Γιωργος Καραμπελιας, ιστορικος-εκδοτης «Ο Ανδρεας Παπανδρεου δηλωνε πως οι Ελληνες δεν πρεπει να γινουν τα γκαρσονια της Ευρωπης, σημερα ομως αυτο γινεται»

Μια από τις ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις που περιελάμβανε η πολιτιστική ατζέντα του Σαββατοκύριακου για την πόλη μας ήταν η βιβλιοπαρουσίαση του νέου βιβλίου του κ. Γιώργου Καραμπελιά με τίτλο «Μία υπονομευμένη Άνοιξη στις ρίζες της οικονομικής εξάρτησης» που πραγματοποιήθηκε στο Εμποροβιομηχανικό Επιμελητήριο Κομοτηνής.

Για το βιβλίο μίλησαν ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου κ. Νίκος Αγγελίδης και ο διευθυντής της εφημερίδας «Αντιφωνητής» κ. Κώστας Καραΐσκος. Το νέο βιβλίο του κ. Καραμπελιά αποτελεί μία ανάλυση της αληθινής οικονομίας του Ελληνικού κράτους, της αναπτυξιακής καχεξίας και της οικονομικής εξάρτησης του ελληνισμού τα τελευταία 1000 χρόνια, με παραδείγματα που δείχνουν τις πραγματικές αιτίες της παθολογίας αυτής που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

Λίγο πριν την παρουσία του στην πόλη μας, ο κ. Γιώργος Καραμπελιάς μίλησε στον «ΠτΘ» για το περιεχόμενο του βιβλίου του, αποδεικνύοντας ότι η εξάρτηση αυτή του ελληνικού κράτους ξεκίνησε από τα χρόνια του Βυζαντίου και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, υπογραμμίζοντας την αδυναμία του ελληνικού κράτους να αποποιηθεί τον ρόλο του «θύματος» λόγω έλλειψης στερεών βάσεων και «σοβαρών» πολιτικών και να «υψώσει το ανάστημά του» για την επίτευξη της απαγκίστρωσης του από τα διάφορα ξένα συμφέροντα και την ανάπτυξη μίας αυτόνομης οικονομίας.

«Η Ελλάδα έχει μία ιστορία εξάρτησης η οποία στην μνήμη των συγχρόνων Ελλήνων πάει πολύ πίσω»

Ερωτηθείς για το περιεχόμενο του βιβλίου ο κ. Καραμπελιάς προέβη σε μία ιστορική αναδρομή στην ιστορία του ελληνικού κράτους από το βυζάντιο έως και το σημερινό σύγχρονο ελληνικό κράτος επεξηγώντας στην ουσία τον τίτλο του βιβλίου του και συγκεκριμένα τον όρο «υπονομευμένη άνοιξη», υπογραμμίζοντας πως «η Ελλάδα έχει μία ιστορία εξάρτησης, η οποία στη μνήμη των συγχρόνων Ελλήνων πάει πολύ πίσω».

Σύμφωνα με τον ίδιο η εξάρτηση αυτή ξεκινάει από το τέλος του Βυζαντίου, από τότε που ξεκίνησε μία «συστηματική πίεση τόσο από την Ανατολή όσο και από την Δύση». Όπως εξήγησε «απέναντι στην πίεση αυτή οι βυζαντινοί αυτοκράτορες για να ξεφύγουν από την μέγγενη στην οποία βρίσκονταν παρέδωσαν την οικονομία της χώρας στους Ενετούς εμπόρους. Δηλαδή επέτρεπαν στου Ενετούς εμπόρους να εμπορεύονται στο εσωτερικό του Βυζαντίου χωρίς να πληρώνουν φόρο, με αντάλλαγμα κάποια καράβια για να αντιμετωπίσουν τους από θαλάσσης εχθρούς, με αποτέλεσμα μέσα σε 100- 150 χρόνια η οικονομία όλου του Βυζαντίου να έχει καταστραφεί και οι προαναφερθέντες να έχουν μεταφέρει τον πλούτο της πλουσιότερης χώρας του κόσμου τότε, στη Δύση. Αποτέλεσμα της πίεσης αυτής ήταν να υποταχθούμε αρχικώς στους Φράγκους και δευτερευόντως- όταν τους διώξαμε έχοντας όμως ήδη αδυνατήσει πολύ- στους Τούρκους. Είχαμε τότε την δεύτερη Άλωση και σταδιακώς της επέκταση της Τουρκοκρατίας. Μετά το 1700, όταν και ξεκίνησε να παρακμάζει η Οθωμανική αυτοκρατορία, άρχισαν οι Έλληνες να αναπτύσσονται όλο και περισσότερο, ειδικά στο εμπόριο και φαινόταν ότι τείνουν να ξανάρθουν στα παλιά τους εδάφη και να ανακτήσουν ακόμη και την πρωτεύουσά τους που ήταν η Κωνσταντινούπολη. Η ανάπτυξη αυτή όμως δεν αφέθηκε να εδραιωθεί περαιτέρω τόσο από την μεριά των Τούρκων όσο και των Δυτικών. Η διπλή αυτή παρέμβαση οδήγησε στο να εμποδιστεί η δημιουργία μίας ελληνικής παραγωγικής αστικής τάξης και στο να την στρέψουν σε δραστηριότητες μεταπρατικές, δηλαδή να κάνουν τον εισαγωγέα και τον εξαγωγέα».

