Φωτης Σπαθοπουλος, νομικος συνεργατης του υπουργειου Οικονομιας, Σημερα ειναι φανερο οτι η ευρωζωνη δεν χτιστηκε καλα

Με τον επί χρόνια νομικό συνεργάτη του υπουργείου Οικονομίας Φώτη Σπαθόπουλο κλείνει ο κύκλος των συνομιλιών της εφημερίδας μας με κομοτηναίους που ζουν εκτός Κομοτηνής. Με τον Φώτη Σπαθόπουλο, γόνο παλιάς οικογένειας της Κομοτηνής, με ρίζες από τις Σαράντα Εκκλησιές, ο πατέρας του οποίου υπήρξε για πολλά χρόνια διευθυντής της δημαρχίας Κομοτηνής επί Δημητρίου Μπλέτσα.

Σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνομιλία όχι μόνον για την ιστορία της οικογένειάς του που καταθέτει στις σελίδες μας, αλλά και για τις απόψεις που μεταφέρει για την παγκοσμιοποίηση, την οικονομική κρίση, την ευρωζώνη, τα αίτια της ελληνικής κρίσης και τις προοπτικές της χώρας μας ή να διορθωθεί ή να εξέλθει από την Ευρωζώνη, με όλες τις υπονοούμενες παρεκκλίσεις από το ευρωπαϊκό κεκτημένο, και, κυρίως, την παραδοχή ότι μάλλον η συνταγή λιτότητας είναι λανθασμένη…

Φώτης Σπαθόπουλος όμως….

Τα μέλη της οικογένειας Σπαθοπούλου πίστευαν ότι η αφαίρεση της Ανατολικής Θράκης από την Ελλάδα θα ήταν προσωρινή

ΠτΘ: Πότε φύγατε από την Κομοτηνή;
Φ.Σ.: Έφυγα από την Κομοτηνή το 1958, όταν τελείωσα το Γυμνάσιο. Έδωσα εξετάσεις και στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη για τη Νομική, πέρασα και στις δύο, και την πρώτη χρονιά επειδή πήρα υποτροφία πήγα στη Θεσσαλονίκη. Ακολούθως το 1951 κατέβηκα στην Αθήνα. Η οικογένειά μου εξακολούθησε να μένει στην Κομοτηνή περίπου μέχρι το 1973-74. Η μητέρα μου δηλαδή, γιατί δυστυχώς τον πατέρα μου ο οποίος εργαζόταν ως διευθυντής στον Δήμο, τον έχασα το 1962, αρκετά νέο, σε ηλικία μόλις 55 χρονών.

ΠτΘ: Η καταγωγή σας είναι από την Κομοτηνή ή προσφυγική;
Φ.Σ.: Ο πατέρας μου ήταν πρόσφυγας από την Ανατολική Θράκη, από τις Σαράντα Εκκλησίες και η μητέρα μου ντόπια κομοτηναία της οικογενείας Παυλίδη, παλιά οικογένεια της Κομοτηνής, της εποχής του αλευροβιομήχανου Στάλιου. Ο προπάππους μου Ιωάννης Παυλίδης από την πλευρά της μητέρας μου ήταν γνωστός έμπορος της Κομοτηνής. Στο διάστημα 1913-1918 όταν η Θράκη ήταν βουλγαρική επαρχία, είχαν αυστριακή υπηκοότητα. Και μάλιστα ένας από τους θείους μου, ο Λεωνίδας Παυλίδης στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, λόγω της αυστριακής του υπηκοότητας, πολέμησε στη σημερινή Τσεχοσλοβακία ως αυστριακός φαντάρος εναντίον των ρώσων.
Από την πλευρά του πατέρα μου, ο παππούς μου ο Φώτης φαίνεται πως είχε ένα ωραίο πανδοχείο στις Σαράντα Εκκλησίες και πως πριν είχαν δουλέψει πολλά χρόνια στη Ρουμανία. Τον ξεριζωμό δεν τον περίμεναν και γι’ αυτό τον λόγο εγκαταστάθηκε στην Κομοτηνή η οικογένεια Σπαθοπούλου. Πίστευαν ότι θα γυρίσουν πίσω κι ότι η αφαίρεση της Ανατολικής Θράκης από την Ελλάδα θα ήταν προσωρινή. Ο πατέρας μου ήρθε στην Κομοτηνή προσφυγόπουλο, τελείωσε την Νομική στην Αθήνα και κατόπιν το 1935 έγινε γενικός γραμματέας του Δήμου και εργάστηκε δίπλα στον δήμαρχο Δημήτρη Μπλέτσα. Ετοιμαζόταν το 1939-1940 να γίνει δικηγόρος κι ενδεχομένως δικαστής, αλλά τον πρόλαβε ο ελληνοϊταλικός πόλεμος στον οποίο τραυματίστηκε πολύ βαριά, δεν μπορούσε πια να ασκήσει ελεύθερο επάγγελμα και παρέμεινε στη δημαρχεία μέχρι και το θάνατό του.

