«Η διευρυνση της Ε.Ε. προς τις Παρευξεινιες Χωρες»

Εκδήλωση με θέμα «Η διεύρυνση της Ε.Ε. προς τις Παρευξείνιες Χώρες» πραγματοποίησε η ΠΑΣΠ του Τμήματος Γλώσσας Φιλολογίας και Πολιτισμού Παρευξεινίων Χωρών προχθές το βράδυ στο κεντρικό αμφιθέατρο της Παλιάς Νομικής. Ομιλητές ήταν ο πρύτανης του ΔΠΘ, Ιωάννης Σχινάς, ο Καθηγητής της Παντείου, Νεοκλής Σαρρής, ο λέκτορας του ΔΠΘ, Ι. Μπακιρτζής, ο λέκτορας του ΔΠΘ, Ι. Ακτσόγλου και ο ειδικός επιστήμονας, Κ. Γώγος.

Το φοιτητικό κοινό πλημμύρισε το αμφιθέατρο, δείχνοντας να ενδιαφέρεται για τις πολιτικές αλλαγές που συμβαίνουν στην ευρωπαϊκή οικογένεια, ειδικά γι’ αυτές που αφορούν τη συνύπαρξη στην Ευρώπη με νυν γείτονες και μελλοντικά εταίρους.

Ο κ. Σχινάς μίλησε για την Ευρώπη και τη διεύρυνση που έφτασε στα 25 κράτη – μέλη, σημειώνοντας ότι «σ’ αυτό το τελευταίο διάστημα άλλαξε όχι τόσο η πολιτική της χώρας μας όσο το κοινό αίσθημα για και μέσα στην Ευρώπη» και συνέχισε: «Η διεύρυνση σήμανε την ένταξη στον ευρωπαϊκό κορμό κρατών που εν πολλοίς είχαν διαφορετική πρόσφατη πολιτική παράδοση, διαφορετικό επίπεδο, όχι μόνο κατά κεφαλή εισοδήματος αλλά γενικότερα ανάπτυξης και ιδίως εκείνων που προέρχονταν από την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού».

Ο πρύτανης του ΔΠΘ σχολίασε ότι καθώς οι ενταχθείσες χώρες προέρχονται από βίαιες κοινωνικές ανατροπές «έχουν πολύ ρευστούς κοινωνικούς κώδικες. Με πικρές πολιτικές απογοητεύσεις, με νεοπαγείς κι ενδεχομένως όχι αρκετά παγιωμένες δημοκρατίες και σε αναζήτηση νέων εσωτερικών οικονομικών ισορροπιών, έπειτα από την κατάρρευση ενός καθεστώτους στοιχειώδους επάρκειας και σχετικής ισότητας που εξασφάλιζε μηδενική ανεργία και τα στοιχειώδη σε όλους, βρέθηκαν ευάλωτες να παίξουν άλλα παιχνίδια. Το παραδοσιακό παιχνίδι υπήρξε η άνθιση του γαλλογερμανικού άξονα, ο οποίος ήταν ο σκληρότερος πυρήνας της Ένωσης.

Το είπε πολύ παραστατικά ο Ντόναλντ Ράμσφελντ, όταν έτριξε τα δόντια στην παλιά Ευρώπη που δίσταζε να μετάσχει στην εισβολή και κατοχή του Ιράκ από τις ΗΠΑ και τη Βρετανία, ‘ευτυχώς υπάρχει και νέα Ευρώπη’».

Για τη «δύναμη» της Ευρώπης, η οποία σε οικονομικό επίπεδο μεν υφίσταται, αλλά δε φαίνεται να αρκεί σε πολιτικό, αναφέρθηκε στη συνέχεια ο κ. Σχινάς, μια και η σημασία της στρατιωτικής δύναμης συνεχίζει να υφίσταται.

