«Για να σεβεσαι και να σε σεβονται πρεπει να ξερεις το γειτονα σου»

Ηλίας Ιωαννάκης…Ο άνθρωπος που σήμερα έχει κάθε λόγο να καμαρώνει το δημιούργημά του. Την Παραδοσιακή Ορχήστρα του Δήμου Κομοτηνής…Αν και εγώ ποτέ δεν πραγματοποίησα την υπόσχεσή μου προς αυτόν, να του φέρω ένα καβάλι από την Τουρκία, αυτός πραγματοποίησε με μεγάλη χαρά την υπόσχεση που μου είχε δώσει για μια φιλική συζήτηση (όχι συνέντευξη!) όπως είπε…Τον συνάντησα αμέσως μετά από μια πρόβα…

Χ.Μ.: Ας ξεκινήσουμε με μια απλή ερώτηση κ. Ιωαννάκη. Από ότι παρακολουθήσαμε από τα Μ.Μ.Ε η περίοδος του καλοκαιριού ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα για εσάς και για το σχήμα σας. Πώς πήγανε αυτές οι εμφανίσεις; Τι έχουμε στο άμεσο μέλλον;
Η.Ι.: Όλες οι εμφανίσεις πήγαν άψογα. Κατ‘αρχήν, δώσαμε δέκα συναυλίες αφιερωμένες στον Βασίλη Τσιτσάνη, με αφορμή τα 16 χρόνια από του θάνατό του. Επίσης, το Ίδρυμα Ανδρέα Παπανδρέου μας προσκάλεσε για δύο σημαντικές εμφανίσεις στην Αρχαία Ολυμπία, όπου παρέστησαν εκπρόσωποι σχεδόν ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Πρόσφατα είχαμε τρεις μεγάλες εμφανίσεις με τον μεγάλο καλλιτέχνη Λάκη Χαλκιά στην Κομοτηνή, Ορεστιάδα και στον Δήμο Βιστωνίδας.
Τέλος, έγινε και η παρουσίαση του C.D μου στο Δήμο Σαππών με τίτλο «Τα παιδιά του Ορφέα» με τραγούδια από όλες τις πληθυσμιακές ομάδες και με συμμετοχή 46 ατόμων.
Για το άμεσο μέλλον προβλέπονται 2 συναυλίες στην Άγκυρα στην Σχολή Καλών Τεχνών και στο Τσανάκκαλε της Τουρκίας.

Χ.Μ.: Κύριε Ιωαννάκη, πιστεύω ότι το σχήμα που δημιουργήσατε είναι ένα ιδιαίτερο σχήμα… Εσείς πριν μερικά χρόνια μαζέψατε νέους μουσικούς και βάλατε την υπογραφή σας κάτω από μια μουσική δουλειά που πιθανόν είναι και το μοναδικό παράδειγμα στην περιοχή μας, -μια και ήταν οι ίδιοι νέοι (μαθητές)- που έπαιξαν και τραγούδησαν στο δίσκο και μάλιστα παραδοσιακά τραγούδια. Ποιες ήταν οι δυσκολίες που αντιμετωπίσατε σε αυτήν την πρώτη προσπάθεια;
Η.Ι.: Η πρώτη δυσκολία που είχα, ήταν να τους ανεβάσω σε ένα επίπεδο, ανταγωνίσιμο των Βαλκανικών μουσικών πανεπιστημίων, καθώς και να τους εντάξω στο πνεύμα της παραδοσιακής μουσικής λόγω της ιδιαιτερότητας που έχει. Όπως καταλαβαίνετε, μιλάμε για παιδιά (τότε) 14 ετών, που μη έχοντας γνώσεις παραδοσιακής μουσικής, ήταν δύσκολο να αγαπήσουν αυτό που ξεκινήσαμε να δημιουργούμε. Όμως, με την σωστή εκπαίδευση, αγάπη, αφιερώθηκαν στον αντικείμενό τους με μεγάλη επιτυχία…