Στην πορεία 35 ετών στο υπουργείο Οικονομικών έχω πάει στις Βρυξέλλες 450 περίπου φορές, στο Παρίσι 60, στη Γενεύη 40

ΠτΘ: Εκτός από την οικογενειακή σας ιστορία τι σας δένει σήμερα με την Κομοτηνή;
Φ.Σ.: Στην Κομοτηνή τελείωσα το Γυμνάσιο και συνέβη στη δική μου την τάξη να έχω μια σειρά από πολύ καλούς φίλους με τους οποίους συναντιόμαστε συνέχεια, αρχής γενομένης από τον Άρη τον Μανούδη, με τον οποίο με συνδέει μια μοναδική σχέση. Έχουμε γεννηθεί την ίδια ημέρα, την ίδια ώρα και τον ίδιο χρόνο, στις 21 Αυγούστου του 1940. Κάθε χρόνο αυτήν την ημέρα ανταλλάσσουμε τηλεφωνήματα.
Ζω στην Αθήνα, σπούδασα Νομική και Οικονομία, έκανα διδακτορικό στη Γαλλία, στο Paris 1, στη διεθνή πολιτική οικονομία, και όταν γύρισα προσελήφθην με σύμβαση στο Υπουργείο Συντονισμού τότε ως Νομικός Σύμβουλος για θέματα ευρωπαϊκής ένωσης, επί 35 χρόνια. Τώρα είμαι στη Νομική Υπηρεσία του Υπουργείου Ανταγωνιστικότητας και Ανάπτυξης, καθώς επίσης εξακολουθώ να δουλεύω με το Υπουργείο Οικονομικών και μάλιστα με τη Γενική Διεύθυνση Οικονομικής Πολιτικής. Για πολλά χρόνια ταξίδευα στις Βρυξέλλες και στο Παρίσι για θέματα κοινωνικά, έχω διατελέσει και νομικός σύμβουλος στην Μόνιμη Αντιπροσωπεία στις Βρυξέλλες από το 1983-1986. Χαρακτηριστικά να αναφέρω ότι στην πορεία των 35 ετών έχω πάει στις Βρυξέλλες 450 περίπου φορές, στο Παρίσι 60, στη Γενεύη 40 και έχω επισκεφθεί σχεδόν όλες τις πρωτεύουσες της Ευρώπης. Μετείχα επίσης σε πολλές επιτροπές.

Η ένταξη στην ευρωζώνη για την οποία πανηγυρίσαμε το 2000 προϋπέθετε την τήρηση κάποιας πειθαρχίας

ΠτΘ: Με βάση λοιπόν την εμπειρία σας και επειδή γνωρίζετε τα πράγματα εκ των έσω, γιατί φτάσαμε ως χώρα ως εδώ; Να χρωστάμε δηλαδή παντού; Και τελικά είμαστε τόσο κακή χώρα όσο μας λένε οι ευρωπαίοι;
Φ.Σ.: Γιατί δεν αντιμετωπίσαμε την ΕΟΚ σωστά, έφταιγε κι ο λαϊκισμός των κομμάτων, η πολιτική των παροχών. Πολλές φορές οι κυβερνήσεις έδιναν περισσότερα απ’ όσα έπρεπε. Αντιμετωπίσαμε την ΕΟΚ ως είδος αναπτυξιακού ταμείου χωρίς όμως να αντιληφθούμε ότι η ΕΟΚ είχε και υποχρεώσεις αλλά και η ένταξη στην ευρωζώνη για την οποία πανηγυρίσαμε το 2000 προϋπέθετε την τήρηση κάποιας πειθαρχίας.

