«Η αποικια χρεους-η Ελλαδα- ελεγχεται κεντρικα απο την τροικα και σε δευτερο επιπεδο το ελληνικο δημοσιο ελεγχεται συνολικα απο τον κ.Ραιχενμπαχ»

Μια συνομιλία με τον Νίκο Κοτζιά, πολιτικό επιστήμονα, καθηγητή πολιτικών θεωριών στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιώς, μέλους της Κίνησης Ιδεών και Δράσης «Πράττω», άγρυπνο κυρίως παρατηρητή των πολιτικών τεκταινόμενων της χώρας και συνάμα δεινό σχολιαστή τους, είναι πάντοτε ενδιαφέρουσα. Εξάλλου οδοδείκτης των πολιτικών τεκταινομένων της εν Αθήναις δημοκρατίας ήταν για τις γράφουσες η εβδομαδιαία στήλη που διατηρούσε το πάλαι στην εφημερίδα «Αξία», και το ίδιο και τα βιβλία σπουδαίων πολιτικών επιστημόνων, οικονομολόγων και θεωρητικών του καιρού μας, όπως οι νομπελίστες Πωλ Κρούγκμαν, Αμάρτυα Σεν, Γιούργκεν Χάμπερμας, Νοάμ Τσόμσκι, Μπ. Μπάρμπερ που προλόγισε και μας σύστησε ο ίδιος…

Ο Νίκος Κοτζιάς βρέθηκε όμως πρόσφατα στην Κομοτηνή, με αφορμή την παρουσίαση του νέου του βιβλίου με τίτλο «Ελλάδα αποικία χρέους- Ευρωπαϊκή αυτοκρατορία και γερμανική πρωτοκαθεδρία» με εισηγητές τους Ιωάννη Μπελιγιάννη, Κοσμά Παπαχρήστου και Γιώργο Τριανταφυλλόπουλο, και με την αφορμή αυτή συνομίλησε και μαζί μας για το βιβλίο του και τα εμπεριεχόμενά του, αλλά και για τη σημερινή κατάσταση της χώρας και τους υπαιτίους της, με τρόπο που ξαφνιάζει τα τελματωμένα από την τηλεοπτική παραπληροφόρηση ανακλαστικά μας…

Αφού ευθύς εξ αρχής παραδέχεται ότι οι είκοσι επιχειρηματικές «κουμανταδόρες» στο ελληνικό οικογένειες, προκειμένου να προστατέψουν τα συμφέροντά τους, παρέδωσαν στον ξένο παράγοντα τη χώρα, μετατρέποντάς τη σε επαρχία χρέους…

Νίκος Κοτζιάς όμως…

«Δεν χρειάζεται πάντα ένας στρατός για να επελαύνει με τρομπέτες και σημαίες και να καταλαμβάνει εδάφη»