Χ.Μ.: Από ό,τι παρακολουθώ, γι’ αυτούς τους νέους είστε και δάσκαλος αλλά και φίλος… Αλήθεια, τα παραδοσιακά αυτά τραγούδια κατά πόσο άγγιξαν τις ψυχές των νέων αυτών μουσικών στην πρώτη αυτή δουλειά;
Η.Ι.: Στην αρχή λόγω του προβλήματος που προανέφερα, ήταν δύσκολη η προσέγγιση με τα παιδιά. Σταδιακά όμως, λαμβάνοντας υπόψη μου και τη δική τους άποψη και θέληση, πετύχαμε το στόχο μας ξεπερνώντας όλα τα εμπόδια…
Σαν πατέρας, αδελφός και προπάντων φίλος, προσπάθησα να έρθω στη θέση των νέων αυτών και να κατανοήσω τη σκέψη τους, ώστε να επέλθει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Χ.Μ.: Τα παραδοσιακά «θέματα» που επιμένετε να ασχολείστε εσείς, κατά πόσο μπορούν να δημιουργήσουν χώρο στη φαντασία της σημερινής νεολαίας ;
Η.Ι.: Άμα τους προσεγγίσεις, θα έχεις σύντομα αποτελέσματα.

Χ.Μ.: Είπαμε για τα παλιά αλλά δεν είπαμε για τα καινούρια σας σχέδια. Μπορείτε να μας μιλήσατε για το περιεχόμενο της νέας σας δουλειάς;
Η.Ι.: Όπως προανέφερα, η δημιουργία του τρίτου κατά σειρά C.D, ήταν μια ιδέα που πάνω του αφιερώσαμε πολλές ώρες δουλειάς, και που κυκλοφόρησε πρόσφατα…

Χ.Μ.: Θέλω να μου απαντήσετε με το χέρι στην καρδιά…! Πόσο «δημοκρατικός» δάσκαλος-συνεργάτης είστε; Ποια είναι η βαρύτητα της γνώμης τους, πόσο χώρο πιάνουν στις διασκευές σας οι ομολογουμένως ανήσυχες ίσως και παρακινδυνευμένες γνώμες των νέων;
Η.Ι.: Δημοκρατικός, ως προς ένα σημείο, όπως ο κάθε δάσκαλος προς τα παιδιά. Πάντα ρωτάω την γνώμη τους, και η άποψή τους έχει βαρύτητα στο τελικό αποτέλεσμα. Όμως αν τύχει να είναι ακραία , τότε καθήκον μου είναι να τους υποδεικνύω το προσιτό για ένα καλύτερο σύνολο.

Χ.Μ: Η τελευταία σας δουλειά τι «διαφορετικό» θα μας δώσει σε σύγκριση με τα προηγούμενα; Σε μια περιοχή όπως η Θράκη, σε μια περιοχή που τα θέματα πολιτισμού άρχισαν να αναπτύσσονται και να διευρύνονται τα τελευταία μόλις χρόνια, πόσο εύκολη ναι η δημιουργία ενός «διαφορετικού» αποτελέσματος; Είναι προνόμιο τελικά αυτό το κυνήγι (του διαφορετικού) ή είναι απλώς ένα προσωπικό πείσμα που ίσως και να δυσκολεύει ακόμα περισσότερο τις σχέσεις μας με τους ανθρώπους;
Η.Ι.: Η τελευταία μου δουλειά είναι πολυεθνική. Αρμενία , Γεωργία, Τουρκία… Όπως και η τελευταία μου συναυλία με τον Λάκη Χαλκιά που επίσης ανέδειξε τα Βαλκάνια.
Όσο για την Θράκη, τις ιδέες μου τις κατέθεσα πέρσι στη συναυλία που οργάνωσε το Κέντρο Λαϊκών Δρωμένων, στα πλαίσια της ημερίδας με τίτλο «Τα κοινά στοιχεία της λαϊκής παράδοσης στη Θράκη». Με αυτόν τον τρόπο 27 καλλιτέχνες από Ελλάδα, Τουρκία και Βουλγαρία, είχαν την ευκαιρία να ερμηνεύσουν αντιπροσωπευτικά μουσικά κομμάτια από τις αντίστοιχες χώρες, από την γεωγραφική περιοχή της Θράκης ,αναδεικνύοντας έτσι τα κοινά ανά μεταξύ τους στοιχεία.