Οι πολιτικοί μας δηλαδή είναι αντανάκλαση της δικής μας νοοτροπίας

ΠτΘ: Είστε πολίτης του κόσμου, και λόγω της προσφυγικής καταγωγής σας, αφού οι παππούδες σας εκατό χρόνια πριν ταξίδευαν στην ευρώπη κι ήταν πολίτες της. Εν τούτοις σήμερα ζούμε στην Ελλάδα η οποία αυτή την στιγμή είναι μια κακόμοιρη πατρίδα, μόνο στους πολιτικούς λοιπόν εκτιμάτε ότι βρίσκεται το λάθος; Κι αν έχουμε κακούς πολιτικούς γιατί συμβαίνει αυτό; Πού χάθηκε η παιδεία, η εξωστρεφής και δυναμική στάση εκείνων των ανθρώπων, που αν και ήρθαν πρόσφυγες στάθηκαν…
Φ.Σ.: Μπορεί κανείς να αναρωτηθεί αν οι πολιτικοί μας είναι έτσι επειδή εμείς τους θέλουμε έτσι. Οι πολιτικοί μας δηλαδή είναι αντανάκλαση της δικής μας νοοτροπίας, αυτούς θέλουμε. Τους θέλουμε να μας κάνουν ρουσφέτια, να μας κάνουν μικροεξυπηρετήσεις και γι’ αυτό τους ψηφίζουμε.

Η Ελλάδα οφείλει να έχει πειθαρχία και να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της

ΠτΘ: Η ευρωζώνη θα διασωθεί γιατί λένε ότι υπάρχουν και προβλήματα σε σχέση με το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή σε Ισπανία και Ιταλία…
Φ.Σ.: Η ευρωζώνη όταν συστήθηκε με γερμανογαλλικό συμβιβασμό –κι αυτό ήταν το αντίτιμο που ζήτησε η Γαλλία από την Γερμανία μετά την ενοποίησή της, διότι η ενοποίηση της Γερμανίας το 1989 αποτέλεσε ένα πολιτικό σεισμό για την Ευρώπη- σήμερα άλλαξαν εντελώς τα δεδομένα βάσει των οποίων έγινε εκείνη η αγορά το 1957. Θυμίζω ότι η Γαλλία δεν ήθελε να ενοποιηθεί η Γερμανία και να γίνει μια μεγάλη χώρα 820 εκατομμυρίων. Η Γαλλία αγαπούσε τόσο πολύ την Γερμανία ώστε προτιμούσε να υπάρχουν δυο! Προτιμούσε δηλαδή να υπάρχει μια Δυτική Γερμανία 40 εκατομμυρίων και μία Ανατολική άλλων 60 εκατομμυρίων. Θέλησε λοιπόν να δεσμεύσει η Γαλλία την Γερμανία μέσω της δημιουργίας ενός ενιαίου νομίσματος αλλά υπήρχε πολύ μεγάλη διαμάχη από πολλά χρόνια για το πώς έπρεπε να μεθοδευτεί αυτή η νομισματική ενοποίηση. Αν έπρεπε πρώτα να προηγηθεί η οικονομική ενοποίηση και κατόπιν να ακολουθήσει η νομισματική ενοποίηση. Ή να γίνει πρώτα η νομισματική ενοποίηση και κατόπιν να γίνει η οικονομική. Τώρα λοιπόν είναι φανερό ότι η ευρωζώνη δεν χτίστηκε καλά. Ότι είχε ένα σωρό μειονεκτήματα και ένα σωρό αυστηρούς κανόνες, τους οποίους επέβαλε βέβαια η Γερμανία για να δεχθεί να συμμετάσχει σ’ αυτήν την ζώνη. Τώρα λοιπόν, για να μπορέσει να βγει η ευρωζώνη από αυτά τα προβλήματα που έχει, θα πρέπει πρώτα να προχωρήσει περαιτέρω σε ενοποίηση. Και αυτήν την εποχή συζητούν για τραπεζική ενοποίηση, για δημοσιονομική ενοποίηση και για μια μορφή πολιτικής ενοποίησης. Να υπάρχει κοινοτικός προϋπολογισμός και να ελέγχονται και οι εθνικοί προϋπολογισμοί από τις Βρυξέλλες. Αυτό είναι κάτι που πολλά από τα κράτη – μέλη δεν το θέλουν. Η Ελλάδα λοιπόν εάν θέλει να παραμείνει στην ευρωζώνη, θα πρέπει να αντιληφθεί ότι η συμμετοχή σ’ αυτήν, και μάλιστα με νέες ευθύνες, συνεπάγεται δεσμεύσεις. Να έχει πειθαρχία και να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της, και ακόμη να κάνει πολλά άλλα.

