ΓΕ.Σ.Α.Σ.Ε.: 45 χρονια απο την ιδρυση της

Οι νέες ανάγκες του αγρότη αλλά και η χρεία επιτακτικών λύσεων για το μέλλον απαιτούν ένα ισχυρό αγροτικό συνδικαλιστικό κίνημα. Η ΓΕ.Σ.A.Σ.Ε. αγωνίζεται για ένα αγροτικό συνδικαλιστικό κίνημα μαζικό, πολιτικοποιημένο, οργανωτικά και κομματικά αυτόνομο, το οποίο θα εκφράζει τις ανάγκες του σύγχρονου αγρότη, θα ανοίγει δρόμους ανάπτυξης της Γεωργίας, θα βελτιώνει την οικονομική και κοινωνική θέση του αγρότη, θα συνεκτιμά τις ανάγκες και επιλογές της ελληνικής κοινωνίας και εθνικής ανάπτυξης, θα συνδέει το ατομικό συμφέρον του αγρότη με το συμφέρον όλης της γεωργίας και της χώρας.

Για την επίτευξη των στόχων της η ΓΕ.Σ.Α.Σ.Ε. δραστηριοποιείται για την ενοποίηση του αγροτικού συνδικαλιστικού κινήματος, την αναδιοργάνωσή του με βάση τις σημερινές ανάγκες, όπως αυτές προκύπτουν και από νέα δεδομένα στην Αυτοδιοίκηση και στη λειτουργία των Περιφερειών, την αποσαφήνιση του ρόλου του συνεταιριστικού και του συνδικαλιστικού κινήματος, την παροχή πληροφόρησης και υπηρεσιών στους αγρότες, τη διεύρυνση των δράσεών της πέρα από τα στενά αγροτικά και την αντιμετώπιση των προβλημάτων της υπαίθρου στο σύνολό τους, την αναβάθμιση της σχέσης της με τους Δημόσιους και άλλους φορείς, την ανάδειξη ζητημάτων που αφορούν στο αγροτικό επάγγελμα και στην ποιότητα ζωής του αγρότη.

Τη στιγμή που συντελείται μια συνεχής πάλη μεταξύ των χωρών – μελών της Ε.Ε. για την προώθηση των δικών τους συμφερόντων, που ξαναμοιράζεται η διεθνής αγορά, που η επίλυση των προβλημάτων της Γεωργίας γίνεται πιο επιτακτική, απαραίτητη κρίνεται η χάραξη μιας εθνικής στρατηγικής της Ελληνικής Γεωργίας, που θα καθορίζει τις προτεραιότητες, τους τρόπους μεγιστοποίησης των ωφελειών από την Ε.Ε. και φυσικά τις αναγκαίες επιλογές και παρεμβάσεις που πρέπει να ακολουθηθούν.

Ιστορικό

Η ΓΕ.Σ.Α.Σ.Ε. είναι σήμερα η κορυφαία επαγγελματική οργάνωση των αγροτών. Εκπροσωπεί χιλιάδες αγρότες μέλη των Αγροτικών Συλλόγων, οι οποίοι ανήκουν στις Ομοσπονδίες Αγροτικών Συλλόγων, σ` όλους σχεδόν τους Νομούς της χώρας.

Η ΓΕ.Σ.Α.Σ.Ε. ιδρύθηκε το 1957 ενώνοντας τους Αγροτικούς Συλλόγους που υπήρχαν από τις αρχές του αιώνα χωρίς κεντρική εκπροσώπηση. Η στρατιωτική Δικτατορία όμως διέλυσε την οργάνωση, η οποία επανασυγκροτήθηκε το 1974 με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Ωστόσο, μόνο το 1983 αναγνωρίσθηκε επίσημα από την Πολιτεία μετά από μεγάλους αγώνες.

Σε κλίμα συγκίνησης η γιορτή

Μέσα σε ιδιαίτερα συγκινητική ατμόσφαιρα εορτάστηκαν την Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου τα 45 χρόνια από την ίδρυση της ΓΕΣΑΣΕ. Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο υπουργός Γεωργίας, εκπρόσωποι του πολιτικού κόσμου, αγροτικών φορέων και οργανισμών, αγρότες καθώς και παλαίμαχοι αγωνιστές του αγροτικού κινήματος.

Ειδικότερα, εκτός από τον υπουργό Γεωργίας, χαιρετισμό στην εκδήλωση απηύθυνε εκπρόσωπος του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, ο οποίος μετέφερε την αγάπη και τη συμπαράσταση του Μακαριότατου στους αγώνες των αγροτών.

Από τη ΝΔ παρευρέθηκε ο βουλευτής Βοιωτίας και τομεάρχης Γεωργίας του κόμματος Ευάγγελος Μπασιάκος, ο οποίος τόνισε την ανάγκη «να θυμόμαστε το παρελθόν, να αξιολογούμε το παρόν και να προχωρούμε στο μέλλον», ενώ δεσμεύτηκε ότι η ΝΔ θα είναι πάντα αρωγός στους αγρότες.

