Γιατι κυνηγουν και παλι τις παλιες επενδυσεις;

Αυτό που συμβαίνει με τις επενδύσεις στην περιφέρεια ΑΜ-Θ και ειδικά στην Θράκη, ξεπερνά κάθε όριο φαντασίας.

Εδώ και τέσσερα χρόνια και από την εφαρμογή του αναπτυξιακού νόμου 2601/98, το επενδυτικό κλίμα στην περιοχή έχει πλήρως υπονομευθεί. Τα κίνητρα που ισχύουν για την Αττική και την Θεσσαλονίκη, ισχύουν και για τη Θράκη, γεγονός που καθιστά ασύμφορη τη δημιουργία οποιασδήποτε μεγάλης επένδυσης σε αντίθεση με το παρελθόν που πολλοί υγιείς επιχειρηματίες, παρά την αντίθετη εικόνα που είχε συμφέρον να δώσει προς τα έξω το κατεστημένο των Αθηνών, ήρθαν στην περιοχή και ανέπτυξαν αξιόλογες επενδύσεις.

Την ίδια στιγμή που η επικρατούσα επενδυτική άπνοια τροφοδοτεί την ανεργία και την υποαπασχόληση, ο υφιστάμενος αναπτυξιακός νόμος προβλέπει τον διαχωρισμό των επιχειρήσεων σε παλαιές και νέες, που σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι στις ευεργετικές διατάξεις του για τον εκσυγχρονισμό και την ανάπτυξη των επιχειρήσεων δεν συμπεριλαμβάνονται εκείνες οι μονάδες που δημιουργήθηκαν με τους αναπτυξιακούς νόμους των δεκαετιών του ΄70 και του ΄80 και οι οποίες αποτέλεσαν την ραχοκοκαλιά της ανάπτυξης του τριτογενούς τομέα παραγωγής σε εποχές που οι βιομηχανικές επενδύσεις στη Θράκη ήταν εντελώς άγνωστες.

Στη σημερινή Βιομηχανική Περιοχή Κομοτηνής των 90 και πλέον εργοστασίων, το 1980, υπήρχαν μόνο χωράφια και οι σκελετοί των πρωτοπόρων επενδυτών της εποχής, οι οποίοι φυσικά ούτε που διανοούνταν να κάνουν επενδύσεις με επιδότηση κεφαλαίου της τάξης του 55 έως και 69%, όπως συνέβη από το 1990 και μετά με τον νόμο 1892/90.

Σε μια περιοχή κατεξοχήν αγροτική, όπως είναι η Θράκη, όπου έχει διαπιστωθεί η ανάγκη για επενδύσεις συμβατές με την φυσιογνωμία του τόπου, που θα συνδυάζουν την οικονομική ανάπτυξη με την ήπια εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών και με την δεδομένη ανάγκη για εναλλακτικές καλλιέργειες που θα αποδεσμεύσουν τους ντόπιους παραγωγούς από την μονοκαλλιέργεια του βαμβακιού, θα θεωρούνταν αυτονόητη η ενίσχυση από την πλευρά των υπηρεσιών του κράτους της λειτουργίας παραγωγικών μονάδων που θα συνάδουν με την φυσιογνωμία της περιοχής και οι οποίες κατά το παρελθόν έδωσαν αποδεδειγμένα ώθηση στην υπόθεση της τοπικής ανάπτυξης.

Οι επιχειρηματίες που επένδυσαν στην Θράκη πριν από είκοσι χρόνια έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό ότι δεν έκαναν «αρπαχτές», ότι στην πλειοψηφία τους προέρχονται από το παραγωγικό δυναμικό της ευρύτερης περιοχής και ότι σήμερα συνεχίζουν να παλεύουν στη Θράκη με το όργιο των πανωτοκίων, εναντίον των οποίων έχουν ξεσηκωθεί και οι πέτρες εκτός από τον υπουργό Οικονομίας, που κατά ένα παράξενο τρόπο εννοεί να ανέχεται τις οφθαλμοφανείς στρεβλώσεις του τραπεζικού συστήματος και την προκλητική αδιαφορία που επιδεικνύουν οι τράπεζες έναντι ψηφισμένων νόμων από την Ολομέλεια του Κοινοβουλίου.

Ενώ σήμερα υφίσταται αυτό το δυσμενές πλαίσιο λειτουργίας για τις επιχειρήσεις, που τροφοδοτείται και από την πλήρη ποινικοποίηση που έχει επέλθει στην διαδικασία των επενδύσεων στην Θράκη με ευθύνη της προηγούμενης διοίκησης της ΠΑΜ-Θ, αντί το σύστημα των επενδύσεων να λειτουργεί σταθμίζοντας την υπαρκτή καχεξία των επιχειρήσεων και τις ολοφάνερες συνέπειες που έχει αυτή στην ίδια την κοινωνία και τους εργαζόμενους, αντί να λαμβάνονται υπόψη όλες αυτές οι παράμετροι, ο διοικητικός μηχανισμός των αρμόδιων υπηρεσιών της Περιφέρειας έρχεται να αντιμετωπίσει τις παλαιές, κατά το πλείστον, επιχειρήσεις ως αποδιοπομπαίους τράγους του συστήματος, ετοιμάζοντας σωρεία ανακλήσεων επενδυτικών σχεδίων για εκσυγχρονισμούς και επεκτάσεις επιχειρήσεων.

Ιδού, λοιπόν, οι κακούργοι που αξίζουν να τοποθετηθούν στην πυρά, αφού υπό το βάρος ενός πλήρους αντιαναπτυξιακού περιβάλλοντος και πληρώνοντας αμαρτίες του συστήματος λειτουργίας των τραπεζών, δεν είναι σε θέση να ικανοποιήσουν όλες τις αξιώσεις που θέτουν οι καθ΄ ύλην αρμόδιες υπηρεσίες της περιφέρειας.

Σε ένα κράτος, βέβαια, οι υπάλληλοι μπορούν να κάνουν ελεύθερα τη δουλειά τους – όταν την κάνουν νόμιμα – το ζήτημα, όμως, είναι αν θα αφεθεί πλέον η πολιτική βούληση για την μορφή ανάπτυξης που θα έχει η Θράκη και η Ανατολική Μακεδονία στην διάθεση και την καλή προαίρεση των υπαλλήλων.

Με αυτόν τον τρόπο καταργείται η πολιτική βούληση της πολιτικής ηγεσίας που είναι υπεύθυνη να χαράζει πολιτικές και να παίρνει επάνω της την ευθύνη για την ανάπτυξη. Εκτός κι αν η πολιτική ηγεσία συναινεί στα κελεύσματα υπηρεσιακών παραγόντων.

Θα ήταν, όμως, εντελώς εξωπραγματικό με βάση την μέχρι σήμερα πορεία του να σταθεί μια ανάλογη κατηγορία εναντίον του Γενικού Γραμματέα της Περιφέρειας, Άρη Παπαδόπουλου, ο οποίος έχει συνδέσει την παρουσία του στην περιοχή με την προσπάθεια εξυγίανσης του συστήματος και την ενίσχυση του ντόπιου επιχειρηματικού δυναμικού που πρόσφερε ανεκτίμητα στον τόπο.

Δάμων Δαμιανός

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.