«Η Ελλαδα ξερει να συνεργαζεται, να φιλοξενει και να σεβεται τον αλλον, τον διαφορετικο»

«Είμαι ελληνίδα πολίτης, μουσουλμάνα στο θρήσκευμα και λατρεύω τη χώρα μου» δηλώνει η κ. Χαλήλ Ογλού Αϊνούρ, 33 ετών, μητέρα δύο παιδιών, πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών στην οδό Άβαντος της Αλεξανδρούπολης. «Γιατί τόση βιασύνη να το «ξεκαθαρίσετε»;» την ρωτώ και σπεύδει να απαντήσει με ειλικρίνεια. «Γιατί την λατρεύω τη χώρα μου και δεν θέλω να βρίσκουν αφορμές κάποιοι για να δημιουργούν ζητήματα και προβλήματα εκεί όπου δεν υπάρχουν. Ύστερα, πολλοί συνάδελφοί σας είναι το πρώτο που ρωτούν». Μιλά για τα παιδικά της χρόνια, για τον κόσμο που αλλάζει, σχολιάζει τους γάμους ανηλίκων, όπως και τη θέση της γυναίκας και αποκαλύπτει τα όνειρά της. «Άλλοτε τα όνειρα ούτε καν μας αγγίζουν και άλλοτε μας κρατούν συντροφιά στον αγώνα μας για μια καλύτερη ζωή».

Πήγατε σχολείο κ. Αϊνούρ;

Δεν πήγα σχολείο. Δεν το κρύβω και δεν ντρέπομαι γι΄ αυτό. Δεν ήταν δική μου επιλογή. Ο αγώνας μου συνεχίζεται, ποτέ δεν είναι αργά, αν θέλεις να κατακτήσεις τη γνώση. Πηγαίνω στο Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας και μέσω των σεμιναρίων, μαθαίνω τα ελληνικά.

Βοηθά αυτού του είδους η διδασκαλία και η κατάρτιση;

Νομίζω ότι βοηθάνε αυτά τα μαθήματα. Αν ενδιαφέρεσαι, βοηθάνε πολύ. Πρέπει, όμως, να δείξεις το στοιχειώδες ενδιαφέρον, όπως γίνεται παντού.

Το σχολείο γιατί το στερηθήκατε στα παιδικά σας χρόνια;

Η έννοια του σχολείου δεν υπήρχε καν στη ζωή μας. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν δύσκολα. Ήμασταν πέντε αδερφές. Οι γονείς μας ήταν φτωχοί. Από τις πέντε, πήγαν μόνον οι δύο σχολείο και εκείνες για λίγο. Οι γονείς μου δεν συζητούσαν καν για το σχολείο. Από 13 χρονών άρχισα να εργάζομαι. Το σχολείο ήταν όνειρο, που δεν μας άγγιξε. Σήμερα, όμως, κάνω μαθήματα, παρακολουθώ τα σεμινάρια εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας και κοντά στη δασκάλά μας, την κ. Δήμητρα Καδόγλου έμαθα πολλά.

Τι θεωρείτε ότι είναι σημαντικό στη ζωή και θα πρέπει κάποιος να το μάθει σίγουρα;

Το σημαντικό είναι ο άνθρωπος να είναι άνθρωπος. Αν είσαι άνθρωπος, μπορείς να καταφέρεις τα πάντα στη ζωή σου. Τα γράμματα δεν κάνουν τον άνθρωπο, ο άνθρωπος κάνει τα γράμματα. Ο καλός άνθρωπος δεν έχει κακία μέσα του. Αν έχεις την κακία μέσα σου, ποτέ δεν είσαι ένας καλός άνθρωπος. Η κακία αυτά τα χρόνια περισσεύει, γι΄ αυτό και λείπει το ενδιαφέρον, η αλληλεγγύη για τον συνάνθρωπο.

Φταίει η φτώχεια;

Δεν νομίζω να ευθύνεται η φτώχεια. Η φτώχεια δεν κάνει τον άνθρωπο κακό, ίσα- ίσα που σε κάνει πιο φιλότιμο και πιο σκληρό με τη ζωή, με την καθημερινότητα, όχι, όμως, με τους συμπολίτες και τους ανθρώπους.

Εσείς μάθατε να μιλάτε πολύ καλά τα ελληνικά σε αντίθεση με την πλειοψηφία των γυναικών της μουσουλμανικής μειονότητας…

Μέχρι τα 18 μου χρόνια έζησα στη Θήβα, ίσως, γι΄ αυτό και έμαθα την ελληνική γλώσσα τόσο καλά να την μιλώ. Καμιά σχέση με τη Θράκη. Λόγω φτώχειας την εγκαταλείψαμε τη Θράκη, στη Θήβα, παρά το γεγονός ότι ήμασταν φτωχοί, οι άνθρωποι μας αγκάλιασαν. Γίναμε ένα με τους συμπολίτες εκεί. Δεν έκαναν διακρίσεις εις βάρος μας. Στα 18 μου παντρεύτηκα.

