Η Αλβινη για την Αλβινη…

Ετοιμάζοντας το αφιέρωμα στην Αλβίνη Ιωαννίδου η σκέψη ήρθε στην πρώτη γνωριμία μαζί της, μέσω της εφημερίδας.

Για την Αλβίνη συνέχεια μιλούσε η Ελένη Σκάβδη. Την είχε «ανακαλύψει» και μιλούσε μαγεμένη για τη γυναίκα και την προσωπικότητά της. Την ευγένεια και την αριστοκρατικότητά της.

Στη συνέχεια η Αλβίνη μας «ξαναήρθε» στην εφημερίδα μας, δια χειρός αυτή τη φορά Μαρίας Νικολάου. Ιούνης του 1999 ήτανε και το ξαναγύρισμα στα παλιά φύλλα του Παρατηρητή ήταν ευκολότερο.

Από εκείνη τη συνέντευξη επιλέξαμε και φιλοξενούμε σήμερα αποσπάσματα, στα οποία η Αλβίνη ξετυλίγει με τον προσωπικό της λόγο τις αναμνήσεις της για σημαντικά γεγονότα του βίου της…

Γεγονότα όπως η ζωή στην πατρίδα, η Κομοτηνή ως τόπος προσφυγιάς, τα πρώτα γράμματα, οι Πανθρακικοί αγώνες του 1936, οι χοροί στη Λέσχη Κομοτηνής, η βουλγαροκρατία…

Ο πατέρας…

«Στις αρχές του αιώνα γεννήθηκα, ο πατέρας μου φοιτητής, νυμφεύθηκε τη μητέρα μου και εγώ ήμουν το πρώτο τους παιδί.

Διέπρεψε ως δικηγόρος ο πατέρας, ιδιαίτερα το διάστημα που δούλευε στην επιτροπή των αλύτρωτων. Ήταν θαυμάσιος άνθρωπος με ένα πρωτόγνωρο μεράκι για μάθηση, για γνώση».

Η Κομοτηνή μετά την προσφυγιά του 1922- Στην τάξη του Ζουμετίκου…

«Μετά τη μικρασιατική καταστροφή εγκατασταθήκαμε στην Κομοτηνή. Η Κομοτηνή ήταν μια πόλη που σε βοηθούσε να συνεχίσεις αλλά όχι να ξεχάσεις…

Εδώ παρακολούθησα μαθήματα στο 1ο Δημοτικό Σχολείο, έχοντας δάσκαλο τον Δημάδη, και στη συνέχεια στο μεικτό Γυμνάσιο, επί εποχής Ζουμετίκου. Ένας σεβάσμιος γέροντας με άσπρα μαλλιά, ο κινούμενος νους, όπως τον λέγανε. Ήταν μεγάλη τιμή να σε υποδείξει ο Ζουμετίκος να πεις την προσευχή. «Την διάλεξε ο Ζουμετίκος», λέγανε οι υπόλοιποι με κρυφή ζήλια. Άλλα χρόνια τότε… Δεν γνωρίζαμε για μεταρρυθμίσεις και καταλήψεις…

Δεν μπορώ να πω ότι με διέκρινε ιδιαίτερη όρεξη για τα γράμματα, μάλλον το μυαλό μου το είχα αλλού, κυρίως στις τελευταίες τάξεις. Ωστόσο, θυμάμαι ένας καθηγητής, ο Σεραφεντίνογλου, όταν τελείωνε την παράδοση με έβαζε να ξαναπώ το μάθημα, ευτυχώς ήμουν ακουστικός τύπος και αυτό με έσωζε.

Εκείνη την εποχή ξέρετε τα παιδιά δεν είχαν τα σημερινά ηλεκτρονικά παιχνίδια, έπαιζαν απλά, για παράδειγμα την διελκυστίνδα. Αγόρια και κορίτσια τραβούσαν τις άκρες ενός σχοινιού με στόχο η μία ομάδα να παρασύρει την άλλη, οι ηττημένοι και οι επίδοξοι… Σας φαίνονται ανόητα παιχνίδια; Εμείς πάντως γελούσαμε με την ψυχή μας».

Οι Πανθρακικοί αγώνες του 1936 – Τα ωραία χρόνια

«Τι κόσμος Θεέ μου τότε (στους Πανθρακικούς Αγώνες)… Ακόμη δεν μπορώ να το ξεχάσω. Ξέρετε οι Κομοτηναίοι ήταν καλοπροαίρετοι, συμπαραστάτες σε κάθε προσπάθεια τώρα έχουν αλλάξει σαν να έχουν κορεστεί. Δεν είναι το μόνο ωστόσο που έχει αλλάξει… Αλλάζουν οι δρόμοι, τα καταστήματα, τότε υπήρχε η Σκεπαστή Αγορά, από όπου και να έμπαινες, έβγαινες, δεν υπήρχε περίπτωση να χαθείς. Η μεγάλη βόλτα βέβαια γινόταν στο σταθμό και στη συνέχεια στη Βενιζέλου.

Ωραία χρόνια, πού καιρός για οτιδήποτε άλλο. Η σάλα η μεγάλη της Λέσχης Κομοτηναίων ζωντάνευε και φιλοξενούσε τους χορούς, τις κοσμικές συγκεντρώσεις».

Τα χρόνια της Βουλγαρικής κατοχής

«Δύσκολα χρόνια, περιμέναμε πώς και πώς να περάσουν οι μέρες, να φύγουν από τον τόπο μας, δεν υπήρχε άνθρωπος που να μην παρακαλά και να μην αγωνίζεται γι΄ αυτό. (Οι Βούλγαροι), όταν κατάλαβαν ότι οι μέρες τους στη Θράκη είναι μετρημένες συγκέντρωσαν και πήραν μαζί τους ανθρώπους που ξεχώριζαν, δεν συμπαθούσαν τους ανθρώπους που ασχολούνταν με τα γράμματα. Πήραν και τον πατέρα μου μαζί του, ήταν τότε πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου.

Του αγόρασα ένα ζευγάρι παπούτσια για να του τα στείλω μετά από λίγες μέρες, το πακέτο γύρισε πίσω με την ένδειξη «απαράδεκτο», αργότερα έμαθα ότι το προηγούμενο πρωινό είχε εκτελεστεί.

Μακάρι να μην ζήσετε ποτέ τέτοιες στιγμές…».

Κείμενα – Επιμέλεια: Τ.Β.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.