Χ.Μ. Μια και ήρθαμε στο θέμα του «διαφορετικού»… «Διαφορετικός» συγγραφέας, «διαφορετικός» δημοσιογράφος, «διαφορετικός» μουσικός… Τα στενά δρομάκια της Θράκης είναι απλωμένα με τριαντάφυλλα ή με αγκάθια για αυτούς που θέλουν να είναι «διαφορετικοί»…;
Η.Ι.: Δεν νομίζω πως υπάρχει η λέξη «διαφορετικός», «αγκάθια» στον κόσμο της μουσικής. Κάθε καλλιτέχνης αντιμετωπίζει δυσκολίες στο δρόμο του…

Χ.Μ.: Ξέρω τη σχέση σας με την μουσική των Βαλκανίων. Πέρσι δώσατε κάποιες συναυλίες σε διάφορα πανεπιστήμια της Βουλγαρίας , της Τουρκίας και άλλων χωρών. Πώς ήταν η αποδοχή του κόσμου στα μέρη αυτά; Σε κάποιες από τις εμφανίσεις αυτές ήσασταν επί σκηνής ταυτόχρονα με ορχήστρες κλασσικής μουσικής , όπως ήταν στην Τουρκία… Πόσο μόχθο και ευαισθησία χρειάζονται τέτοιου είδους παντρέματα;
Η.Ι.: Έχω τελειώσει τις μουσικές μου σπουδές στην Μουσική Ακαδημία της Φιλιππούπολης στη Βουλγαρία. Εκεί, εκπαιδεύτηκα σαν μουσικοπαιδαγωγός με ειδίκευση στο κοντραμπάσο, διεύθυνση χορωδίας, διεύθυνση παραδοσιακής ορχήστρας και άλλων μουσικών ειδών…
Νομίζω πως αντιλαμβάνεστε ότι από τη στιγμή που οι γνώσεις υπάρχουν, το ρίσκο είναι πολύ μικρότερο. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόση μεγάλη ηθική ικανοποίηση είναι για εμένα να βλέπω τους μαθητές μου prima vista επί σκηνής με τους πανεπιστημιακούς, όπως συνέβη στα πανεπιστήμια, της Τουρκίας και της Βουλγαρίας, όπου και αναγνωρίστηκε από όλους το υψηλό επίπεδο των παιδιών μου.

Χ.Μ: Ενώ οι άνθρωποι είναι ευχαριστημένοι να λικνίζονται και να ξημεροβραδιάζονται με αμφιβόλου ποιότητας μουσική σε διάφορα «καλλιτεχνικά» κέντρα, εσείς γιατί επιμένετε στην Βαλκανική μουσική;
Η.Ι.: Για να σέβεσαι και να σε σέβονται, πρέπει να ξέρεις τον γείτονά σου…

Χ.Μ: Νομίζω ότι η δουλειά του καλλιτέχνη είναι από τις πιο δύσκολες ασχολίες στον κόσμο…Γιατί για εμένα ο αληθινός καλλιτέχνης είναι ο άνθρωπος που πονά σε όλη του τη ζωή…
Η.Ι.: Και πάρα πολύ μάλιστα..! Πρέπει να έχεις την αναγνώριση του κοινού και ταυτόχρονα να μπορείς να διαπαιδαγωγείς και τη νεολαία. Γιατί είναι ολοφάνερο πια ότι τα Μ.Μ.Ε βομβαρδίζουν καθημερινά τα παιδιά με ό,τι πιο άχρηστο υπάρχει στον κόσμο…

Χ.Μ: Πείτε μας κάτι αισιόδοξο…
Η.Ι.: Ειρήνη στα Βαλκάνια, ειρήνη στον κόσμο και καλύτερη παιδεία στους νέους μας…

Χ.Μ: Ευχαριστώ πολύ…
Η.Ι.: Και εγώ ευχαριστώ πολύ…

Χαλήλ Μουσταφά

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.