ΠτΘ: κ. Κοτζιά μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ο τίτλος του βιβλίου σας «Ελλάδα, αποικία χρέους. Ευρωπαϊκή αυτοκρατορία και γερμανική πρωτοκαθεδρία». Πώς προέκυψε;
Ν.Κ.: Στα τέλη του 19ου αιώνα υπήρχε μία συζήτηση σχετικά με το τι είναι αποικίες. Ανάμεσα στα άλλα ένας ουδέτερος ορισμός που δόθηκε από ένα βιβλίο του 1902 είναι ότι αποικίες είναι πάντα αυτές που βρίσκονται υπό εποπτεία. Εγώ λοιπόν διαβάζοντας όλη αυτή συζήτηση διακοσίων ετών, κατέληξα ότι υπάρχει μία εποπτεία στην Ελλάδα και ότι η αιτία που τη μετατρέπει σε αποικία έχει ως μοχλό το χρέος. Γι’ αυτό δημιούργησα έναν νέο όρο την αποικία χρέους. Η αποικία χρέους έχει εποπτεία κεντρικά, δηλαδή από την τρόικα και σε δεύτερο επίπεδο ο κ.Ράιχενμπαχ ελέγχει το ελληνικό δημόσιο συνολικά. Για όσους δεν το γνωρίζουν να υπενθυμίσω ότι υπήρχε επί Όθωνα, ένας Ράιχενμπαχ, αρχιλογιστής ο οποίος ήταν και αυτός που έριξε τα πρώτα χαράτσια. Ήταν βέβαια απλή συνωνυμία με τον σημερινό, αλλά θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ιστορία της χώρας είναι από έναν Ράιχενμπαχ στο επόμενο. Έχουμε επίσης τον έλεγχο σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης, που τον ασκεί ο κ.Φούχτελ, τον έλεγχο επίσης 26 ομάδων μέσα στα υπουργεία, στο γενικό λογιστήριο κτλ. Γερμανών, Γάλλων, Αυστριακών, Φιλανδών και έχουμε και τους Ολλανδούς που ασκούν έλεγχο στις τράπεζες. Το σύνολο του αριθμού τους είναι μεγαλύτερο από το σύνολο του αριθμού της διοίκησης που είχαν οι Γερμανοί στις δύο σημαντικότερες αποικίες τους, αυτές της σημερινής Ναμίμπια και της Ταρζανίας, τότε Δυτικής και Ανατολικής Αφρικής. Στην δε πρώτη είχαν 430 υπαλλήλους και στην άλλη 450. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι δεν χρειάζεται πάντα ένας στρατός που με τρομπέτες και σημαίες επελαύνει και καταλαμβάνει εδάφη. Η δουλειά από τότε γινόταν αλλιώς, πήγαιναν πρώτα οι επιχειρηματίες και οι αγορές, καταλάμβαναν οικονομικά μία περιοχή, την εξαρτούσαν με δάνεια και κατόπιν ερχόταν το κράτος, νομιμοποιούσε τις απαιτήσεις αυτών των επιχειρηματιών και τις μετέτρεπαν σε αποικίες.

«Οι είκοσι οικογένειες που ελέγχουν τις τράπεζες, τις εργολαβίες και τα μεγάλα ΜΜΕ στη χώρα και έκαναν εγκληματικές πολιτικές σε βάρος του λαού και άγριες ανακατανομές σε βάρος μας είναι αυτές που προσέτρεξαν στον ξένο παράγοντα»

ΠτΘ: Αποικία χρέους, όντως αυτό το ζούμε. Γιατί από αυτόν δεν ενοχλείται η αστική και η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδας;
Ν.Κ.: Υπάρχουν αστοί και επιχειρηματίες που ενοχλούνται πάρα πολύ και μάλιστα είναι αυτοί που είναι συνδεδεμένοι με παραγωγικές διαδικασίες, όπως είδαμε πολύ πρόσφατα τους βιομήχανους της Χαλυβουργίας, Αλουμινίου κτλ., διότι οι συμφωνίες που έχουν γίνει, τα μνημόνια και τα μεσοπρόθεσμα σχέδια έχουν αποδιοργανώσει τον παραγωγικό ιστό της χώρας. Στην ουσία αυτοί που έφεραν τους ξένους και δεν ενοχλούνται είναι αυτό που ονομάζω εγώ «Σύστημα Παρακμής», το οποίο έχει στον πυρήνα του τη διαπλοκή. Πρόκειται λοιπόν για είκοσι οικογένειες που ελέγχουν τις τράπεζες, τις εργολαβίες και τα μεγάλα ΜΜΕ και οι οποίοι έχοντας κάνει εγκληματικές πολιτικές σε βάρος του λαού και άγριες ανακατανομές σε βάρος μας, κατανόησαν ότι με το ξέσπασμα της κρίσης, κανονικά, θα έπρεπε να είχαν κάνει χαρακίρι και αν δεν έκαναν θα έπρεπε να είχε απαλλάξει την χώρα ο λαός από αυτούς. Η λύση που βρήκαν είναι η συνήθης λύση που έβρισκαν διάφορες κυρίαρχες ομάδες στην Ελλάδα, προσέτρεξαν στον ξένο παράγοντα και αναζήτησαν την αγκαλιά του και την προστασία του. Και προκειμένου να πάρουν την προστασία και την αγκαλιά τους και να μείνουν για άλλη μία φορά ατιμώρητοι δεν είχαν κανένα πρόβλημα να παραδώσουν την χώρα. Πρέπει δε να σας πως ότι αυτή είναι και η ανάλυσή μου η γενικότερη στο βιβλίο, οι ξένοι δεν είχαν στο μυαλό τους να μας κάνουν αποικία χρέους, οι Γερμανοί και οι Γάλλοι ξεκινούσαν με το πώς θα προστατέψουν τις τράπεζές τους. Όταν συνάντησαν αυτούς τους ανήσυχους και έτοιμους να παραδοθούν έλληνες πολιτικούς και ολιγάρχες, τότε άρχισαν να κατασκευάζουν ένα θεσμικό σύστημα εποπτείας και παράδοσής μας. Σας θυμίζω ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου, ο κ. Φίλιππος Σαχινίδης και ο κ. Πάγκαλος ομιλώντας στην Βουλή είπανε ότι όταν χρωστάς δεν είσαι σε θέση να διαπραγματευτείς. Μα πώς θα διαπραγματευτείς όταν την προηγουμένη έχεις ανακοινώσει δημοσίως ότι μπορεί να μου πάρει όλο μου το κεφάλι ο δανειστής και ότι δεν έχει καμία ευθύνη ο δανειστής για την κατάστασή μου; Οι άνθρωποι παραδόθηκαν όπως λέω συχνά με τα χέρια κάτω, ούτε καν με τα χέρια πάνω που είναι η παράδοση στα αστυνομικά και ινδιάνικά έργα. Το λέω με πίκρα αυτό. Ήθελαν να σώσουν το τομάρι τους, δεν τους ενδιαφέρει η χώρα.