«Η Ελλάδα έφτιαξε ένα παρασιτικό μοντέλο ανάπτυξης που στηρίζεται στο εμπόριο και όχι στην εσωτερική παραγωγή»

Το μοντέλο αυτό σύμφωνα με τον κ. Καραμπελιά διαιωνίζεται μέχρι και σήμερα. Όπως υπογράμμισε «μέχρι την δεκαετία του ’70 είχαμε μία ανάπτυξη της βιομηχανίας στην Ελλάδα τα υπολείμματα της οποίας υπήρχαν μέχρι πρόσφατα». Η βιομηχανία αυτή διαλύθηκε, διάλυση η οποία, όπως υποστήριξε ο ίδιος, ολοκληρώθηκε με την είσοδό της Ελλάδας στο ευρώ και τη μετατροπή όλων των μεγάλων βιομηχάνων της χώρας σε εισαγωγείς των αντίστοιχων εταιρειών του εξωτερικού. Όπως υπογράμμισε « η Ελλάδα έφτιαξε ένα παρασιτικό μοντέλο ανάπτυξης που στηρίζεται στο εμπόριο, σε εισαγωγές και εξαγωγές και όχι στην εσωτερική παραγωγή. Αυτό που δείχνω στο βιβλίο μου είναι πώς αυτή η πραγματικότητα οικοδομήθηκε, παρά την τεράστια προσπάθεια πολλών ελλήνων να χτίσουν μία αυτόνομη οικονομία».

Προσπαθώντας να περιγράψει την πραγματικότητα αυτή ο κ. Καραμπελιάς δανείστηκε μία έκφραση του μεγάλου έλληνα κοινωνιολόγου-ιστορικού Κωστή Μοσκώφ, ο οποίος, όπως ανέφερε, μιλούσε για τον « καημό της Ρωμιοσύνης». Η προσπάθεια αυτή του ελληνικού λαού σύμφωνα με τον ίδιο έχει ξεκινήσει αναρίθμητες φορές και διακόπτεται από την παρέμβαση των δυνάμεων. Το ίδιο, όπως επεσήμανε έγινε και τώρα, όταν «το 1974 η πίεση της Τουρκίας με την κατάληψη της Κύπρου και οι απειλές στον ελληνικό χώρο έφτασαν να πυροδοτήσουν την ανάγκη να στηριχθούμε στη Δύση, άρα να μπούμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να μπούμε στην Ευρωζώνη, να καταργήσουμε την δασμολογική προστασία των προϊόντων μας και να καταστραφεί η ανερχόμενη βιομηχανία που είχαμε».

«Η στρατηγική που ακολουθείται λέει να μεταβάλλουμε όλες τις τάξεις στην Ελλάδα σε μεταπρατικές όπως ακριβώς είναι σήμερα η άρχουσα τάξη και να μην παράγουμε τίποτα»

