Για να θυμηθουν οι παλαιοι και να μαθουν οι νεοτεροι
Με επιτυχία συνεχίζονται οι πολιτιστικές εκδηλώσεις του Δήμου Αιγείρου και το βράδυ της Τρίτης προσκεκλημένος του ήταν ο Αντώνης Καλογιάννης, αγαπημένος καλλιτέχνης των «σαράντα» και πάνω, που ερμήνευσε στον καλλιτεχνικό του βίο αξέχαστους στιχουργούς και ποιητές, μελοποιημένους από συνθέτες αξιώσεων.
Ενας Αντώνης Καλογιάννης ανθρώπινος, πληθωρικός, αβρός, που αγκάλιασε και συγκίνησε όλο τον κόσμο που για χάρη του γέμισε την πλατεία της Αιγείρου. Ακούραστος, περνούσε από το ένα τραγούδι στο άλλο με μοναδικό χαλί τα χειροκροτήματα του κόσμου, που τον αποθέωνε.
«Ο Αντώνης μας», απέδειξε άλλη μια φορά ότι, όσο κι αν περνούν τα χρόνια, το αντηχείο της φωνής του θα αποδίδει πάντα την ευαισθησία και την αισθαντικότητα του στίχου και όλο του το σώμα θα εξακολουθεί να συμμετέχει ερμηνεύοντας και θεατρικά το τραγούδι.
Ο Αντώνης Καλογιάννης τίμησε την Αίγειρο και τόλμησε να μεταφέρει σε μια πλατεία τον Ρίτσο, τον Αναγνωστάκη, το Σεφέρη, το Σινόπουλο, τον Ελύτη, το Βάρναλη, ακροπατώντας στις νότες του Θεοδωράκη.
Καθισμένος σε ένα από τα τραπεζάκια της πλατείας, με ένα τσιγάρο συνεχώς στο χέρι, μιλά χωρίς εξάρσεις και κορώνες βεντετισμού και χαιρετά εγκάρδια καθέναν που τον πλησιάζει. Θεωρεί ότι ο πολιτισμός δεν δεσμεύεται από χώρους και θέτει τον εαυτό του στην υπηρεσία του «ωραίου», που δικαιούται και ο κάτοικος της επαρχίας να γευτεί, εκφράζοντας ιδιαίτερη αγωνία για τους νέους, που αγνοούν, όχι τον ίδιο ή τα τραγούδια του, αλλά «ποιητές έργων μεγάλων και θαυμαστών».
«Δεν με ενοχλεί αν βρίσκομαι σήμερα σε μια πλατεία με το κρεοπωλείο, το προ-πο, το καφενείο, το σουβλάκι. Είδα, συνομίλησα με τους ανθρώπους της και διαπίστωσα πόσο πολύ διψούν για κάτι όμορφο. Είδα την αγωνία τους για τα παιδιά τους, για τη νεολαία τους και τολμώ να πω ότι μου την έχουν μεταδώσει.
Σήμερα με την παρουσία μου εδώ θέλω να δώσω το μήνυμα της θετικής άποψης για τη ζωή, αλλά και να θυμίσω σε όλους την ύπαρξη ενός τραγουδιού που περνούσε μηνύματα. Δεν είναι εύκολο, αλλά σήμερα θα τολμήσω, – σε μια θερινή εποχή, σε μια πλατεία – να φέρω το Ρίτσο, τον Ελύτη, το Σεφέρη σε αυτούς τους ανθρώπους. Τολμώ, δεν είμαι ο θαρραλέος, αλλά δεν ξέρω να κάνω κάτι άλλο. Δυστυχώς, δεν έχω τόσο ωραία φωνή να τραγουδήσω τσιφτετέλι, που θα κάνει κορμιά να λικνίζονται – που είναι βεβαιότατα ωραίο σαν θέαμα – είμαι ανίκανος για κάτι τέτοιο. Γι΄ αυτό κάνω αυτό που ξέρω και πάλι δεν ξέρω αν το κάνω καλά, αλλά αυτό ξέρω κι αυτό κάνω. Να τραγουδώ τραγούδια που αυτή τη στιγμή δεν ακούγονται, θυμίζοντάς τα στους παλιούς και προκαλώντας τα παιδιά να ρωτήσουν για τους μεγάλους ποιητές μας που άξιοι συνθέτες τους έφεραν κοντά στον κόσμο, τους έκαναν κτήμα του κόσμου. Σήμερα θα πούμε τραγούδια που αγαπήσαμε, που θα μας φέρουν πίσω, που ίσως θα έπρεπε να τα βλέπουμε και μπροστά μας. Με κλειστά τα μάτια ή ανοιχτά να ζήσουμε ένα όνειρο, μα κυρίως να θυμηθούμε γιατί λαός χωρίς θύμησες είναι λαός πλαστικός, διακοσμητικός. Θέλω όλοι μαζί να τραγουδήσουμε την ελπίδα, τον καημό, τον έρωτα, την αγάπη για τη ζωή. Όλα αυτά αγαπώ κι όλα αυτά τραγουδώ».
Έφη Μωραΐτου
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