Πολύ μεγάλη για τις συνήθειες της πληθυσμιακής σας ομάδας… Οι γάμοι ανηλίκων καλά κρατούν, ακόμη και σήμερα.

Όντως, πολύ μεγάλη! Οι γονείς μου έλεγαν: «Μας έμεινε στο ράφι αυτή». Γνώρισα τον σύζυγό μου και κλεφτήκαμε. Όταν δεν θέλουν οι γονείς, κλέβονται τα παιδιά. Δεν το κάνουν συχνά, αλλά το κάνουν και σήμερα. Δεν συμφωνώ να παντρεύονται τόσο μικρά τα παιδιά. Είμαι αντίθετη με τους γάμους των 10χρονων και των 12χρονων παιδιών. Δεν είναι επιλογή των γονιών. Είναι επιλογή της ζωής που έχουν. Οι συνθήκες είναι τέτοιες, που δεν έχουν άλλη επιλογή. Αναρωτιέμαι κι εγώ γιατί παντρευόμαστε τόσο μικροί. Αλλά στην ομάδα μας όλα νωρίς γίνονται.

Όπως και να γίνεστε στόχοι ρατσιστικών σχολίων;

Νιώθαμε να υπάρχει ένας ρατσισμός. Αναρωτιέμαι γιατί; Τα παιδιά δεν φταίνε σε τίποτα. Το θέμα είναι η φτώχεια, αν είναι φτωχά, τι φταίνε; Στερήθηκαν την μόρφωση και αυτό έχει συνέπειες. Θα πρέπει να παλέψουμε όλοι μαζί, για να αλλάξουν τα κακώς κείμενα, τις διακρίσεις θα τις αφήσουμε πίσω όλοι μαζί. Τα παιδιά στη γειτονιά τώρα πηγαίνουν σχολείο, αλλά πρέπει να πάψει και η απομόνωση της γειτονιάς να συνδεθεί με την πόλη, να κατεβαίνει ένα παιδί πιο εύκολα στο κέντρο. Οι γονείς φοβούνται, τα παιδιά δεν έχουν επαφή με τα άλλα παιδιά της πόλης, έτσι τα στερεότυπα εξακολουθούν να υπάρχουν. Πρέπει να συνεργαστούν όλες οι πληθυσμιακές ομάδες για να πάψουν να υπάρχουν και τα προβλήματα, να βρεθούν κοινές «γέφυρες» επικοινωνίας.

Επικρατεί σε πολλούς ένας περίεργος φόβος, ο φόβος της αφομοίωσης…

Δεν υπάρχει ο φόβος της αφομοίωσης σε μας. Ο καθένας μπορεί ελεύθερα να διατηρήσει τα χαρακτηριστικά του, την ταυτότητά του. Ζούμε σε μια ελεύθερη χώρα, δεν μπορεί να έρθει κανείς και με το ζόρι να σε ονομάσει διαφορετικά ή να σου αλλάξει το θρήσκευμα. Δεν υπάρχει φόβος της αφομοίωσης, όσοι το βλέπουν έτσι ή νιώθουν κάτι τέτοιο, νομίζω ότι κάνουν λάθος.

Τι κερδίζεις μαθαίνοντας την επίσημη γλώσσα του κράτους; Τι σας έχει προσφέρει η γνώση της ελληνικής;

Κερδίζεις σε αυτονομία. Δεν φοβάσαι να ταξιδέψεις, να κατεβείς στο κέντρο, να πας στην αγορά. Συζητάς ελεύθερα, δεν φοβάσαι τους συμπολίτες σου, ούτε τις υπηρεσίες. Όσες μουσουλμάνες γυναίκες δεν μιλάνε τα ελληνικά καλά, αντιμετωπίζουν πρόβλημα στην καθημερινή τους ζωή, δεν μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά τους, δεν μπορούν να πάνε στο γιατρό και να εξηγήσουν τι έχουν. Γιατί να μην μπορείς να συνεννοηθείς μιλώντας ελληνικά, αφού στην Ελλάδα μένεις, εδώ είναι η πατρίδα σου. Γι’ αυτό και πρέπει τα σεμινάρια να συνεχιστούν. Βοηθάνε στην εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας, αλλά και όσοι συμμετέχουν, αποκτούν έναν τρόπο να ενισχύσουν τον οικογενειακό τους προϋπολογισμό.

Αντιμετωπίζετε και περιπτώσεις αποκλεισμού στις υπηρεσίες, δυσμενών διακρίσεων, ίσως, ή συμπεριφορές που σας φέρουν σε δύσκολη θέση;

Δεν έχουμε τώρα πρόβλημα πρόσβασης στις υπηρεσίες. Δεν γίνονται εις βάρος μας διακρίσεις. Κάποια προβλήματα, όμως, εξακολουθούν να μας ταλαιπωρούν. Για παράδειγμα, δεν μπορούμε να κάνουμε μια δική μας επιχείρηση επιδοτούμενη γιατί στη γειτονιά μας, στην οδό Τέρμα Άβαντος όλα τα κτίσματα είναι αυθαίρετα, δεν έχουμε τίτλους ιδιοκτησίας, δεν μπορούμε να ανοίξουμε ένα ψιλικατζίδικο, αλλά και να πάρουμε ένα γράμμα στη διεύθυνση που μένουμε, δεν υπάρχουν νούμερα, διευθύνσεις, τα στοιχειώδη δηλαδή. Δεν έρχεται ταχυδρόμος, δεν έρχονται λεωφορεία και είμαστε 3.000 κάτοικοι. Έχουμε μερικές οικογένειες που ζουν σε σπίτια χωρίς ρεύμα, αυτό είναι απαράδεκτο για τον τόπο μας.

