Για τον Μαιο πηρε αναβολη η δικη των Ξανθιωτικων «Δεκεμβριανων»

Αναβολή για τις 17 Μαΐου πήρε τελικά η δίκη που επρόκειτο να γίνει πριν λίγες μέρες στην Ξάνθη, με κατηγορούμενους τους Παναγιώτη Μουσταφέλλο και Σταύρο Φωτεινόπουλο για τα επεισόδια που είχαν γίνει στο κτίριο της νομαρχίας Ξάνθης τον Δεκέμβρη του 2008.

Δύο μέρες μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου που έβγαλε χιλιάδες ανθρώπους κάθε ηλικίας στους δρόμους όλης της χώρας και υπό το βάρος των δραματικών γεγονότων, η Γ.Σ.Ε.Ε. είχε κηρύξει πανεργατική απεργία. Την οποία πλαισίωσαν οι νεολαίοι και οι σπουδαστές όλης της χώρας που βρίσκονταν αδιάκοπα στους δρόμους. Στην Ξάνθη, με το πολυτεχνείο να τελεί υπό κατάληψη, συμμετείχε ο Σύλλογος Φοιτητών της Πολυτεχνικής Σχολής που είχε πάρει απόφαση για συμβολική κατάληψη του κτιρίου της νομαρχίας. Τα γεγονότα που ακολούθησαν –με αιχμή όσα διαδραματίστηκαν στο κτίριο της νομαρχίας Ξάνθης και είχαν ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό τριών φοιτητών κι ενός δημοσιογράφου- καταγράφονται στο σύνολο του τοπικού τύπου των ημερών. Στο διάστημα που ακολούθησε και σε μια προσπάθεια καταστολής των γεγονότων που δεν έλεγαν να κατασιγάσουν, σκληραίνει η στάση της πολιτείας και των διωκτικών αρχών. Δυόμισι μήνες μετά και στον απόηχο των πανελλαδικών γεγονότων (η παράθεση δεν είναι του παρόντος και θα γίνει με την ευκαιρία της δίκης) σχηματίζεται δικογραφία σε βάρος των δύο προαναφερθέντων φοιτητών, οι οποίοι θα προσέλθουν πλέον στο δικαστήριο σε περίπου τέσσερις μήνες.

«Μήνυμα και πράξη παραδειγματισμού των υπολοίπων»

Την επομένη της αναβολής της δίκης, ο «ΠτΘ» συνομίλησε με τον Σταύρο Φωτεινόπουλο που παραμένει εργαζόμενος στην Ξάνθη. Ο ένας εκ των δύο κατηγορουμένων, εκφράζει την πεποίθηση ότι «η δίωξη αυτή δεν είναι τυχαία, αφού ασκήθηκε σε μια συγκεκριμένη περίοδο που γίνονταν πειραματισμοί σε πανελλαδικό επίπεδο και κυρίως στην επαρχία» και εξηγεί: «Αντίστοιχες διώξεις είχαμε στον Βόλο αλλά και στη Λάρισα, όπου παραπέμφθηκαν παιδιά με τον αντιτρομοκρατικό νόμο! Αυτό έγινε κυρίως επειδή ένα ιδιαίτερο περιστατικό είχε μεγάλη εξάπλωση σε επαρχιακές πόλεις, αφού δεν ήταν μια συνηθισμένη μητροπολιτική εξέγερση για ένα κράτος όπου συμβαίνουν τέτοιες. Σ’ αυτά τα πλαίσια έγιναν και οι διώξεις στην Ξάνθη, ως ένα μήνυμα και πράξη παραδειγματισμού των υπολοίπων. Γι’ αυτό μάλιστα η δίωξη αυτή δεν αφορά μόνο εμάς τους δύο, αλλά και τριάντα-σαράντα αγνώστους. Τόσο για να “τσουβαλιάσει” πιθανούς μάρτυρες υπεράσπισης κυρίως από τη νεολαία και τον φοιτητικό χώρο, όσο και για να τρομοκρατήσει γενικά και να δείξει ότι όποιος είναι γνωστός στις διωκτικές αρχές, κινδυνεύει με διώξεις σε αντίστοιχες περιπτώσεις».