Εκ μέρους του Συνασπισμού μίλησε το μέλος της ΠΓ του κόμματος Γιάννης Τόλιος, ο οποίος επεσήμανε ότι οι μικροπολιτικές επιδιώξεις αποδυναμών0ουν το αγροτικό συνδικαλιστικό κίνημα και πρότεινε τη δημιουργία νέου πανεθνικού φορέα.

Το ΔΗΚΚΙ εκπροσώπησε ο ευρωβουλευτής Δημήτρης Κουλουριάνος, ο οποίος αναφέρθηκε στα προβλήματα που δημιούργησε η Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) και τόνισε την ανάγκη προσαρμογής στα νέα δεδομένα.

Ο πρόεδρος της ΠΑΣΕΓΕΣ Τζανέτος Καραμίχας κάλεσε τους αγρότες να μη δεχθούν μοιρολατρικά την εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ έκανε μνεία στην ταξική συνεισφορά της ΓΕΣΑΣΕ και στους αγώνες της που είχαν ως στόχο να αποκτήσει ο αγρότης τη θέση που του αρμόζει στην κοινωνία.

Τη ΓΣΕΕ εκπροσώπησε ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Αθηνών Γρηγόρης Φελώνης ο οποίος προέτρεψε τους αγρότες στην ενοποίηση του συνδικαλιστικού κινήματος κατά τα πρότυπα της ΓΣΕΕ και στην ευρύτερη συμμαχία των κοινωνικών δυνάμεων.

Τη συμπαράστασή του τέλος εξέφρασε ο πρόεδρος της Αγροτικής Κύπρου Αντώνης Μιλτιάδου.

«Πολύτιμος οδηγός η ιστορία μας»

•Ομιλία Προέδρου ΓΕ.Σ.Α.Σ.Ε. Γ. Γονιωτάκη

«Μια κοινωνική ομάδα δεν κρίνεται απλά από το πώς τιμά το παρελθόν της. Κρίνεται από το εάν και πως μεταφέρει τα μηνύματα του παρελθόντος στη τρέχουσα συγκυρία. Σήμερα πρέπει να αγωνιστούμε και να δώσουμε απαντήσεις σε σύνθετα ερωτήματα όπως:

– πως μαζί με τους άλλους ευρωπαίους συναδέλφους μας θα αποτρέψουμε τον περιορισμό της χρηματοδότησης της γεωργίας από την ΕΕ.

– Πώς θα αποτρέψουμε έστω και τη μερική επανεθνικοποίηση της ΚΑΠ.

– Πώς θα αναδείξουμε τον επικείμενο κίνδυνο ότι η φιλελευθεροποίηση της παραγωγής και του διεθνούς εμπορίου τροφίμων που επιχειρείται μέσω του ΠΟΕ θα οδηγήσει στη διάλυση της μικρομεσαίας οικογενειακής ευρωπαϊκής αγροτικής εκμετάλλευσης.

– Πώς θα βελτιωθούν οι συνθήκες ζωής στην ύπαιθρο, οι υποδομές για καλύτερη περίθαλψη, εκπαίδευση, πολιτισμό.

– Πώς θα βελτιώσουμε την ανταγωνιστικότητα της γεωργίας μας.

– Πώς θα εισέλθουν στο επάγγελμα περισσότεροι νέοι αγρότες.

– Πώς θα αξιοποιηθεί το Γ΄ ΚΠΣ προς όφελος των πραγματικών αγροτών και της υπαίθρου.

Σήμερα πρέπει να αγωνιστούμε και να προτείνουμε λύσεις για τη βελτίωση της θέσης των προϊόντων μας στην εγχώρια και διεθνή αγορά, για τη μείωση της ψαλίδα μεταξύ της τιμής παραγωγού και καταναλωτή.

Σήμερα πρέπει να αντιπαλέψουμε τη γραφειοκρατία και την απάθεια πολλών υπηρεσιών του κράτους και της αυτοδιοίκησης, που κάθε άλλο παρά στηρίζουν την προσπάθεια του αγρότη, κάθε άλλο παρά εφαρμόζουν μια συνολική πολιτική ανάπτυξης της γεωργίας».

Η διαχρονική πορεία του ελληνικού αγροτικού κινήματος

• Από τον αυθορμητισμό στη θεσμοποίηση

Η κεντρική ομιλία στην εκδήλωση για τα 45 χρόνια της ΓΕ.Σ.Α.Σ.Ε. έγινε από τον αντιπρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου καθηγητή κ. Αντώνη Μωυσίδη με τίτλο «Το αγροτικό κίνημα στην Ελλάδα: από τον αυθορμητισμό στη θεσμοποίηση». Αποσπάσματα από την ομιλία παρατίθενται ακολούθως:

«Όσοι μελετούν την ιστορία των αγροτών, όπως αυτή μας έρχεται από τα βάθη των αιώνων, γνωρίζουν και υποκλίνονται και πολλές φορές παραδίδονται μπροστά στην πολυπλοκότητά της. Ξέρουν ότι είναι ένας συναρπαστικός χώρος για το βάθος και το πολυδιάστατο της ιστορίας του, για τον πλούτο και τον πολιτισμό που παρήγε, για τον πλούτο και την ποικιλία των πολιτισμών που παρήγε, για τις πολυποίκιλες μορφές και διαδικασίες της παραγωγής που γεννούσαν τις εκάστοτε δομές εξουσίας στους επιμέρους κοινωνικούς σχηματισμούς, για τα περισσεύματα των προϊόντων που γεννούσαν νέους ή στήριζαν άλλους τομείς παραγωγής, για την αυτονομία και το συντηρητισμό του, αλλά και το ρόλο του ως πηγή επαναστατικών μεταβολών που αποτέλεσαν σταθμούς στην εξέλιξη του πολιτισμού των ανθρώπων.

Η ιστορία του διεκδικητικού κινήματος των αγροτών διακρίνεται σε τρείς βασικές περιόδους:

Πρώτον, σ΄ αυτήν της προκαπιταλιστικής περιόδου (μέχρι το 19ο αιώνα) κατά την οποία η μεν αγροτική παραγωγή έχει κυρίαρχα αυτοκαταναλωτικά χαρακτήρα, οι δε σχέσεις παραγωγής εκτείνονται σε ένα φάσμα από δουλοκτητικές μέχρι δουλοπαροικίες / κολλιγικές. Το κύριο αίτημα των εξεγέρσεων που διατυπώνεται εκτείνεται από την επίτευξη της ελευθερίας μέχρι την απόδοση της γης στους καλλιεργητές της, δηλαδή την αγροτική μεταρρύθμιση. Οι κινητοποιήσεις στην περίοδο αυτή χαρακτηρίζονται για τον αυθορμητισμό και την έντονη τοπικότητα τους.

Δεύτερον, στην περίοδο του πρώιμου και κυρίως αναπτυσσόμενου καπιταλισμού (19ο αιώνας μέχρι τα μέσα του 20ου ), την περίοδο της κατίσχυσης του Εθνικού κράτους, κατά την οποία το μεν αγροτικό προϊόν αρχίζει να εμπορευματοποιείται, οι δε αγροτικές οικογένειες εμπλέκονται όλο και περισσότερο στις λογικές της οικονομίας της αγοράς με αποτέλεσμα να υφίστανται και τις συνέπειες της εμπλοκής αυτής. Το κύριο αίτημα των αγροτικών κινητοποιήσεων εδώ αναφέρεται κυρίως στην προστασία του χώρου από τις αποδιαρθρωτικές επιπτώσεις της οικονομίας της αγοράς. Και στην περίοδο αυτή οι κινητοποιήσεις διέπονται από τον αυθορμητισμό και την τοπικότητα, αλλά εμφανίζονται στο ιστορικό προσκήνιο και σταδιακά επεκτείνονται, τα πρώτα σπέρματα θεσμών έκφρασης συλλογικών συμφερόντων των αγροτών, όπως οι αγροτικοί συνεταιρισμοί, τα αγροτικά κόμματα και άλλες μεμονωμένες και διάσπαρτες μορφές συλλογικοτήτων.

Τρίτον, στην περίοδο της αυξημένης ή πλήρους ενσωμάτωσης (δεύτερο μισό του 20ου αιώνα και μετά) του διαρκώς συρρικνούμενου αγροτικού χώρου στην εμπορευτική αγορά, στην οποία τόσοι οι όροι της παραγωγής όσο και η κατεύθυνση του αγροτικού προϊόντος ορίζονται πλέον κυρίαρχα από την αγορά. Τα αποτελέσματα της περιόδου αυτής μας είναι γνωστά, τα ζούμε, όπως μας είναι γνωστή και η πορεία της θεσμοποιημένης έκφρασης των συλλογικών συμφερόντων των αγροτών είτε μέσα από τους συνεταιρισμούς είτε τα επαγγελματικά τους όργανα, δηλαδή τους αγροτικούς συλλόγους. […] Το ερώτημα που τίθεται είναι τι γίνεται από δω και πέρα. Δεν χρειάζεται καν να αναφερθούμε στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι αγρότες. Είναι σε όλους γνωστά. Όπως γνωστή είναι και η πιθανότατη επιδείνωσή τους, καθώς προαναγγέλλονται πολιτικές που δεν θα είναι ευχάριστες. Ενόψει αυτών και με βάση τις γνωστές προβληματικές δομές του ελληνικού αγροτικού τομέα αποτελεί ακριβή πολυτέλεια ο εφησυχασμός ή η αδιαφορία. Οι εκατοντάδες χιλιάδες οριακές και μικρές εκμεταλλεύσεις και το άδηλο ή καλύτερα πολύ σαφώς προδιαγεγραμμένο μέλλον τους, αν δεν συμβεί κάτι, παραπέμπουν για άλλη μια φορά στη μόνη διαφαινόμενη παλιά καλή λύση της προώθησης συλλογικών μορφών δράσης για την καλύτερη αντιμετώπιση των προβλημάτων τους».

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.