Η ανακυκλωση αρχιζει απο το νοικοκυριο

Η «ΣΚΑΘΑΡΙ ΕΕ» έχει έδρα τη Λήμνο και έχει ήδη δύο γραφεία, ένα στη Λήμνο και ένα στην Κομοτηνή, και δραστηριοποιείται στο χώρο της εναλλακτικής διαχείρισης συσκευασιών και άλλων προϊόντων και οργανώνει συστήματα ατομικής διαχείρισης συσκευασιών και άλλων προϊόντων για συμμετοχή διαχειριστών, οι οποίοι θέλουν να εναρμονίσουν την επιχείρησή τους με βάση το νόμο 2939/2001 που αφορά στην εναρμόνιση της Ελλάδος σε σχέση με την κοινοτική οδηγία 9462 για την ανακύκλωση απορριμμάτων.

Ο ΠτΘ συνομιλεί με τον εκπρόσωπο της εταιρείας κ. Θανάση Καβαθά

ΠτΘ: κ. Καβαθά σε ποιο επίπεδο βρίσκεται η χρήση της ανακύκλωσης από τις ελληνικές επιχειρήσεις;

Θ.Κ.: Σε μηδενικό επίπεδο, γιατί υπάρχει ένα πρόβλημα έλλειψης ενημέρωσης των επιχειρήσεων της περιφέρειας σε σχέση με τον καταιγισμό ενημέρωσης των επιχειρήσεων της Αθήνας.

ΠτΘ: Ποιοι κατά τη γνώμη σας είναι οι λόγοι της έλλειψης ενημέρωσης;

Θ.Κ.: Γνωρίζω ότι έχουν γίνει τρεις εκθέσεις HELECO και όλες έχουν ως τόπο διοργάνωσης την Αθήνα. Εκτός αυτών έχει γίνει μία υπερπροσπάθεια από το ΥΠΕΧΩΔΕ για την ενημέρωση του συνόλου των επιχειρήσεων μέσω των περιφερειών. Είχαν συγκεντρώσει όλους τους περιφερειάρχες και τους είχαν ενημερώσει στην HELECO πάνω στο αντικείμενο της διαχείρισης συσκευασιών και άλλων προϊόντων, προφανώς όμως αυτοί δεν ενημέρωσαν τους δήμους οι οποίοι είναι και οι άμεσα αρμόδιοι για την διαχείριση των απορριμμάτων. Από εκεί και πέρα πρέπει να στηθεί και να λειτουργήσει ένα συλλογικό σύστημα, όπως αυτό που έστησαν πενήντα μεγάλες εταιρείες όπως η ΔΕΛΤΑ, η ΜΕΒΓΑΛ, η ΕΛΑΪΣ ή όπως έχει στηθεί ένα σύστημα με την επωνυμία «Γενική Εταιρεία Ανάκτησης και Ανακύκλωσης» με υπεύθυνο τον κ. Ραζή στην Αθήνα.

Έτσι έχουμε στήσει και εμείς μία εταιρεία, όπως προβλέπει ο νόμος, που ασχολείται με την οργάνωση ατομικών συστημάτων για εκείνους τους διαχειριστές που θα τους ενδιέφερε να πάρουν πιστοποιητικό εναλλακτικής διαχείρισης απευθείας από το ΥΠΕΧΩΔΕ στήνοντας ένα δικό τους ατομικό σύστημα για τη διαχείριση των συσκευασιών.

ΠτΘ: Τι μέλλον έχει μπροστά της μια τέτοια εταιρία;

Θ.Κ.: Ήδη όσοι εξάγουν προϊόντα προς χώρες οι οποίες έχουν συστήματα διαχείρισης απορριμμάτων είναι υποχρεωμένοι να έχουν πάνω στη συσκευασία τους την κοινώς λεγόμενη Πράσινη Βούλα ή το σήμα της ανακύκλωσης, ή αλλιώς το ISO14001, που θα πρέπει να έχουν οι συσκευασίες και να δηλώνει ότι οι συγκεκριμένες συσκευασίες οδηγούνται προς ανακύκλωση και όχι προς απόρριψη. Αυτό δημιουργεί ένα ανταγωνιστικό μειονέκτημα στις επιχειρήσεις οι οποίες πάνε προς εξαγωγή χωρίς πράσινη βούλα εντός ΕΟΚ.