«Να αναπτυχθεί ένα κίνημα γνώσης και επιστήμης έτσι ώστε ο κόσμος να μπορεί να γνωρίζει τα πραγματικά γεγονότα»

ΠτΘ: Μία χώρα που τελικά είναι υπό έλεγχο για έναν συγκεκριμένο λόγο, το χρέος της, δεν είναι ό,τι καλύτερο για το λαό της. Από την άλλη στην Ελλάδα διαπιστώνουμε ότι οι υπάρχοντες πολιτικοί χώροι παραμένουν, το υπομένουν, το αποδέχονται αυτό, το συντηρούν, όσοι τελικά φέρουν αυτή την άλλη ανάγνωση θεωρούνται επικίνδυνοι για το σύστημα, ασκούνται εκφοβισμοί. Όταν υπήρχαν ζητήματα ελευθερίας για τη χώρα ο λαός την υπεράσπισε, σήμερα δεν είναι διαυγές το τι αυτή κάνει και δεν υπάρχει και κάποιος να πει τι στ’ αλήθεια συμβαίνει, παίρνοντας και την ευθύνη να καθοδηγήσει τον λαό…
Ν.Κ.: Κατ’ αρχάς ο λαός μας και αυτοί οι Έλληνες που μπορούν και να μεγαλουργήσουν αλλά σήμερα είναι σε μία φάση ανησυχίας, φόβου, κούρασης, χρειάζονται ορισμένους μηχανισμούς για να βγουν οι καλές πλευρές. Στην Χούντα παλιά λέγαμε ότι μέσα στην κρίση και σε δύσκολες συνθήκες είναι εύκολο να βγάλει κανείς τις κακές πλευρές του χαρακτήρα του. Το δύσκολο είναι να βγάλεις τις καλές, τα ταλέντα του, τη δυναμικότητά του. Αυτό χρειάζεται ελπίδα και προσμονή και για να υπάρξουν αυτά χρειάζονται μερικά πράγματα. Πρώτα απ’ όλα χρειάζεται ένα μέτωπο ευρύτερο δημοκρατικό, πατριωτικό και υπέρ μιας δίκαιης παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρα, πράγμα το οποίο εμείς το διεκδικούμε παλεύουμε και συνεργαζόμαστε με όλους για να το πράξουμε. Το δεύτερο είναι ότι πρέπει να αναπτυχθούν δύο πράγματα που δεν έχουν αναπτυχθεί ακόμα, παλιά υπήρχαν, ένα κίνημα γνώσης και επιστήμης, έτσι ώστε ο κόσμος να μπορεί να γνωρίζει τα πραγματικά γεγονότα και στατιστικά, να γνωρίζει ότι δεν χάσαμε όλοι από αυτή την κρίση, γιατί σύμφωνα με μία έκθεση της παγκόσμιας οργάνωσης well fix, το 2013 οι πλούσιοι Έλληνες αύξησαν τα εισοδήματά τους κατά 20%, ενώ οι μεσαίοι και οι φτωχοί έλληνες έχασαν από 35 έως 60%. Χρειάζεται επιστήμη και γνώση και αυτό που κάνουν τα μεγάλα ΜΜΕ που είναι στην υπηρεσία και εξαρτώνται από τους τραπεζίτες και τους ξένους είναι να αποκλείουν όσο μπορούν την πραγματική γνώση και να προπαγανδίζουν αυτά τα χαρτάκια και τα σημειώματα που παίρνουν από το Μαξίμου ή από την Τρόικα. Δίπλα στην επιστήμη και την γνώση και το μέτωπο το πολιτικό, χρειάζεται να ξαναλειτουργήσει ο πολιτισμός.

