Γραμμα στον κοκκινο Αγιο…

Λαχταρούν να τον δουν. Θέλουν να τον αγγίξουν. Να μάθουν από τα δικά του χείλη πώς προλαβαίνει και σε ένα μόλις χρόνο φτιάχνει δώρα για όλα τα παιδιά του κόσμου! Και πώς πάλι τα ίδια αυτά δώρα τα μοιράζει σε μία μόλις νύχτα. Μαθητές της Γ΄ Τάξης του 2ου Δημοτικού Σχολείου Κομοτηνής, έχοντας στο πλευρό τους την αγαπημένη τους δασκάλα, την κ. Στέλλα Μπομποτά, γράφουν γράμμα στον κόκκινο συμπαθή Άγιο και του ζητούν: «Να πάει πρώτα δωράκια στα φτωχά παιδιά και αν περισσέψει κανένα, να φέρει και σε εκείνα»!

«Αγαπημένε μου Αη Βασίλη, Σ’ αγαπώ, σε περιμένω και πρόσεξε

το τζάκι μου, γιατί είναι στενό…»

Μικροί μαθητές: η Γεωργία Τσισμαλίδου, ο Νίκος Γκόνας, η Βασιλική Πάτκα, η Αναστασία Λύτη και η Δέσποινα Κοττελίδου, αληθινοί άγγελοι επί γης, με κόκκινα μάγουλα, μεγάλα χαμόγελα και μάτια που λάμπουν, αναζητούν τη διαδρομή που οδηγεί στο δικό τους Άγιο, γράφουν γράμμα σε εκείνον και εύχονται να τα ανοίξει και φέτος, χωρίς να ξεχάσει ότι τον αγαπούν και τον περιμένουν…

«Εσύ δίνεις χαρά και αγάπη στα παιδιά όλου του κόσμου» γράφει η Γεωργία Τσισμαλίδου, βέβαιη ότι εκείνος μοιράζει τα δώρα την ώρα που τα παιδιά κοιμούνται. «Πριν σου γράψω για το δώρο που θέλω, διάβασε τι έχω κάνει στη διάρκεια της χρονιάς» σημειώνει και ακολουθεί στο γράμμα της ένας κατάλογος με κακές και καλές πράξεις. Στην πρώτη κατηγορία συγκαταλέγονται οι μικροκαβγάδες με την αδερφή της και οι φωνές της όταν μαλώνει. Στην δεύτερη κατηγορία: «Λέω «παρακαλώ» και «ευχαριστώ» και «ζητάω συγγνώμη όταν κάνω λάθος». Η Γεωργία χαρακτηρίζει τον Άγιο, «το ωραιότερο μυστήριο» και σπεύδει να ξεκαθαρίσει: «Άγιε Βασίλη, αν κρίνεις ότι ήμουν καλό κορίτσι, στείλε μου ένα βιβλίο για να μάθω πιο πολλά πράγματα για σένα».

Ο Νίκος Γκόνας τον ρωτά αν θα έρθει το βράδυ της Πρωτοχρονιάς να αφήσει τα δώρα του κάτω από το δένδρο του σπιτιού του. «Καλέ μου Άη Βασίλη να σε ρωτήσω από πού τα αγοράζεις όλα αυτά τα δώρα;» και στο ίδιο πνεύμα συνεχίζει: «Οι τάρανδοί σου είναι ξεκούραστοι για να κάνουν όλο αυτό το ταξίδι;». Ο μικρός Νίκος δεν ξεχνά και τα φτωχά παιδιά: «Αη Βασίλη μου θα ήθελα να σε παρακαλέσω να πας τα δωράκια πρώτα στα φτωχά παιδάκια και, αν περισσέψει κανένα δωράκι και για μένα, να μου το φέρεις» και καταλήγει στο γράμμα του: «Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι δεν υπάρχεις, αλλά εγώ πιστεύω σε σένα και θα σε περιμένω κάθε χρόνο».

