πιο καλοπροαίρετο πολίτη η «νέα διακυβέρνηση» που διαφεντεύει σήμερα τις τύχες του τόπου μας;

Σήμερα η κυβέρνηση της Ν.Δ. διαθέτει ένα κυβερνητικό έργο μιας ολόκληρης διετίας, από το οποίο αβίαστα προκύπτουν σχετικά συμπεράσματα.

Η κυβερνητική πραγματικότητα για τη Ν.Δ. δεν είναι καθόλου ενθαρρυντική. Το επιβεβαιώνουν καθημερινά τα αδιέξοδα στα οποία οδηγούνται όλο και περισσότερες κοινωνικές ομάδες του λαού μας. Το καταδεικνύει η καθολική σχεδόν δυσαρέσκεια του κόσμου, όπως αυτή καταγράφεται εμφανώς και στις τελευταίες δημοσκοπήσεις. Το επισφραγίζει η απογοήτευση χιλιάδων ψηφοφόρων και οπαδών της Ν.Δ. που ολοένα πιο πολύ εναντιώνονται στις περισσότερες από τις επιλογές της κυβέρνησης. Το καταγράφουν οι δυναμικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων που καθημερινά βλέπουν να πλήττονται δικαιώματα και κατακτήσεις τους.

Όλες αυτές οι σοβαρές αλλαγές και διαφοροποιήσεις στο εκλογικό σώμα δεν είναι τυχαίες. Συνδέονται άμεσα με την αίσθηση του κόσμου ότι το κυβερνητικό έργο της Ν.Δ. όχι μόνο μεταρρυθμιστικό δεν είναι, αλλά κινείται σε μια σκληρή αντιμεταρρυθμιστική κατεύθυνση που απροκάλυπτα αντιστρατεύεται τα συμφέροντα του λαού μας.

Η αλήθεια πια είναι γυμνή. Βαφτίζονται «μεταρρυθμίσεις» οι αλλαγές που επιχειρεί η κυβέρνηση της Ν.Δ. στους διάφορους τομείς της κοινωνίας.

Η όποια όμως αλλαγή μιας κατάστασης δε συνιστά αυτοχρήμα και μεταρρύθμιση, όταν μάλιστα δε συναντά ευρύτερη κοινωνική αποδοχή, όταν υπηρετεί συμφέροντα των ολίγων, όταν αντιστρατεύεται κοινωνικές κατακτήσεις αντί να τις διευρύνει ποιοτικά και ποσοτικά.

Αλήθεια, πόσο μεταρρυθμιστική μπορεί να είναι μια πολιτική που εμφανίζεται σκληρά ανακόλουθη με τις προεκλογικές της υποσχέσεις και διακηρύξεις;

Πόσο μεταρρυθμιστική μπορεί να είναι μια πολιτική που ευαγγελίζεται το συγκεντρωτισμό και το πελατειακό κράτος «των ημετέρων παιδιών»;

Πόσο μεταρρυθμιστική μπορεί να είναι η πολιτική της περιβόητης «απογραφής», που βάζει υπό επιτήρηση την οικονομία, εκθέτει διεθνώς τη χώρα και πλήττει καίρια το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων;

Πόσο μεταρρυθμιστική μπορεί να είναι μια πολιτική παροχών για τους λίγους και λιτότητας για τους πολλούς;

Πόσο μεταρρυθμιστική μπορεί να είναι μια πολιτική που καταλύει το κράτος πρόνοιας και διαρρηγνύει τον κοινωνικό ιστό της χώρας;

Πόσο μεταρρυθμιστική μπορεί να είναι μια πολιτική που καταστρατηγεί θεμελιώδη δικαιώματα των εργαζομένων, καταργεί κεκτημένα, διαλύει τις εργασιακές σχέσεις, καταφεύγει σε επιστρατεύσεις και αφήνει τους εργαζόμενους έρμαιο στις διαθέσεις της εργοδοσίας;

Πόσο μεταρρυθμιστική μπορεί να είναι μια πολιτική που θεοποιεί το κέρδος και την ανεξέλεγκτη ανταγωνιστικότητα;

Πόσο μεταρρυθμιστική μπορεί να είναι μια πολιτική που διευρύνει την ανεργία, αντιστρατεύεται την ανάπτυξη της υπαίθρου και οδηγεί τον αγροτικό κόσμο της χώρας στο ξεκλήρισμα από τη γη τους;

Πόσο μεταρρυθμιστική μπορεί να είναι μια πολιτική που αποκρύπτει από τον ελληνικό λαό την αλήθεια για κρίσιμα θέματα όπως αυτό των τηλεφωνικών υποκλοπών;

Πόσο… πόσο.. πόσο! Θα μπορούσαμε να απαριθμήσουμε πλείστα όσα γνωστά ζητήματα, στα οποία η Ν.Δ. ως κυβέρνηση δεν μπορεί να απεγκλωβιστεί από το ιστορικό συντηρητικό της χαρακτήρα.

Η αλήθεια είναι μία και πικρή για τη Ν.Δ. Μπορεί πρόσκαιρα η συντηρητική παράταξη να υπέκλεψε με υποσχέσεις την ψήφο των πολιτών. Δεν κέρδισε όμως τη συνείδηση και την καρδιά του λαού μας. Γιατί ποτέ δεν μπόρεσε να ταυτιστεί με τη βούληση του λαού μας. Γιατί δεν μπόρεσε ποτέ να εκφράσει τις αγωνίες του απλού κόσμου της εργασίας. Γιατί πάντα είναι ταυτισμένη με τους λίγους σε βάρος των πολλών. Γιατί παραμένει πάντα βαθιά συντηρητική και με το βλέμμα στραμμένο στο παρελθόν. Γι’ αυτό και χάνει σταθερά στις προτιμήσεις του κόσμου. Γι’ αυτό και στις επόμενες εκλογές, όποτε και αν γίνουν αυτές, η Ν.Δ. θα βρεθεί στη θέση που της ταιριάζει και αυτή δεν είναι άλλη από εκείνη της αντιπολίτευσης.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.