Θέλω να σας πω ότι με μεγάλη μου χαρά διακρίνω καλά νέα ελληνικά κινηματογραφικά μικράς ή μεγάλης διάρκειας τα οποία δεν παίζουν ακόμα πολύ. Δε διακρίνω όμως δυστυχώς ακόμα στον πολιτισμό και στην ποίηση ένα ευρύτερο ρεύμα. Θα μου πείτε τώρα τι δουλειά έχει η ποίηση και ο πολιτισμός με την κρίση. Έχει. Γιατί ο φόβος, η ανασφάλεια του κόσμου, είναι κάτι το ανείπωτο, κάτι που υπάρχει βαθιά στην ψυχή του ή στο στομάχι του. Ο πολιτισμός τι κάνει, το βγάζει, το εκδηλώνει, του δίνει ένα τραγούδι, του δίνει ένα ποίημα. Μπορεί να το φωνάξει με μελωδία, μας χρειάζεται δηλαδή μια πολιτική μετώπου, μας χρειάζεται η γνώση, μας χρειάζεται και ο πολιτισμός. Είναι σύνθετο αυτό το ζήτημα και πρέπει να ανοίγουμε όλα αυτά τα θέματα με τόλμη και δημιουργικότητα.

«Υπάρχουν ταλαντούχοι και νέοι άνθρωποι σε όλους τους πολιτικούς χώρους που εντάσσονται στο δημοκρατικό αντιμνημονιακό μέτωπο»

ΠτΘ: Επειδή διαβάζετε ιστορία και κουβαλάτε την ιστορία ως υπόστρωμα, μπορεί το ’21 να απελευθερωθήκαμε στο τέλος με βοήθεια των ξένων κι όπως απελευθερωθήκαμε, νωρίτερα όμως στους αγώνες οι έλληνες είχαν αρχηγούς, στην Πελοπόννησο τον Θοδωρή Κολοκοτρώνη και στη Στερεά Ελλάδα τον Γιώργο τον Καραϊσκάκη. Σε μια ακόμη μετάβαση της νεοελληνικής ιστορίας υπήρξε αρχηγός, καθοδηγητής ο Ελευθέριος Βενιζέλος ή ο Γεώργιος Παπανδρέου… Σήμερα;
Ν.Κ.: Το αγώι κάνει τον αγωγιάτη. Θέλω να σας πω ότι εγώ βλέπω ταλαντούχους και νέους ανθρώπους σε όλους τους πολιτικούς χώρους που εντάσσονται σ’ αυτό που ονομάζω δημοκρατικό αντιμνημονιακό μέτωπο. Ο λαός πρέπει και να δει καλύτερα τα πραγματικά ταλέντα αυτών των ανθρώπων, αλλά και να κατανοήσει ότι εδώ η υπόθεση τού να βγούμε από την κρίση δεν είναι ζήτημα να σκεφτείτε εσείς ή εγώ με τις όποιες γνώσεις μου, πώς θα τους βγάλουμε από την κρίση. Ο λαός πρέπει να κινηθεί ο ίδιος. Πρέπει να δείξει ο ίδιος την παρουσία του για να ανατρέψει αυτή την κατάσταση και πρέπει να βρει κουράγιο και ελπίδα γι’ αυτό. Σ’ αυτό έχουμε ευθύνη εμείς όλοι.