Η 9χρονη Βασιλική Πάτκα ομολογεί στην αρχή του γράμματος ότι φέτος δυσκολεύτηκε περισσότερο από όλες τις άλλες φορές για να επιλέξει δώρο, ώσπου κατέληξε στην ηλεκτρονική Μονόπολη. «Πρόσεξε! Την ηλεκτρονική, όχι την απλή!» διευκρινίζει. Στο ίδιο γράμμα η Βασιλική εξομολογείται στον αγαπημένο της Άγιο: «Από μικρό παιδί είχα πολλές απορίες για τη ζωή σου. Ρωτούσα τη μαμά μου και αυτή μου απαντούσε. Δεν ξέρω, όμως, αν ήταν αλήθεια αυτά που μου έλεγε. Όμως τώρα που βρήκα την ευκαιρία θα ήθελα εσύ να μου απαντήσεις στις απορίες μου» και οι ερωτήσεις αρχίζουν: «Πώς είναι άραγε το σπίτι σου στη μακρινή χώρα που ζεις; Για να φτάσει κάποιος εκεί είναι δύσκολη η διαδρομή; Θέλει πολλές ώρες; Είναι αλήθεια ότι πετάνε οι τάρανδοί σου; Επίσης μεγάλη μου απορία είναι πώς προλαβαίνεις σε ένα χρόνο να φτιάξεις δώρα για τα παιδιά όλου του κόσμου και μετά πώς τα μοιράζεις σε μία νύχτα; Πάντα αναρωτιόμουν αν σου αρέσουν τα μελομακάρονα που σου αφήνω δίπλα στο τζάκι. Σου αρέσουν; Μήπως θα έπρεπε να αλλάξει συνταγή η μαμά μου ή θα ήθελες κάποιο άλλο γλυκό; Θα ήθελα πολύ να μπορούσες να μου απαντήσεις…».

Περισσότερο σύντομη η Αναστασία Λύτη, αν και μόλις οκτώ χρονών μπαίνει κατευθείαν στο θέμα:

«Θα ήθελα να σε ρωτήσω, πού ζεις; Είναι αλήθεια ότι ανοίγει μια μαγική πόρτα για να βρούμε το σπίτι σου; Κάποια παιδιά λένε πως δεν υπάρχεις, τι να πιστέψω; Αη Βασίλη τα παιδιά του Μπαγκλαντές και της Αφρικής παίρνουν δώρα;». Η Αναστασία επιλέγει να τελειώσει με μια χρηστική συμβουλή: «Σ’ αγαπώ, σε περιμένω και πρόσεξε το τζάκι μου, γιατί είναι στενό»…

Με μια δισέλιδη (!) επιστολή η εννιάχρονη Δέσποινα Κοττελίδου επιλέγει να δείξει την αγάπη της στον Άγιο και να του εκφράσει το θαυμασμό της. «Όλο το χρόνο σε σκέφτομαι, αλλά λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά δεν βγαίνεις από το μυαλό μου». Ιδού τι αρέσει περισσότερο στη Δέσποινα από τη ζωή του κόκκινου Άγιου: «Μου αρέσουν πολύ τα ρούχα σου, η άμαξά σου, τα ελαφάκια σου, το σπίτι σου, μα πάνω από όλα θαυμάζω το μυαλό σου και τη λογική σου που δεν ξεχνάς να επισκεφτείς όλα τα παιδιά του κόσμου και δεν ξεχωρίζεις άσπρα, μαύρα, κίτρινα»! Η Δέσποινα δεν ζητά δώρο για την ίδια, αλλά για τα άλλα παιδιά του κόσμου. Γιατί; «Γιατί», όπως γράφει, «βλέπω στην τηλεόραση, στις εφημερίδες, στα βιβλία του σχολείου, παιδιά σε φτωχές χώρες που πεινάνε, πεθαίνουν, αρρωσταίνουν, έχουν πόλεμο, διψάνε κι εγώ στεναχωριέμαι πολύ, αλλά δεν μπορώ να βοηθήσω γιατί είμαι μικρή». Η Δέσποινα μάλιστα πρωτοτυπεί ζητώντας δώρα και για τους ηλικιωμένους! Ζητά μάλιστα από τον Άγιο να μεσολαβήσει και να πει στους μεγάλους: «Να υπάρχει μόνο Ειρήνη και Αγάπη».

Συνέντευξη: Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.