Η αγαπα η παρατα

Πρώτα την εκπλήρωση των κριτηρίων της Κοπεγχάγης ζητάει σήμερα η Ε.Ε. από τις χώρες που θέλουν να γίνουν κράτη-μέλη. Η βάση αυτών των κριτηρίων είναι τα ανθρώπινα και τα μειονοτικά δικαιώματα. Δηλαδή η Ε.Ε. ζητάει από τους υποψήφιους σεβασμό και επιείκεια προς τις διαφορετικές απόψεις και πολιτισμούς που βρίσκονται μέσα τους. Αλλά είναι θέμα συζήτησης κατά πόσο εφαρμόζονται αυτά τα κριτήρια από κάποια μέλη κράτη. Και η χώρα μας η Ελλάδα είναι μέλος της Ε.Ε. και είναι υποχρεωμένη να τηρεί τους κανόνες που ορίζονται. Αλλά βλέπουμε ότι δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα αν κοιτάξουμε την υπάρχουσα κατάσταση στη χώρα μας. Και το καλύτερο παράδειγμα σ΄ αυτό είναι οι δυσκολίες που ζει η μειονότητα εδώ και χρόνια, οι πιέσεις και τα εμπόδια που αντιμετωπίζει σε όλους τους τομείς. Αν και τα τελευταία χρόνια με την πολιτική που εφαρμόζεται γίνονται προσπάθειες για την μείωση των πιέσεων στη μειονότητα και για την καλλιέργεια κλίματος επιείκειας προς τις διαφορετικές κουλτούρες, η γενική αντίληψη του λαού είναι: «Δεν είναι από μας αυτός που δεν είναι σαν εμάς και δεν σκέφτεται όπως εμείς… ». Με άλλα λόγια «Ή αγάπα ή παράτα». Δυστυχώς με κάποιες εξαιρέσεις η γενική αντίληψη στη χώρα μας είναι σ΄ αυτήν την κατεύθυνση. Και το καλύτερο παράδειγμα για όλα αυτά είναι το κείμενο του Γιώργου Κεφαλίδη, που δημοσιεύθηκε στις 7-10-2003 με τον τίτλο «Όποιος θέλει να λέγεται Τούρκος να τα μαζέψει και να πάει στο καλό…». Το κείμενο δημοσιεύθηκε αναφορικά με την υπόθεση του Σωματείου «Τούρκικη Ένωσις Ξάνθης» που εξετάζεται ακόμα στον Άρειο Πάγο. Περιληπτικά αυτά γράφονται στο κείμενο: «Είναι παράλογη, απαράδεκτη, εκτός λογικής η προσφυγή των μελών της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης στο δικαστήριο για να πάρουν την Τουρκική ονομασία αντί της Ελληνικής. Γιατί το τι είναι ο άνθρωπος δεν έχει σχέση με την καταγωγή του, αλλά με το πού γεννήθηκε, πού είναι η πατρίδα του και τι γράφει στην ταυτότητά του. Γι΄ αυτό το λόγο τα μέλη της μειονότητας ονομάζονται ως Έλληνες πολίτες. Αλλά εάν αυτοί οι κύριοι θέλουν να ονομάζονται Τούρκοι η Τουρκία δεν είναι μακριά, είναι ανοιχτοί οι δρόμοι και δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο. Τότε να πάνε στη Τουρκία και να μας αφήσουν ήσυχους…».

Τώρα μπορεί να πει κάποιος ότι αυτές οι ιδέες ανήκουν στον συντάκτη του κειμένου. Αλλά το σημαντικό σημείο είναι ότι και η γενική αντίληψη του λαού κινείται προς αυτήν την κατεύθυνση. Δηλαδή η αντίληψη που ισχυρίζεται στο κείμενο δεν ανήκει μόνο σε δύο ή τρία άτομα. Τώρα εγώ θέλω να θυμίσω μια ακόμη φορά αυτή την αλήθεια. Η Τουρκική μειονότητα της δυτικής Θράκης είναι μια επίσημη μειονότητα και ζει εδώ και χρόνια σ΄ αυτά τα εδάφη. Αυτή η μειονότητα δεν φύτρωσε σαν μανιτάρι μέσα σε μια νύχτα. Η γλώσσα, η θρησκεία, η κουλτούρα της είναι κάτω από της εγγύηση της διεθνούς Συνθήκης της Λοζάννης. Η Τουρκική μειονότητα της Δ. Θράκης αναγνωρίζει πάντα ως πάτρια τα εδάφη αυτά στα οποία ζει και ως σύνολο πολιτών αντεπεξέρχεται στις υποχρεώσεις της. Πήγε στο στρατό, πλήρωσε φόρους, πολέμησε μαζί με τους Έλληνες γι΄ αυτήν την πατρίδα και έδωσε εκατοντάδες πεσόντων. Ούτε μια μέρα δεν πρόδωσε τα εδάφη αυτά που του δίνουν το ψωμί του, δεν μαχαίρωσε πισώπλατα από τη χαρά του. Πάντα σεβάστηκε τους νόμους της χώρας του. Παρ όλα αυτά, όμως, μέχρι σήμερα, εξοστρακίστηκε από την κοινωνία που ζούσε και υφίσταται διακρίσεις. Προσπάθησαν να την διώξουν από αυτά τα εδάφη. Μόνο και μόνο εξαιτίας της εθνικής της ταυτότητας. Γιατί η κυρίαρχη νοοτροπία που επικρατεί στη χώρα δεν θέλει ποτέ να παραδεχθεί το διαφορετικό και το βλέπει πάντα ως εν δυνάμει κίνδυνο. Αν και είμαστε μέλος της Ε.Ε., η γενική αντίληψη που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία, δηλαδή η λογική του εξοστρακισμού «Η αγαπά ή παράτα…» δεν φαίνεται να αλλάζει εύκολα.

Σεζέρ Ριζά

Τζουμχουριέτ, 24-10-2003

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.