«Να είναι πονηρεμένος ο πολίτης ότι κάποια από τα στοιχεία που του λένε τα κανάλια της διαφθοράς είναι αληθινά και άλλα όμως αποσιωπούνται, αυτά συνήθως για τα οποία έχουν ευθύνες αυτοί που κυβερνούν»

ΠτΘ: Διαφωτιζόμενος από την ανάγκη ή διαφωτιζόμενος και συνειδητοποιώντας την κατάστασή του; Τίνι τρόπω;
Ν.Κ.: Η κατάστασή του είναι κατάσταση ανάγκης. Πρέπει να πάψει να έχει εμπιστοσύνη σ’ αυτά που του λένε και διαδίδουν τα μεγάλα κανάλια της διαπλοκής, να ακούει τοπικά κανάλια, να βλέπει τον τοπικό τύπο, να χρησιμοποιεί αυτό που ονομάζουμε τα κοινωνικά δίκτυα ενημέρωσης. Να ξαναπάει και στο καφενείο, να ξαναπροσέξει και τις διαφορετικές φωνές, διότι αυτό που διαπιστώνω με μεγάλη μου στεναχώρια, είναι ότι παρά τη δυσπιστία που έχει ο λαός μας στα μεγάλα κανάλια και ας λέει ότι αυτός είναι αλήτης, αυτός υποστηρίζει τα συμφέροντα των τραπεζών, αυτός είναι εργολάβος, τις πληροφορίες που του δίνουν τις λέει ως αντικειμενικές και τις χρησιμοποιεί. Δεν έχει ακόμα πονηρευτεί στον αποπροσανατολισμό. Δηλαδή εγώ βλέπω με μεγάλο ενδιαφέρον μια συζήτηση για τις ΜΚΟ που πρέπει πράγματι ότι διεφθαρμένο υπήρξε εκεί να χτυπηθεί, αλλά βλέπω ότι μέσα από διάφορα κύματα πληροφόρησης έχει εξαφανιστεί για παράδειγμα το μέγιστο σκάνδαλο των εξοπλισμών. Έχουν εξαφανιστεί οι λίστες. Πρέπει πάντα να είναι πονηρεμένος ο πολίτης ότι πράγματι υπάρχουν τα στοιχεία που του λένε και άλλα όμως αποσιωπούνται, αυτά συνήθως για τα οποία έχουν ευθύνες αυτοί που κυβερνούν.

«Ο λαός να μην κινηθεί ανοργάνωτα και τυφλά και γίνει εύκολο θύμα στο βωμό της διαπλοκής και της Τρόικας- Όταν κινηθεί θα πρέπει να είναι νηφάλιος, ήρεμος και να χρησιμοποιήσει τα όπλα που του δίνει ο νόμος»

ΠτΘ: Είστε σίγουρος ότι ο κόσμος δεν επιθυμεί τον εφησυχασμό του;
Ν.Κ.: Στη Χούντα τα τρία-τέσσερα πρώτα χρόνια ήμασταν μερικές εκατοντάδες. Μετά, το ’70-’72 γίναμε χιλιάδες. Το ’73-’74 γίναμε εκατοντάδες χιλιάδες. Όταν έπεσε η χούντα, οι αντιχουντικοί ήταν εκατομμύρια. Θέλω να πω ότι ποτέ δεν ξεκινάει κάτι απότομα. Ο λαός έχει δοκιμάσει διάφορα στις πλατείες και τον συνέτριψαν. Αυτοί που καταδικάζουν σήμερα τα εγκλήματα στην Ουκρανία έχουν πράξει σχεδόν, όχι στην ίδια ένταση, τα ίδια απέναντι σε διαδηλωτές. Ο λαός έχει δοκιμάσει ακόμη την καθημερινή αντίσταση, βρίσκεται όμως σε μια περίοδο που περισυλλέγει τις δυνάμεις του και νομίζω ότι θα απαντήσει. Αυτό που με ανησυχεί, σε αντίθεση με πολλούς άλλους δεν είναι ότι ο λαός δεν θα κινηθεί και δεν θα βγει από την ραθυμία του κάποια στιγμή. Είναι να μην κινηθεί ανοργάνωτα και τυφλά και γίνει ένα εύκολο θύμα στο βωμό της διαπλοκής και της Τρόικας. Ο λαός όταν θα κινηθεί πρέπει να είναι νηφάλιος, ήρεμος, να χρησιμοποιήσει τα όπλα που του δίνει ο νόμος από την ψήφο του μέχρι την αντίσταση και να είναι οργανωμένος και στοχοπροσηλωμένος. Να μην αφήσει να τον αποδιοργανώσουν την επόμενη φορά που θα κινητοποιηθεί ξανά με τρόπο δημοκρατικό πάντα και μαζικό.

Συνέντευξη: Τζένη Κατσαρή-Βαφειάδη, Νατάσσα Βαφειάδου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.