Γιορτη της Αγιας Κυριακης

Με κάθε επισημότητα τιμήθηκε χθες η μνήμη της πολιούχου του οικισμού Ροδίτη Αγίας Κυριακής τη Δευτέρα 7 Ιουλίου με πανηγυρική Θεία Λειτουργία στο Παρεκκλήσι της Αγίας Κυριακής Ροδίτη στο μικρό πευκοδάσος λίγο έξω από το χωριό, όπου παλιότερα βρισκόταν το Κοιμητήριο. Ακολούθησε Τρισάγιο στο κενοτάφιο που υπάρχει δίπλα στο Παρεκκλήσι στη μνήμη των προσφύγων της Ανατολικής Θράκης που τάφηκαν στο χώρο από το 1922 έως το 1936.

Το απόγευμα της Κυριακής, παραμονή της γιορτής, με Λιτανεία, μεταφέρθηκε η Ιερή Εικόνα από την εκκλησία του χωριού στο παρεκκλήσι της Αγίας, συνοδεία της Φιλαρμονικής της 21ης Τ/Θ Ταξιαρχίας, όπου τελέστηκε Μέγας Εσπερινός με Αρτοκλασία, χοροστατούντος του Αρχιμανδρίτου της Ι. Μ. Κομοτηνής και Μαρωνείας Αρίσταρχου Τσαλπαρά.

Ακολούθησε το έθιμο «Τραπέζι της Χαράς» με παράθεση παραδοσιακών εδεσμάτων από το Θρησκευτικό Πολιτιστικό Σύλλογο «Αγία Κυριακή», ενώ στο προαύλιο του Παρεκκλησίου χορευτικά συγκροτήματα νέων παρουσίασαν τοπικούς χορούς. Τη μνήμη της Αγίας τίμησαν με την παρουσία τους ο Νομάρχης Ροδόπης κ. Γιαννακίδης, ο αρχηγός της μείζονος νομαρχιακής αντιπολίτευσης κ. Αθανασιάδης με τις συζύγους τους, ο νομαρχιακός σύμβουλος κ. Τσίτσιος και η κ. Χρύσα Μανωλιά.

Το Παρεκκλήσι της Αγίας Κυριακής χτίστηκε το 1993 με τη συνδρομή δωρητών και κατοίκων του χωριού μετά από οραματική εμφάνιση και παρότρυνση της Αγίας στον ιερέα του χωριού, πατέρα Ιωάννη Βαλασάκη, στο χώρο του παλαιού νεκροταφείου του χωριού.

Η εικόνα της Αγίας Κυριακής είχε μεταφερθεί το 1922 από τους πρόσφυγες του χωριού Ίσωπο κοντά στα Μάλγαρα της Ανατολικής Θράκης και είχε τοποθετηθεί στα Κοιμητήρια του χωριού, όπως το επέβαλε η παράδοση των προσφύγων. «Η εικόνα της Αγίας ήταν στα μνήματα του χωριού για να φυλάει τους νέους, γιατί τα χρόνια εκείνα πέθαιναν πολλά νέα παιδιά στα χωριά και οι παππούδες μας την έβαλαν πάλι στα νεκροταφεία, σε ένα μικρό προσκυνητάρι που έχτισαν», αφηγείται ο πατέρας Ιωάννης και συνεχίζει: «Όταν το Προσκυνητάρι γκρεμίστηκε από τα χρόνια, η Αγία εμφανιζόταν στους κατοίκους και ζητούσε «σπίτι». Τότε οι κάτοικοι έκαναν ένα Προσκυνητάρι στην πλατεία κι αργότερα η εικόνα μεταφέρθηκε στην εκκλησία του χωριού. Πολλές φορές την ώρα που ιερουργούσα, στο «Φώς ιλαρόν», είχα την εντύπωση πως άκουγα μια γυναικεία φωνή. Παραξενευόμουν γιατί ήμουνα μόνος στην εκκλησία. Μια μέρα είδα μια ρασοφόρο γυναίκα που, καθησυχάζοντάς με, μέ παρακίνησε να της χτίσουμε «σπίτι». Το Πάσχα του 1993 ξεκινήσαμε και τον Ιούλιο στη γιορτή της ήταν έτοιμο το παρεκκλήσι. Η αγάπη του κόσμου είναι μεγάλη για την Αγία και αναφέρονται ακόμη και στις μέρες μας θαύματα και παρουσίες της στους πιστούς. Για μένα είναι η συντροφιά μου, η παρηγοριά μου και η ελπίδα μου για όποια δοκιμασία. Κι οι δοκιμασίες είναι πολλές και καλοδεχούμενες…».

Ο γραμματέας του Συλλόγου Αθανάσιος Παπατριανταφύλλου αναφέρει για την παράδοση του εθίμου «Τραπέζι της Χαράς»: «Είναι ένα έθιμο που χάνεται στα βάθη του χρόνου και η παράδοση θέλει να υπάρχει ανάλογο πανηγύρι την ημέρα της Αγίας Κυριακής στα δεκατέσσερα χωριά της Ανατολικής Θράκης, που οι κάτοικοί τους δημιούργησαν τον προσφυγικό οικισμό του Ροδίτη, σε ανάμνηση της σωτηρίας μιας κοπελιάς του χωριού Ίσωπο που την απήγαγε ένας μουσουλμάνος. Η διάσωσή της έγινε με θαυμαστό τρόπο την ημέρα της γιορτής της Αγίας και ο πατέρας της κοπέλας γιόρτασε το γεγονός πανηγυρίζοντας μαζί με όλους τους χριστιανούς της περιοχής. Ετσι το γεγονός μεταφέρθηκε ως έθιμο και σε μας, τις νεότερες γενιές».

Οι φιλότιμες και άοκνες προσπάθειες του Συλλόγου επέτρεψαν φέτος την αποπεράτωση και της αγιογράφησης του Παρεκκλησίου, ενώ παράλληλα συνεχίζεται η ολοκλήρωση των μαγειρείων.

Έφη Μωραΐτου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.