Για μια Ευρωπη της συνθεσης, της ανοχης και της δημοκρατιας

Το παρόν και η μελλοντική πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης μέσα από τους νέους θεσμούς συλλογικής δράσης και με κορυφαία εξέλιξη τη θέσπιση του ευρωπαϊκού Συντάγματος, συζητήθηκαν κατά τη διάρκεια εκδήλωσης που διοργάνωσαν την Δευτέρα στην αίθουσα του πρώην Ρέξ στην Κομοτηνή η νομαρχιακή αυτοδιοίκηση Ροδόπης-Έβρου, το Ευρωπαϊκό Κέντρο Πληροφοριών και το Ινστιτούτο «Νίκος Πουλαντζάς».

Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ο καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Σχολή του ΑΠΘ κ. Αντώνης Μανιτάκης υποστήριξε ότι η μετάβαση της Ευρώπης από την οικονομική στην πολιτική ενοποίηση είναι μια πορεία «εξαιρετικά δύσκολη, μακρόπνοη και γεμάτη αντιφάσεις».

«Για να γίνει η ενοποιημένη Ευρώπη, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι οι πολίτες των εθνικών κρατών ότι τα εθνικά κράτη δεν καταργούνται αλλά υπερβαίνονται. Ότι θα περάσουμε σε μια εποχή όπου το κοινό ευρωπαϊκό συμφέρον ή θα είναι σύνθεση ή θα είναι υπέρβαση των εθνικών συμφερόντων», τόνισε από την αρχή της εισήγησής του ο κ. Μανιτάκης θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να δώσει τον τόνο της πολυπλοκότητας και της δυσκολίας του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Αυτό που αποκλήθηκε ως Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των καιρών ούτε στις προσδοκίες των πολιτών, επεσήμανε ο καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου, και επέμεινε ότι στην ουσία δεν πρόκειται περί Συντάγματος αλλά περί Συνθήκης, γιατί η Ε.Ε. «ήταν, είναι και θα συνεχίσει να είναι μια ένωση κρατών που διέπεται από το διεθνές δίκαιο».

«Για να μιλούσαμε για Σύνταγμα θα έπρεπε να είχαμε ένα αντιπροσωπευτικό νόμο που θα εκπροσωπεί τον λαό της Ευρώπης, λαός της Ευρώπης όμως δεν υπάρχει και δεν μπορούμε να έχουμε δημοκρατική εξουσία χωρίς να στηρίζεται στην βούληση του λαού», σημείωσε ο κ. Μανιτάκης εξηγώντας ότι το αποκαλούμενο Σύνταγμα, «θεσπίζει, νομιμοποιεί και συνταγματοποιεί μια ένωση κρατών και κινείται περισσότερο στο χώρο του διεθνούς δικαίου παρά στο χώρο του Συνταγματικού Δικαίου».

Αναλύοντας το ιδεολογικό πλαίσιο και την πολιτική φυσιογνωμία στην οποία κατά την άποψή του θα πρέπει να κινηθεί η Ευρώπη ο κ. Μανιτάκης έκανε λόγο για ανάγκη δημιουργίας μιας Ευρώπης «με δημοκρατικό και κοινωνικό περιεχόμενο», εκφράζοντας την άποψη ότι μια δημοκρατική Ευρώπη δεν μπορεί να είναι ομοσπονδία με την κλασσική έννοια του όρου, γιατί η υπέρβαση των εθνικών κρατών δεν σημαίνει ότι εξαφανίζεται και χάνεται η εθνική ταυτότητα των λαών της Ευρώπης.

«Εκείνο που θα μπορούσαμε να φανταστούμε είναι να δημιουργηθεί μια εξουσία που θα συνενώνει πολλούς επί μέρους δήμους, και αυτοί οι δήμοι θα συναρθρώνονται μεταξύ τους για να συναποφασίζουν αποκτώντας συνείδηση του ευρωπαίου πολίτη και να υπερασπίζουν τα κοινά τους συμφέροντα» κατέληξε.

Από την πλευρά του ο λέκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Δημήτρης Χριστόπουλος αναφερόμενος σε ζητήματα ευρωπαϊκής ιθαγένειας, υποστήριξε ότι η ιδιότητα του ευρωπαίου πολίτη «είναι μια περιορισμένη ιδιότητα, που μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ατελής, δευτερογενής, εξαρτημένη και πρόσθετη».

«Η ευρωπαϊκή ιθαγένεια προσανατολίζεται ως προς το περιεχόμενό της σε κάτι που επαγγέλλεται ότι θα υπερβεί, δηλαδή το εθνικό κράτος και αυτό είναι μία αντίφαση, πρόσθεσε ο κ. Χριστόπουλος ενώ σε άλλο σημείο της εισηγήσεως του μίλησε για τον αποκλεισμό που συντελείται σήμερα στην Ευρώπη κυρίως σε βάρος των αλλοδαπών εργαζόμενων ο οποίος «βρίσκεται σε στενή αλληλεξάρτηση με τα φαινόμενα βίας, ρατσισμού και εθνικισμού».

«Η Ευρώπη ήταν και παραμένει μια αγορά, δηλαδή μια ιστορικά και πολιτικά προσδιορισμένη μορφή κοινωνικής οργάνωσης η οποία σαν τέτοια επιφέρει έντονους οικονομικούς και πολιτισμικούς αποκλεισμούς με αποτέλεσμα να αποτελεί για πολλά κοινωνικά στρώματα συνώνυμο της φτώχειας και του αποκλεισμού», σημείωσε ο κ. Χριστόπουλος, επισημαίνοντας ότι το ιδεολογικό περίβλημα της Ευρώπης παραμένει συντηρητικό και αυτή την εξέλιξη καλούνται να την υπερβούν και να την ανατρέψουν οι λαοί που συνθέτουν την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

«Η ενωμένη Ευρώπη διαμορφώνει ένα φρούριο ευημερίας, επιδιώκοντας να προασπίσει τα προνόμια και τα κεκτημένα της με την βία και το κλείσιμο των συνόρων», τόνισε, για να καταλήξει με τη διαπίστωση ότι κανένα φρούριο διαχρονικά δεν είναι απόρθητο, «γιατί όσο πιο ψηλά και απόρθητα ήταν τα φρούρια, τόσο πιο κατακλυσμιαίες ήταν και οι συνέπειες της πτώσης τους».

Δ.Δ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.