ΠτΘ: Και τι θα γίνει με τις επιχειρήσεις που δεν έχουν πράσινη βούλα και πώς βλέπουν το θέμα της ανακύκλωσης στην Ευρώπη;

Θ.Κ.: Θα τους γυρίσουν τα φορτηγά τους πίσω. Στην Ευρώπη η ανακύκλωση δουλεύει εδώ και 30-35 χρόνια, ενώ στην Αμερική εδώ και 50 χρόνια. Η Ελλάδα, μπορούμε να πούμε ότι σε επίπεδο δομημένης βάσης ανακύκλωσης και όχι με τη λογική «έχουμε τους τσιγγάνους να τα παίρνουν από το σκουπιδιάρικο ή τις χωματερές ή έχουμε τους ΧΥΤΑ για δύο τρία χρόνια και μετά ψάχνουμε για άλλο χώρο υγειονομικής ταφής γιατί αυτός γέμισε».

Υπάρχουν συστήματα, όπως στη Γερμανία, με αρκετά υψηλά κοστολόγια για τις επιχειρήσεις, οι οποίες φέρνουν το μεγαλύτερο βάρος της παραγωγής απορρίμματος, γιατί παράγουν απόρριμμα συσκευασίας και ο παράγων απόρριμμα πληρώνει για αυτό. Έχουν, λοιπόν, συστήματα τα οποία διακινούν το σύνολο του απορρίμματος από τον τελικό καταναλωτή, ο οποίος κάνει και τη διαλογή, προς την απευθείας βιομηχανική μονάδα με κάποιους συγκεκριμένους τρόπους ή με ένα σύστημα διαχείρισης απορρίμματος. Τέτοια συστήματα διαχείρισης υπάρχουν πάρα πολλά, ορισμένα θέλουν να τα δημιουργήσουν στην Ελλάδα και ορισμένα δεν ξέρουν καν την ύπαρξή τους.

ΠτΘ: Άλλη επίπτωση της ανακύκλωσης επί της ανταγωνιστικότητας του προϊόντος;

Θ.Κ.: Ένα προϊόν που έχει πράσινη βούλα έχει τη δυνατότητα να εισέλθει σε όλες τις αγορές γιατί δείχνει στον καταναλωτή ότι «ξέρεις, εμείς δεν επιβαρύνουμε το περιβάλλον, και αυτό είναι ανταγωνιστικό πλεονέκτημα».

Επίσης, για το συγκεκριμένο προϊόν, από τη στιγμή που η συσκευασία του ανακυκλώνεται, η εταιρεία η οποία το παράγει έχει μικρότερο κοστολόγιο στην συσκευασία που προϊόντος. Από την άλλη μεριά, το σύνολο της ενέργειας που καταναλώνεται για να παραχθεί μία συσκευασία την στιγμή που πετιέται και το σύνολο της ενέργειας που εξοικονομείται όταν αυτή τη συσκευασία δεν πετιέται, είναι της τάξεως περίπου του 20%, διαφορά που σημαίνει ότι αυτό είναι ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για το σύνολο της περιοχής, στην οποία η ενέργεια αυτή επαναχρησιμοποιείται αντί να χρησιμοποιηθεί για να γίνει η συσκευασία.

ΠτΘ: Και όσον αφορά στα ποσοστά της μείωσης του όγκου των σκουπιδιών που κατευθύνονται στους σκουπιδότοπους, στους ΧΥΤΑ, βάσει της χρήσης ανακυκλώσεως;

Θ.Κ.: Αυτή τη στιγμή ο μέσος Έλληνας καταναλωτής παράγει γύρω στα 600 κιλά ετησίως ανακυκλώσιμο απόρριμμα το οποίο μέσα σε έναν κάδο σκουπιδιών είναι γύρω στο 70% του περιεχομένου.

Εάν το σύνολο της συσκευασίας ανακυκλωθεί, αυτό σημαίνει ότι θα μείνει στον κάδο το 30% του απορρίμματος, που σημαίνει ότι συγχρόνως θα μείνει το 30% των κάδων, το 30% των θέσεων εργασίας των δήμων, το 30% των απορριμματοφόρων και το 30% των ΧΥΤΑ.