Δημιουργήσατε έναν Σύλλογο με μέλη γυναίκες της γειτονιάς, γιατί;

Δημιουργήσαμε έναν γυναικείο Σύλλογο γιατί το είχαμε ανάγκη. Θέλαμε να βρεθούμε όλοι μαζί, να συζητούμε τα καθημερινά προβλήματα. Δεν είναι Σύλλογος που έχει κάποια ταμπέλα ή εξυπηρετεί κάποιες σκοπιμότητες. Είναι Σύλλογος γυναικών, Σύλλογος της γειτονιάς, δεν ανήκει σε κανέναν. Θέλουμε να ακούγεται και ο λόγος μας, να δυναμώσει η φωνή μας.

Ακούγεται αλήθεια ο λόγος της γυναίκας στην ομάδα σας;

Μετράει ο λόγος της γυναίκας. Είμαστε στο 2008. Έχουν αλλάξει κάπως τα πράγματα. Άλλωστε η γυναίκα παίζει μεγάλο ρόλο. Ακόμη και αγράμματη να είναι, είναι μητέρα, είναι γυναίκα Η γυναίκα είναι άξια, μεγαλώνει παιδιά, κόβει το μυαλό της. Ας μην αδικούμε τις γυναίκες. Τις γυναίκες πρέπει να τις υποστηρίζουν οι σύζυγοι.

Ποιο είναι το επόμενο βήμα που ετοιμάζετε;

Θα ήμουν ευτυχισμένη αν δημιουργούσαμε έναν γυναικείο συνεταιρισμό. Θα μας έδινε τη δυνατότητα να αποδείξουμε αυτό που μπορούμε, να ενισχύσουμε και εμείς τον οικογενειακό προϋπολογισμό, να βγούμε προς τα έξω, να σπάσουμε την απομόνωσή μας. Στόχος μας είναι να κάνουμε αυτόν το συνεταιρισμό, να συζητάμε, να ενισχύσουμε την παιδεία και τη μόρφωση των παιδιών μας. Αυτά προηγούνται. Μπορούμε να κάνουμε πάρα πολλά γιατί έχουμε γυναίκες που νοιάζονται, που ενδιαφέρονται για την οικογένειά τους.

Η οικονομική κρίση σας έχει αγγίξει, φαντάζομαι, περισσότερο…

Είμαστε μεροκαματιάρηδες άνθρωποι. Ζούμε με τα λίγα, δεν πιεζόμαστε και δεν ψάχνουμε πολλά. Εδώ που είμαστε καλά είμαστε. Έχουμε μάθει να ζούμε με τα λίγα, δεν είναι στόχος μας ο πλουτισμός. Η μαγεία της ζωής δεν βρίσκεται στο χρήμα. Ξεγελά τον εαυτό του όποιος νομίζει ότι με το χρήμα θα κερδίσει φίλους.

Η Ελλάδα τι είναι για εσάς;

Η Ελλάδα είναι η πατρίδα μου.

Αυτό τι σημαίνει, περισσότερες δυνατότητες ή μήπως επιπλέον βάρη;

Δεν σημαίνει περισσότερες δυνατότητες ούτε περισσότερα βάρη. Η Ελλάδα είναι η πατρίδα μας. Είναι ο τόπος που ζούμε, που τον αγκαλιάζουμε και μας αγκαλιάζει. Δίχως την Ελλάδα δεν θα μπορούσαμε. Έχει δυσκολίες η καθημερινότητα, αλλά την καθημερινότητα την αντιμετωπίζεις σε όποια χώρα κι αν είσαι.

Υπάρχει σεβασμός των μειονοτήτων στην Ελλάδα;

Πάρα πολύς. Υπάρχει ελευθερία λόγου, έκφρασης, άσκησης των θρησκευτικών καθηκόντων. Κανείς δεν σου λέει τι να πιστεύεις ή τι να λες. Η Ελλάδα είναι μια ελεύθερη χώρα, που ξέρει να συνεργάζεται, ξέρει να φιλοξενεί και να σέβεται τον άλλον, τον διαφορετικό. Είναι μια δυναμική χώρα και αυτό μου αρέσει. Η παιδεία είναι δημόσια, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη παρέχεται σε όλους, αυτά μου αρέσουν στην χώρα μου, όπως και το δέσιμο που υπάρχει μεταξύ των Ελλήνων. Μπορεί να υπάρχουν προβλήματα και σε μας τα προβλήματα να είναι περισσότερα, αλλά την Ελλάδα δεν θα την άλλαζα με τίποτα.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.