ΠτΘ: Είστε απαισιόδοξος σε σχέση με την Ευρώπη; Η ανάλυση είναι όπως μας την κάνατε. Παρόλα ταύτα ακούμε σήμερα για την Ισπανία που έχει προβλήματα, για την Ιταλία που της μέλλονται…
Φ.Σ.: Εδώ υπάρχουν δύο απόψεις. Οι γερμανικές απόψεις που κατηγορούν τους μεσογειακούς ότι είναι σπάταλοι κι ότι ζουν υπεράνω των δυνατοτήτων τους και οι άλλες αντιλήψεις ότι δεν εφαρμόζεται σωστή πολιτική από την Ευρώπη, κι ότι τελικά η Ισπανία, η Ιταλία, όπως και η Ελλάδα σε έναν βαθμό, πληρώνουν τις ατέλειες και την κακή σύλληψη και οργάνωση της αρχικής ευρωζώνης.

Η ένταξη στην Ευρώπη συνεπάγεται πειθαρχία και υποχρεώσεις, όχι μόνο δικαιώματα

ΠτΘ: Την πολιτική λιτότητας και την εκρίζωση του κοινωνικού κράτους,-πέρα από την αναγκαιότητα της πειθαρχίας και της λειτουργίας ενός κράτους με κανόνες που η χώρα μας δεν τα απέκτησε ποτέ, αν και αυτά είναι ζητήματα κοινής λογικής που όλοι τα αποδεχόμαστε, πώς τα δικαιολογείτε σε σχέση με το ευρωπαϊκό ανθρωπιστικό παρελθόν;
Φ.Σ.: Μην ξεχνάτε ότι η ευρωζώνη –οικονομικά μιλώντας- διαμορφώθηκε με ιδιόμορφο τρόπο. Είναι διάφορες χώρες οι οποίες είναι σε διαφορετική οικονομική κατάσταση. Άλλαξε εντελώς μορφή η ευρωζώνη κι αυτό είναι ένα από τα προβλήματα. Το πρόβλημα είναι ο τρόπος με τον οποίο έγινε, για λόγους βασικά πολιτικούς και όχι οικονομικούς, η μεγάλη διεύρυνση της Ευρώπης. Μπήκαν όλες αυτές οι χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης: Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχία, Σλοβακία, Λιθουανία, Λετονία, Εσθονία, Βουλγαρία και Ρουμανία. Αυτές οι χώρες ήταν σε πολύ πιο χαμηλό οικονομικό επίπεδο από τις αρχηγικές χώρες και πιο κάτω κι από την Ελλάδα. Αυτές οι χώρες δεν είναι βέβαια ακόμη στο ευρώ, οι πιο πολλές, με εξαίρεση την Σλοβακία και τη Σλοβενία που έχει μπει αλλά υπάρχουν προβλήματα. Λοιπόν από εκεί ξεκινά η υπόθεση. Η ένταξη είπαμε στην Ευρώπη συνεπάγεται πειθαρχία, συνεπάγεται και υποχρεώσεις, όχι μόνο δικαιώματα.

Μην ξεχνάμε ότι η Ευρώπη είναι ενταγμένη σήμερα στην παγκοσμιοποίηση

ΠτΘ: Η Ευρώπη θεωρούνταν υποδειγματική ήπειρος για το κοινωνικό της κράτος. Δηλαδή αν ήσουν άρρωστος και πλήρωνες τις ασφαλιστικές σου εισφορές, αυτές σου επιστρέφονταν σε παροχές για τη νοσηλεία σου…
Φ.Σ.: Οπωσδήποτε, στόχος της Ευρώπης είναι και η κοινωνική Ευρώπη, η ύπαρξη κοινωνικής πολιτικής η οποία σε μεγάλο βαθμό επαφίονταν στα κράτη – μέλη. Αλλά να μην ξεχνάμε ότι η Ευρώπη -κι αυτό είναι μια άλλη παράμετρος- είναι ενταγμένη σήμερα στην παγκοσμιοποίηση. Τώρα βρισκόμαστε σε μία κατάσταση όπου παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στην παγκόσμια οικονομία οι λεγόμενες αναδυόμενες αγορές. Η Κίνα, η Ινδία, η Βραζιλία κτλ. Πριν από λίγες ημέρες ήμουν στη Μυτιλήνη και τυχαία συνάντησα μια παρέα από δανούς και τους πείραξα. Τους είπα ότι κάποιος στην Ελλάδα είχε υποσχεθεί ότι θα έκανε την Ελλάδα Δανία του Νότου. Και γύρισε μια άγρια δανέζα και μου λέει «κοιτάχτε μην γίνετε Κίνα». Κι εγώ της ευχήθηκα να μην γίνουν Ελλάς του Βορρά.