Τη μεγαλύτερη ευθύνη για την αδυναμία επίτευξης μίας αυτόνομης οικονομίας ο συγγραφέας υποστήριξε πως φέρουν οι έλληνες εφοπλιστές οι οποίοι «μεταβλήθηκαν σε μία διεθνή αστική τάξη, που είναι δεμένοι με τα κέντρα εμπορίου και τα κέντρα που κάνουν τις συναλλαγές τους». Έκανε λόγο για μία «ελίτ» η οποία είναι μεν ελληνόφωνη και έχει κάποιους ιστορικούς δεσμούς με την Ελλάδα αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι δεμένη με την οικονομία και τα συμφέροντα της χώρας, μία ελίτ στην οποία προσέθεσε και την «πολιτική ελίτ», όπως την χαρακτήρισε που φέρει τα ίδια χαρακτηριστικά. Όλοι αυτοί τόνισε « βλέπουν την χώρα μας σαν τουρίστες, γι’ αυτό πιστεύουν ότι το μόνο παραγωγικό μοντέλο που μπορεί να ακολουθήσει η χώρα είναι ο τουρισμός. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που ο Ανδρέας Παπανδρέου τη δεκαετία του ’70 δήλωσε πως οι Έλληνες δεν πρέπει να γίνουν γκαρσόνια της Ευρώπης. Σήμερα οι Έλληνες γίνονται γκαρσόνια της Ευρώπης. Το μόνο μοντέλο που ακολουθείται είναι το τουριστικό το οποίο όμως κι αυτό δεν στηρίζεται στην ανάπτυξη της πολιτιστικής κληρονομιάς και παράδοσής μας. Ο στόχος είναι να γίνουμε το θέρετρο των συνταξιούχων της βόρειας Ευρώπης οι οποίοι θα περνούν ένα κομμάτι της ζωής τους εδώ έχοντας διασφαλίσει ότι η χώρα έχει χαμηλά μεροκάματα και στέλνει τους νέους της έξω και μεταβάλλεται σε μια χώρα που δεν έχει πια καμία αυτονομία. Η στρατηγική δηλαδή που ακολουθείται είναι να μεταβάλλουμε όλες τις τάξεις στην Ελλάδα σε μεταπρατικές όπως ακριβώς είναι σήμερα η άρχουσα τάξη και να μην παράγουμε τίποτα. Γιατί συνεχίστηκε η κατάσταση του μνημονίου παρά την αγανάκτηση και την οικονομική μας καταστροφή; Διότι δεν είχαμε παραγωγικές δυνάμεις και άρα τις αντίστοιχες κοινωνικές δυνάμεις στις οποίες θα πατούσαμε για να αντιδράσουμε. Ο μόνος δρόμος για κάτι το διαφορετικό είναι να στραφούμε προς την εσωτερική μας δυναμική και αν δεν πάρουμε ιστορικές αποφάσεις σύντομα δυστυχώς δεν έχουμε ως χώρα πολύ μέλλον».

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Γιώργος Καραμπελιάς γεννήθηκε στη Δύμη του νομού Αχαϊας. Από το 1964, ως φοιτητής της Ιατρικής, συμμετείχε στη Νεολαία Λαμπράκη και το 1966 δραστηριοποείται πολιτικά εκτός κοινοβουλευτικών κομμάτων. Φυλακίστηκε από την δικτατορία τον Μάϊο – Ιούνιο 1967. Σπούδασε Οικονομικά στο Παρίσι όπου έγραψε τα πρώτα του βιβλία. Συμμετείχε στο αντιδικτατορικό κίνημα και στον Μάη του ‘68 , σε ελληνικές και γαλλικές οργανώσεις συνελήφθη τον Νοέμβριο του 1973 για ενέργειες αλληλεγγύης στο Πολυτεχνείο. Μετά τη μεταπολίτευση, συνεχίζει αδιάλειπτα την πολιτική του δραστηριότητα στην Ελλάδα. Το 1989-1992 συμμετείχε στους Οικολόγους Εναλλακτικούς. Χρημάτισε Διευθυντής Εκπαίδευσης στο ΚΕΘΕΑ. Το 1988 πραγματοποίησε μεταπτυχιακή εργασία στο Πανεπιστήμιο Παρίσι VII : “Κράτος και κοινωνία στη μεταπολίτευση”, που εξεδόθη και στα ελληνικά. Από το 1979 έως το 1993 εξέδιδε το περιοδικό “Ρήξη”. Το 1980 δημιούργησε, μαζί με άλλους, το “Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο” και τις “Εναλλακτικές Εκδόσεις”. Από το 1995, συμμετέχει στη Συντακτική Επιτροπή του περιοδικού “Άρδην” και από τον Νοέμβριο του 2006 στη Συντακτική Επιτροπή της εφημερίδας “Ρήξη”. Από το 2010 είναι μέλος και της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού “Νέος Ερμής ο Λόγιος”. Έχει γράψει περισσότερα από είκοσι βιβλία και εκατοντάδες άρθρα και μελέτες.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.