Γιορταστηκε η Παγκοσμια Ημερα Προσφυγων
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων που γιορτάστηκε τη Δευτέρα 21 Ιουνίου ο ΠτΘ συνομίλησε με τον Γιάννη Σαλπιγγίδη από το Θρυλόριο και την πρόεδρο του Πολιτιστικού Ομίλου Ποντίων Θρυλορίου «Η Κερασούντα και το Γαρς» Χρύσα Μαυρίδου, οι οποίοι αναφέρθηκαν στις ιστορίες που είχαν ακούσει από τους γονείς τους αλλά και τους προγόνους τους για τη δύσκολη εμπειρία της προσφυγιάς.
Ο Γιάννης Σαλπιγγίδης από το Θρυλόριο, παιδί προσφύγων, θυμάται από τις ιστορίες που άκουσε από τους γονείς του για την προσφυγιά των προγόνων του, των Ποντίων, οι οποίοι ήρθαν στη μητέρα Ελλάδα το 1922. «Όταν ήρθαμε στο χωριό, σπίτια δεν υπήρχαν εδώ, ήταν άδειο βουνό. Σ’ ένα ανοιχτό μέρος δίπλα στο χωριό εγκαταστάθηκαν οι πρόγονοί μας μέσα στ’ αντίσκηνα. Στην αρχή έφτιαξαν την εκκλησία και το σχολείο και ύστερα σιγά-σιγά άρχισαν να φτιάχνουν σπίτια».
«Προσφυγιά» σημαίνει «να υποφέρεις», σύμφωνα με τον κ. Σαλπιγγίδη. «Οι πρόγονοί μας υπέφεραν πολύ όταν αναγκάστηκαν να ξενιτευθούν. Για να έρθουν εδώ τράβηξαν πολλά. Τα βάσανα των δικών μας άρχισαν στο δρόμο που πήραν για ξενιτιά και συνεχίστηκαν εδώ με τα προβλήματα της φτώχειας», είπε ενώ τόνισε ότι οι σημερινοί πρόσφυγες έχουν μεγάλη διαφορά μ’ αυτούς που ήρθαν το 1922 διότι όπως ισχυρίστηκε ο ίδιος, οι τελευταίοι είχαν βοήθεια από το κράτος.
Η πρόεδρος του Πολιτιστικού Ομίλου Ποντίων Θρυλορίου «Η Κερασούντα και το Γαρς» Χρύσα Μαυρίδου, μιλώντας για την προσφυγιά, την οποία είχε τύχη να μην τη ζήσει, είπε:
«Εμείς δεν ζήσαμε προσφυγιά για καλή μας τύχη, αλλά μεγαλώσαμε με τις ιστορίες των παππούδων και των γιαγιάδων μας, οι οποίοι έζησαν την προσφυγιά, την οποία θεωρώ πληγή και πόνο. Τον τόπο τους, την πατρίδα στην οποία έζησαν πάνω από 3.000 χρόνια, εγκατέλειψαν οι πρόγονοί μας και ήρθαν στη μητροπολιτική Ελλάδα, στη μάνα-πατρίδα. Αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τον τόπο όπου έζησαν, μεγαλούργησαν, μεγάλωσαν τα παιδιά τους, πέρασαν τα παιδικά τους χρόνια. Αναγκάστηκαν να αφήσουν τα σπίτια τους, τις μνήμες τους, την ζωή τους ολόκληρη. Αναγκάστηκαν να έρθουν εδώ – στα πλαίσια της Συνθήκης της Λοζάννης που είναι μια μαύρη σελίδα στην ιστορία μας – στην πατρίδα Ελλάδα για να στήσουν ξανά από την αρχή μια καινούρια ζωή, να ξαναγεννηθούν από τις στάχτες τους.
Ευτυχώς, πιστεύω ότι ο ελληνισμός έχει τη δύναμη να το κάνει και το απέδειξε, γιατί όχι μόνο ξαναδημιουργήθηκε, όχι μόνο ξανάστησε τη ζωή του, αλλά μεγαλούργησε και στη μητέρα-Ελλάδα».
Είναι γεγονός ότι ακόμη και σήμερα, το 2005, υπάρχει προσφυγικός λαός, υπάρχουν λαοί που ζουν στις συνθήκες, αυτές που ζούσαν οι πρόγονοί μας. «ΟΧΙ άλλες προσφυγιές», λέει η κ. Μαυρίδου, σύμφωνα με την οποία «η προσφυγιά είναι κάτι τρομερό και εύχομαι μέσα απ’ την καρδιά μου και όπως έλεγαν οι παππούδες «να μην ξαναζήσει ποτέ ο ελληνισμός και κανένας λαός προσφυγιά».
Ρατσισμός είναι ο τρόπος αντιμετώπισης των όποιων προσφύγων που τον βιώνουν όταν αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τον τόπο τους για να ψάξουν για καλύτερο μέλλον στην ξενιτιά. Τον ρατσισμό αντιμετώπισαν τόσο οι πόντιοι του ΄22 όσο και οι νεοπρόσφυγες από την πρώην Σοβιετική Ένωση, οι οποίοι όμως έτυχαν καλύτερης υποδοχής από το ελληνικό κράτος, σε σύγκριση πάντα με τους ποντίους που ήρθαν το ΄22. «Οι πόντιοι νεοπρόσφυγες που ήρθαν από την πρώην Σοβιετική Ένωση έτυχαν καλύτερης υποδοχής σε σύγκριση με τους παππούδες μας που τους είχαν απομονωμένους γιατί ήταν οι «αούτοι». Η κοινωνία δεν τους αποδέχτηκε, αν και η Ελλάδα που τότε προσπαθούσε να ανασυνταχθεί και να συγκροτηθεί, βρίσκονταν σε κακή οικονομική κατάσταση. Σήμερα δεν είναι ίδιες οι συνθήκες, αλλά και οι σύγχρονοι Έλληνες που ήρθαν από τη Ρωσία έζησαν πάλι ρατσισμό. Το εκφράζουν αυτό το παράπονο συνέχεια, ακόμα και μέσα από τραγούδι που λέει: «Στα ξένα είμαι Έλληνας και στην Ελλάδα ξένος».
Μαρία Παπαδοπούλου
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
