«Για ποιο λογο Τεχνη; Για ποιο λογο Πολιτισμος;»

Στο πλαίσιο των εβδομαδιαίων διαλέξεων του Ροταριανού Ομίλου Κομοτηνής μίλησε την Πέμπτη, 23.05.2013 ο κ. Michael Seibel, σκηνοθέτης Θεάτρου και Όπερας – Καθηγητής Υποκριτικής και Φωνητικής με θέμα την αναγκαιότητα ή μη της Τέχνης και γενικότερα του Πολιτισμού σήμερα. Εξήγησε ότι ο όρος «τέχνη» με το πέρασμα των αιώνων και των διάφορων εποχών απέκτησε πολλές σημασίες και έκανε μία ιστορική αναδρομή από τις πλατωνικές και αριστοτελικές θεωρήσεις περί τέχνης μέχρι σήμερα με σημαντικότερους ενδιάμεσους σταθμούς το Βυζάντιο, την Αναγέννηση και τον Κλασικισμό. Εστίασε στη σημασία του θεάτρου και το ρόλο του, ιδίως σήμερα. Το θέατρο και η μουσική αποσκοπούν στο να μπορέσει ο άνθρωπος να αναγνωρίσει και να κατανοήσει την πραγματική του ταυτότητα. Είτε πρόκειται για τους αρχαίους Έλληνες τραγικούς, είτε για τον Shakespeare, το Mozart ή τον Beethoven είτε ακόμα για τη σύγχρονη μουσική και το σύγχρονο θέατρο, όλοι οι δημιουργοί έχουν επιχειρήσει να θέσουν στο επίκεντρο της καλλιτεχνικής τους προσπάθειας το «αληθινό είναι», την ανθρώπινη ψυχή και την επιβίωσή της μέσα σε μία κοινωνία εξιχνιάζοντας και κατανοώντας με αυτόν τον τρόπο το νόημα της ζωής.

Έτσι το θέατρο, κάθε φορά που ανοίγει η αυλαία μίας παράστασης, αφορά αποκλειστικά στον ίδιο το θεατή, ο οποίος συναντά αυτό το είδος τέχνης, το βιώνει και το χρειάζεται. Η κοινωνία μας, ειδικά σε περιόδους κρίσης όπως αυτή που βιώνουμε σήμερα, έχει ανάγκη από χώρους που λειτουργούν συμβουλευτικά, που αποτελούν σημεία συνάντησης για γόνιμες συζητήσεις, από χώρους δηλαδή, οι οποίοι ικανοποιούν τις ανάγκες των ανθρώπων για πνευματική ανάταση, αναζήτηση και εσωτερική ηρεμία. Το θέατρο δεν μπορεί να αποτελεί μία μορφή κοινωνικής πρόνοιας, όπως εν μέρει την εννοεί μέχρι σήμερα ο κρατικός φορέας. Το θέατρο προβληματίζει, αναθεωρεί καταστάσεις και ενισχύει την πρόσβαση σε καινούργιες λύσεις. Μολονότι σήμερα μιλάμε συνεχώς για «ανάπτυξη», εννοούμε μόνο την οικονομική ανάπτυξη και αφήνουμε κατά μέρος την πνευματική (ανάπτυξη), την προσωπική (ανάπτυξη) και τη συναισθηματική (ανάπτυξη). Μας ενδιαφέρει πρωτίστως η ικανοποίηση των σωματικών μας αναγκών, πράγμα που στους καιρούς μας παίζει σίγουρα σημαντικό ρόλο. Όμως, κάτι τέτοιο λύνει προβλήματα μόνο βραχυπρόθεσμα και δεν ανοίγει μακροπρόθεσμες προοπτικές. Ποιότητα, ή το ερώτημα, τι χρειάζεται η ανθρώπινη ψυχή για να επιβιώσει, πράγμα που επαγγέλλεται η τέχνη και ειδικότερα το θέατρο, απασχολούν σήμερα τους περισσότερους τόσο λίγο, ώστε τέτοια θέματα έχουν καταντήσει επουσιώδη. Με αυτό τον τρόπο δεν μπορεί να αναπτυχθεί μία σύγχρονη κοινωνία παραπέρα. Κινείται μόνο γύρω από τον εαυτό της και χάνει τον στόχο της για τα ουσιώδη. Η σημερινή αποστολή του θεάτρου είναι να προσφέρει εναλλακτικές δυνατότητες και λύσεις, να εισάγει, να παρουσιάζει και να συζητά νέους τρόπους σκέψης και νέα κοινωνικά μοντέλα και με αυτό τον τρόπο να βοηθά στη δημιουργία μίας νέας συνείδησης για τα «πραγματικά σημαντικά» πράγματα στη ζωή μας, ίσως λύσεις όχι γενικά αποδεκτές, σίγουρα όμως εναύσματα, ερεθίσματα, προκλήσεις.

Ο κύριος Seibel ενίσχυσε την επιχειρηματολογία του με παραδείγματα που αφορούν σε μία εμπνευσμένη, σωστή και επαγγελματική λειτουργία του Μεγάρου Μουσικής Κομοτηνής κάνοντας κατανοητή τη μεγάλη αξία αυτού του πολιτιστικού τεμένους που θεραπεύει τις Μούσες, για την ευρύτερη περιοχή της Θράκης.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.