«Για να οδηγεις τρικυκλο πρεπει να εισαι και λιγο μαγκας»

Από το 1972 ο Μουσταφά Ογλού Χουσεϊν, 68 ετών σήμερα, οδηγεί τρίκυκλο και πραγματοποιεί μεταφορές. Επάγγελμα δύσκολο με έσοδα μειωμένα όπως λέει. Έτσι από ‘72 ως σήμερα, χρόνο το χρόνο ολοένα και λιγότεροι επιλέγουν να ακολουθήσουν το επάγγελμά του. «Τα τελευταία 3-4 χρόνια δεν έχει δουλειά. Σχεδόν τίποτε!

Παλιότερα έβγαζα 2000, 5000, 6000 δραχμές την ημέρα. Τώρα δυστυχώς τίποτε. Τι να σας λέω; Έχω μια εβδομάδα να κάνω σεφτέ. Μέχρι το 90 ήμασταν καλά, μετά μας πήρε η κατηφόρα» σημειώνει στον «Κόσμο» και μιλά με αγάπη για τα εγγόνια του: «Τα εγγονάκια μου πηγαίνουν σε ελληνικό δημόσιο σχολείο, αν συνεχίσουν να τα πηγαίνουν καλά στα γράμματα, τότε είμαι σίγουρος ότι θα ξεφύγουν. Θα καταφέρουν να ξεφύγουν και να έχουν μια ζωή καλύτερη από εμάς».

Από πότε οδηγείτε τρίκυκλο;

Από το 1972 κουβαλώ πράγματα. Πραγματοποιώ μετακομίσεις και μεταφορές. Έχω μεταφέρει χιλιάδες πράγματα μέχρι σήμερα. Έχω βοηθήσει σε άπειρες μετακινήσεις.

Κι από χρήματα πώς πάτε; Βγαίνει το μεροκάματο;

Τα τελευταία 3- 4 χρόνια δεν έχει δουλειά. Σχεδόν τίποτε!

Παλιότερα έβγαζα 2000, 5000, 6000 δραχμές την ημέρα. Τώρα δυστυχώς τίποτε. Τι να σας λέω; Έχω μια εβδομάδα να κάνω σεφτέ. Μέχρι το 90 ήμασταν καλά, μετά μας πήρε η κατηφόρα.

Πόσα τρίκυκλα κινούνται στους δρόμους της πόλης;

Περίπου δέκα τρίκυκλα. Το ‘70 ήμασταν περισσότεροι. Δεν υπήρχαν αυτοκίνητα πολλά τότε. Τώρα, αν κάποιος θέλει να μεταφέρει κάτι, το κάνει μόνος του με το όχημα που έχει. Παλιότερα ήμασταν καλά. Με το τρίκυκλο μεγάλωσα πέντε παιδιά, έθρεψα την οικογένειά μου. Τώρα δε βγαίνω…

,b>Και πώς ζείτε;

Αντιμετωπίζω προβλήματα υγείας, έτσι εισπράττω διακόσια ευρώ ως επίδομα πρόνοιας κάθε τρεις μήνες. Αν βγει κανένα μεροκάματο, το κάνω, αλλά αραιά και πού.

Και αν δεν βγει;

Περιμένουμε, δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο. Περιμένουμε σε κεντρικά σημεία μήπως εμφανιστεί κάποιος πελάτης. Πάντως στη δουλειά δεν λέμε όχι. Μπορεί βέβαια να χρειαστεί να περιμένουμε τρεις και τέσσερις μέρες, ίσως και μια εβδομάδα καμιά φορά;

Πόσα τρίκυκλα έχετε αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια, μέχρι σήμερα;

Έχω αλλάξει καμιά δεκαριά. Αυτό που έχω παλιό είναι, αλλά το φρεσκάρω. Λαδομπογιά, πινέλο και μοιάζει σαν καινούργιο. Αλλιώς είναι, το βλέπει ο κόσμος και το χαίρεται.

Πόσα παιδιά μεγαλώσατε κάνοντας αυτή τη δουλειά;

Πέντε παιδιά. Μία την έχασα, είκοσι χρόνια δούλευε στην Αθήνα μόλις απέκτησε σπίτι πέθανε, δεν πρόλαβε να το χαρεί. Αν δεν έχεις τύχη ό,τι και να κάνεις δεν μπορείς να ξεφύγεις. Τα άλλα παιδιά μετανάστευσαν, πήγαν στη Γερμανία, αλλά άλλαξε κι εκεί το κλίμα, όπως μου λένε οι δουλειές είναι λίγες και οι μετανάστες δεν είναι καλοδεχούμενοι. Όλοι είμαστε απένταροι.

Η φτώχεια είναι πρόβλημα κι άλλων στη γειτονιά σας;

Στην Καλκάντζα όλοι είμαστε έτσι, απένταροι, ούτε χωράφια, ούτε χτήματα, ούτε τίποτα. Και το αλκοόλ είναι πρόβλημα στην γειτονιά. Όλοι πίνουν και οι γυναίκες. Αλκοολικοί έχουν καταντήσει πολλοί.

Τα παιδιά πηγαίνουν σχολείο;

Τώρα άρχισαν να τα στέλνουν. Όχι όλοι όμως. Τα εγγονάκια μου πηγαίνουν σε ελληνικό δημόσιο σχολείο, αν συνεχίσουν να τα πηγαίνουν καλά στα γράμματα τότε είμαι σίγουρος ότι θα ξεφύγουν. Θα καταφέρουν να ξεφύγουν και να έχουν μια ζωή καλύτερη από εμάς.

Τελικά τι συμπεραίνετε, το τρίκυκλο δεν είναι δουλειά για όλους;

Για να οδηγεί κανείς τρίκυκλο θα πρέπει να είναι και λίγο μάγκας. Όχι, δεν είναι δουλειά για όλους. Θα πρέπει να αγαπάς το τιμόνι και το αλισβερίσι με τον κόσμο για να την κάνεις.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.