ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗ

Ποιήματα αφιερωμένα στην Κομοτηνή από τον ποιητή Νίκο Πεστηλματζή διανθίζουν το σημερινό μας αφιέρωμα στην 88η επέτειο από την απελευθέρωση της Κομοτηνής στις 14 Μαΐου 1920. Για τις κρυφές χαρές και τις ελπίδες της, για την προσμονή και την καρτερία μέσα από τα παραθυρόφυλλα, για την κρυμμένη γοητεία της…

Το τραγούδι της Κομοτηνής

Μεσ’ απ’ τα χρόνια τα παλιά,

Στη γη την τιμημένη

μια νέα πόλη ξεκινά

στου ήλιου το φως να βγαίνει.

Με φρούρια βυζαντινά

με εκκλησίες και τζαμιά

με σπίτια χαμηλόσκεπα

και νεοκλασικά!

Όσο περνάει ο καιρός

το χρώμα της αλλάζει

ξεχνιέται ο παλιός ρυθμός

κι η πόλη μυρμηγκιάζει…

Μα η ψυχή δεν άλλαξε

της πόλης π’ αγαπάω,

και τις παλιές ανάμνησες

βαθιά στο νου κρατάω.

Με τα δρομάκια τα στρωτά

στην πέτρα, για σεργιάνι

με την πλατεία τη γραφική,

το γέρικο πλατάνι!

Με τις γωνιές τις όμορφες,

τις βόλτες στη λιακάδα,

στο πάρκο, τις μικρές πρασιές

σε Κυριακής παστάδα.

Χρόνια περνούν και χάνονται,

το πρόσωπό σου αλλάζει,

μα η ομορφιά σου σταθερή

γαζία στο περβάζι!

Κομοτηνή, μοιάζεις παλιά

αρχόντισσα γυναίκα

εσύ ’σαι του Βορρά η καρδιά

και της ψυχής μου η Μέκκα!

Εσύ ’σαι το πολύτιμο,

της Θράκης το πετράδι

σημείο ανεξίτηλο

μεσ’ την καρδιά σημάδι.

Κι εγώ ο τροβαδούρος σου

Που όλο στίχους γράφω

Είμαι περήφανος για σε

Και όσο εδώ θα κατοικώ,

κάθε μου βάσανο γλυκό

είμαι περήφανος για σε

και θα ’μαι ως τον τάφο!

Το Πάρκο

Μακριές δενδροστοιχίες

περιπλέκουν την καρδιά μου.

Είσαι ένα από τα γλυκά

Απ’ τα παιδικά όνειρά μου.

Σε στολίζουνε λουλούδια

σε φυσά απαλά τ’ αγέρι

του ιμάμη τα τραγούδια

σ’ ένα αιώνιο καλοκαίρι.

Το μικρό σου παρεκκλήσι

είναι η ίδια η ψυχή μου

είναι ωραία εδώ η φύση

Αχ! Αγία Παρασκευή μου.

Κι εγώ έρχομαι κοντά σου

ταπεινός προσκυνητής σου

μες τη πράσινη αγκαλιά σου

μες τη ρόδινη πνοή σου.

Και τα χρόνια μου τα ωραία,

μέσα σου αναθυμάμαι

μες την πένθιμη αλέα

που στοιχεία την κυβερνάνε.

Ύστερο στοιχείο κι εγώ

στη γλυκιά τη φύση γύρω

βρίσκω έναν καλό οδηγό

στα ζωάκια σου τριγύρω.

Κι ώρες ξαποσταίνω εδώ

στην αεράτη θαλπωρή σου

μέχρι μέσα σου να βρω

το κλειδί του παραδείσου.

Ο σταθμός

Η έμπνευση μου μια τρεζίνα,

καθώς διαβαίνουνε τα τρένα.

Θέλω να πάω στην Αθήνα,

στα χώματα τ’ αγαπημένα.

Αλλοτινό το ταβερνάκι

κι όλο με πάει στα περασμένα,

να μου γιατρέψει το μεράκι

που κρύβω μέσα μου για σένα.

Κι όλο σφυρίζουνε τα τρένα

καθώς απ’ το σταθμό περνάνε,

και πάνε μακριά στα ξένα

και τα βαγόνια τους κυλάνε

Και όλο σκέφτομαι εσένα,

μικρή, γλυκιά μου αγαπημένη

που φεύγεις μακριά από εμένα

σαν μια άνοιξη χαμένη.

Το ταβερνάκι

Το μικρό το ταβερνάκι

του γωνιακού στενού

μου γιατρεύει το μεράκι

που ‘χω στην καρδιά, στο νου.

Συντροφιά με μια λατέρνα

κι ένα πένθιμο σκοπό

τραγουδάω την αγάπη

τραγουδάω τον καημό.

Και η μουσική με στέλνει

ως τα χρόνια τα παλιά

και τις θύμησες μου φέρνει

που ξυπνάνε την καρδιά.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.