Το υπόλοιπο 70% περνώντας στην κατανάλωση θα δημιουργεί και τις αντίστοιχες θέσεις εργασίας για τη διακίνηση και διαχείριση και συγχρόνως τις αντίστοιχες θέσεις εργασίας στο σύνολο των γραφείων ανακύκλωσης, στο σύνολο των εταιρειών που για την Ελλάδα είναι περίπου 1.180.000 και οι οποίες θα πρέπει να έχουν και γραφείο ανακύκλωσης.

ΠτΘ: Αυτό θα μπορούσε να αποτελεί και έναν λόγο για τον οποίο δεν γίνεται ευρέως χρήση της ανακύκλωσης από την αυτοδιοίκηση; Πόσο το κράτος προωθεί την ιδέα της ανακύκλωσης και στους ΟΤΑ και πώς τους πριμοδοτεί για να την εφαρμόσουν;

Θ.Κ.: Ήδη υπάρχουν δύο μέτρα τα οποία έχουν ξεκινήσει για την αντίστοιχη κάλυψη των δήμων οι οποίοι θα ήθελαν να κάνουν την ανακύκλωση.

Το 70% της κάλυψης ενός δικτύου επιδοτείται από την ΕΟΚ μέσω αντίστοιχου προγράμματος του Υπουργείου Οικονομικών και το άλλο 30% του κοστολογίου επιδοτείται από το ΕΠΤΑ που σημαίνει ότι κάθε δήμος έχει 100% επιδότηση για να προχωρήσει σε ανακύκλωση.

ΠτΘ: Κάτι το οποίο όμως δεν ξέρουν οι δήμαρχοι. Πού μπορούν να ενημερωθούν για αυτό το θέμα;

Θ.Κ.: Οι δήμαρχοι έχουν τη δυνατότητα να ενημερωθούν απευθείας από το νόμο 2939/2001, όπως επίσης από το ΥΠΕΧΩΔΕ, το οποίο από ό,τι ξέρω έχει κάνει αρκετές ενημερώσεις.

Ήδη στη HELECO 2003 είχαν καλέσει το σύνολο των δημάρχων για να τους ενημερώσουν. Δεν ξέρω πόσοι ανταποκρίθηκαν αμέσως. Είναι φυσικό επόμενο οι περιφέρειες οι οποίες έχουν ενημερωθεί να έχουν ενημερώσει για την πιθανότητα της χρήσης νόμου από τους δήμους και σίγουρα όλοι οι δήμοι θα έπρεπε οι ίδιοι να έχουν ενδιαφερθεί για το τι κάνουν τα απορρίμματά τους, γιατί έχουμε γύρω στις 1350 χωματερές που πρέπει να κλείσουν.

Και σίγουρα δεν θα κλείσουν για να γίνουν κάποιοι ΧΥΤΑ, να πάρουν κάποια προγράμματα, να δημιουργηθούν χώροι υγειονομικής ταφής απορριμμάτων που σε πέντε ή έξι χρόνια να κλείσουν και να ψάχνουμε να βρούμε καινούργιους.

Πρέπει να γίνει δομημένος προγραμματισμός και να πηγαίνει το απόρριμμα απευθείας προς το εργοστάσιο με διαχωρισμό στην πηγή, όπως προβλέπει ο νόμος. Και η πηγή δεν είναι ο νόμος, η πηγή είναι το νοικοκυριό.

ΠτΘ: Για την ευρύτερη ενημέρωση πάντως όλων προγραμματίζεται ένα συνέδριο στη Λήμνο στις 12 Σεπτεμβρίου…

Θ.Κ.: Προγραμματίζεται πραγματικά ένα συνέδριο σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Πρόκειται για διεθνές συνέδριο περιβάλλοντος στο οποίο θα αναπτυχθεί το σύνολο αυτών των θεμάτων. Το συνέδριο θα διεξαχθεί στις 12 Σεπτεμβρίου.

ΠτΘ: Σας ευχαριστούμε πολύ.

Θ.Κ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία.

Δ.Δ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.