Η δύναμη της Ευρώπης

«Το ευρωπαϊκό σύνταγμα που είχε αντιμετωπισθεί ως ένα μείζον βήμα προς την κατεύθυνση της ευρωπαϊκής συνοχής και εν τέλει του φεντεραλισμού ήδη παίρνει μία μορφή ουδέτερη, η οποία δε μοιάζει να εξασφαλίζει πολιτικοοικονομικά δεδομένα. Επιπλέον, η Ευρώπη έστω και με τη διεύρυνση εξακολουθεί να είναι ένας τόπος πλούσιος και σχετικά ανοχύρωτος, σε αντίθεση με τις ΗΠΑ που είναι ένας τόπος πλούσιος και πάνοπλος και χρησιμοποιεί άλλους πάνοπλους ως βοηθούς της όπως το Ισραήλ και κατά δεύτερο λόγο την Τουρκία, μέσα ή και έξω από τα πλαίσια του ΝΑΤΟ».

Η διαρκώς αυξανόμενη επιρροή της Αμερικής στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι δηλώνει ότι η Ευρώπη εν μέρει αντιστέκεται. «Σ’ αυτό το ιδιαίτερα ρευστό τοπίο αντιμετωπίζεται η διεύρυνση της Ευρώπης αφενός προς την κατεύθυνση της Ν.Α. Ευρώπης αφετέρου προς το χώρο της Μικράς Ασίας».

Στην αμφιλεγόμενη δύναμη της Ευρώπης στον παγκόσμιο χάρτη των ισχυρών η Ελλάδα μοιάζει ν’ αποκτά δύναμη μέσα από μια νέα φυσιογνωμία στον τομέα της διπλωματίας. «Η πατρίδα μας από αρκετό καιρό μοιάζει να απέκτησε εθνική εξωτερική πολιτική. Παρά τις κατά καιρούς αψιμαχίες μέσα στη Βουλή ή δια του Τύπου απέκτησε εξωτερική πολιτική, όπου μάλιστα σε μεγάλο βαθμό συμμετέχουν και τα κόμματα της Αριστεράς. Αυτή η πολιτική μοιάζει ν’ αποδέχεται την ιδέα της διεύρυνσης όχι μόνο προς τις υποψήφιες χώρες, αλλά ακόμη και προς χώρες που δεν έχουν αποκτήσει την ιδιότητα της υποψήφιας προς ένταξη χώρας, όπως είναι όλες οι βαλκανικές, συμπεριλαμβανομένης της FYROMίας, η Αλβανία, το δυστυχές και ρευστότατο μόρφωμα στο οποίο κατέληξε η Σερβία, η Κροατία, η Βοσνία και η Ερζεγοβίνη. Μοιάζει θετικά διακείμενη προς τις ευρωπαϊκές προοπτικές και χωρών της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, όπως είναι η παρευξείνια Ουκρανία, οι τρεις Δημοκρατίες του Καυκάσου κι ενδεχομένως όπως είναι και η ρωσική Ομοσπονδία».

Ο πρύτανης του Δημοκριτείου αναφέρθηκε στην άποψη που είχε διατυπώσει ο πρώην γερμανός καγκελάριος Χέλμουτ Σμιθ «υπάρχουν δύο χώρες οι οποίες ούτε πρέπει ούτε πρόκειται να ενταχθούν ποτέ στην Ευρώπη, η Ρωσία και η Τουρκία, για διαφορετικούς λόγους. Για μεν την Τουρκία όχι μόνο γιατί δε μετέχει στον ευρωπαϊκό πολιτισμό αλλά γιατί ο πολιτισμός της βρίσκεται στους αντίποδες του ευρωπαϊκού. Για δε τη Ρωσία ότι υπήρξε κι εξακολουθεί να είναι μία από τις πρωταγωνιστικές δυνάμεις στη διαμόρφωση του ευρωπαϊκού πολιτισμού, αλλά δεν έχει καμία ή σχεδόν καμία δημοκρατική παράδοση».

Ο κ. Σχινάς ανέπτυξε το σύνθετο πρόβλημα της Τουρκίας και το γεγονός ότι αντιμετωπίζεται ως επιθυμητή λόγω του μεγάλου της πληθυσμού, που είναι μια μεγάλη αγορά ευρωπαϊκών προϊόντων.

Μ.Α.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.