Όσον αφορά στην «επιλογή» του ίδιου και του Παναγιώτη Μουσταφέλλου ως των δύο πρωταιτίων των επεισοδίων, ο Σταύρος Φωτεινόπουλος εκτιμά: «Ήμασταν και οι δύο γνωστοί από χρόνια στις διωκτικές αρχές, λόγω της δράσης μας στην πόλη και λόγω της συμμετοχής μας στην Αντιεξουσιαστική Κίνηση Ξάνθης. Ήμασταν επίσης γνωστοί και από τη συμμετοχή μας στις φοιτητικές κινητοποιήσεις, καθώς και για τη συνδικαλιστική δραστηριότητά μας στο πανεπιστήμιο. Άλλωστε οι δυο μας μαζί με άλλους τέσσερις, είχαμε μια αντίστοιχη δίωξη (σσ. για την υπόθεση του χτισίματος του γραφείου του αντιπρύτανη του Δ.Π.Θ. Θανάση Καραμπίνη). Ακόμη περισσότερο ο Παναγιώτης Μουσταφέλλος που είχε και την ατυχία να συλληφθεί στις 8 Μάρτη, ημέρα ψήφισης του νόμου-πλαισίου κι αυτό αποτέλεσε πολύ βολικό “προφίλ” για τις διωκτικές αρχές. Και μάλιστα εντελώς παράτυπα κάνουν συσχέτιση δικογραφιών και βάζουν τη δικογραφία της Αθήνας και στη δική μας δικογραφία, ενώ αυτό απαγορεύεται σε περιπτώσεις που δεν έχει τελεσιδικήσει κάποια υπόθεση».

«Υπάρχουν συγκεκριμένες πολιτικές ευθύνες του τότε νομάρχη»

Πολλά ερωτηματικά αλλά και την αγανάκτηση αυτοπτών μαρτύρων (επώνυμων και ανώνυμων μελών της Ξανθιώτικης κοινωνίας) προκάλεσε τότε η τοποθέτηση μιας ομάδας των Μ.Α.Τ. όχι στην είσοδο, αλλά μέσα στον υαλόφρακτο –και γι’ αυτό απολύτως επικίνδυνο- προθάλαμο του κτιρίου της νομαρχίας. Για το γεγονός, λέει ο Σταύρος Φωτεινόπουλος: «Είναι κι αυτό ένα μήνυμα, αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται. Το κάνουν ως παγίδα για να έχουμε καταστάσεις επικίνδυνες και εύκολες για συλλήψεις σε περίπτωση που επιλέξουν κάτι τέτοιο, ενώ είναι μια συνήθης πρακτική οι συμβολικές καταλήψεις κυβερνητικών κτιρίων. Άλλωστε και το δημαρχείο είχε καταληφθεί πριν δυο μέρες. Αλλά ο νομάρχης και η αστυνομία επέλεξαν να μας αντιμετωπίσουν κατασταλτικά, όπως και τον Ιούνιο του 2006 που είχαν την ίδια –αν όχι χειρότερη- στάση. Θεωρώ ότι υπάρχουν πολύ συγκεκριμένες πολιτικές ευθύνες του τότε νομάρχη και της πολιτικής ηγεσίας της νομαρχίας. Τόσο για το συγκεκριμένο γεγονός, όσο και για το ότι επιλέγουν να μας αντιμετωπίζουν μ’ αυτό τον τρόπο κάθε φορά που ο σύλλογος αποφασίζει συμβολική κατάληψη στο κτίριο της νομαρχίας».

Κλείσαμε τη συζήτησή μας αναφερόμενοι και στο μήνυμα που άφησε πίσω του ο Δεκέμβρης του 2008, η στυγνή δολοφονία –με δικαστική… βούλα και υπογραφή πια- ενός νεαρού μαθητή και η εξέγερση μιας κοινωνίας που σαστισμένη βλέπει να τη στριμώχνουν βίαια και να τη βουλιάζουν όλο και περισσότερο. «Κάθε εξέγερση ή κοινωνική έκρηξη πρέπει να επανανοηματοδοτείται στο σήμερα» λέει ο Σταύρος Φωτεινόπουλος: «Όπως συμβαίνει και με το Πολυτεχνείο που έχασε το νόημά του και προσπαθεί ο κόσμος που κατεβαίνει ακόμα στους δρόμους να το επανανοηματοδοτήσει. Τον ίδιο χαρακτήρα έχει και η εξέγερση του Δεκέμβρη που ήταν ένα προανάκρουσμα καταστάσεων. Έγινε σε μια συγκυρία που μόλις είχαμε αρχίσει να νοιώθουμε την κρίση και νομίζω ότι ενστικτώδικα ήταν και μια έκφραση των νέων απέναντι σ’ αυτή την κρίση. Βλέπαμε και βλέπουμε ότι στη γενιά μας η κατάσταση θα είναι πολύ χειρότερη απ’ ό,τι στις προηγούμενες γενιές. Ο Δεκέμβρης, ειδικά στο σήμερα με την επιβαλλόμενη χούντα του Δ.Ν.Τ. και τα βάρβαρα μέτρα που έχουν επιβληθεί, πρέπει να είναι μια εικόνα που να μας εμπνέει για την περαιτέρω δράση μας».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.