Σήμερα ισχύει η περίφημη έννοια της εσωτερικής υποτίμησης

ΠτΘ: Σήμερα ζούμε πτωχότερα, η πτώχευση είναι πραγματικότητα…
Φ.Σ.: …έχουμε και πτώχευση του κράτους το οποίο αδυνατεί να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις του, έχουμε εν τοις πράγμασι…

ΠτΘ: …και μονόπλευρη λιτότητα επίσης…
Φ.Σ.: …κι έχουμε το τεράστιο πρόβλημα της φοροδιαφυγής, το οποίο δεν έχουμε λύσει…Έχει γίνει φυγή κεφαλαίων στο εξωτερικό, ένα μεγάλο μέρος ευπόρων Ελλήνων έχουν μεταφέρει τις καταθέσεις τους έξω και τελικά φορολογούνται συνεχώς τα συνήθη θύματα… Η συμμετοχή όμως σε μία νομισματική ζώνη, όπως η Ευρωζώνη, σημαίνει ότι η χώρα που μπαίνει εκεί είναι εξασφαλισμένη, γιατί μπαίνει μέσα σ’ ένα γερό νόμισμα. Αλλά για να μείνεις εκεί, χρειάζεσαι και μία πειθαρχία, διότι από τη στιγμή που είσαι μέσα σε μία νομισματική ζώνη, το ευρώ δεν είναι δικό σου νόμισμα, είναι νόμισμα μιας ζώνης, δεν έχεις δικαίωμα λοιπόν εσύ αυθαίρετα να τυπώνεις χαρτονόμισμα. Το τι ποσότητα χρήματος κυκλοφορεί στην Ευρωζώνη το αποφασίζει η Φραγκφούρτη και όχι η Τράπεζα της Ελλάδος. Κι αν Τράπεζα της Ελλάδος τυπώνει παραπάνω χαρτονομίσματα, θα είναι με έγκριση της Φραγκφούρτης.
Δεύτερον, μπαίνοντας στην Ευρωζώνη η Ελλάδα έχει χάσει το δικαίωμα που είχε πριν μπει, να κάνει υποτίμηση του εθνικού νομίσματος. Με μία υποτίμηση θα προξενούσες πολλά προβλήματα, αλλά θα έλυνες το πρόβλημα αυτό. Εφόσον λοιπόν δεν μπορείς να κάνεις υποτίμηση γιατί το απαγορεύει το καταστατικό της Ευρωζώνης, τότε ισχύει η περίφημη έννοια της εσωτερικής υποτίμησης, ήτοι πέφτουν οι μισθοί για να πέσουν οι τιμές και να επανέλθουμε στην ανταγωνιστικότητα που πρέπει.

ΠτΘ: Αυτό είναι λογικό για έναν Ευρωπαίο;
Φ.Σ.: Τι να πω…Ανοίξτε τις ξένες εφημερίδες, τις πιο έγκυρες, από τη «Monde» μέχρι τη «Financial Times» και τη «Herald Tribune», ο κάθε οικονομολόγος έχει και τη δική του άποψη. Υπάρχουν οικονομολόγοι που λένε ότι εφαρμόζει λανθασμένη τακτική η Ευρώπη, υπάρχουν άλλοι που λένε ότι έτσι πρέπει να γίνει , και οι γερμανοί οικονομολόγοι που λένε ότι έτσι πρέπει να γίνει και να τιμωρηθούν οι σπάταλες χώρες.

Η μέθοδος είναι λανθασμένη

ΠτΘ: Εσείς έχετε καταλήξει τι είναι σωστό;
Φ.Σ.: Εγώ έχω καταλήξει ότι η συνταγή, η μέθοδος είναι λανθασμένη…

ΠτΘ: Όλοι έτσι λένε αλλά δεν ακούει κανένας…
Φ.Σ.: Έλεγα πριν και στους φίλους μου εδώ, υποθέστε ότι μετά από 20 χρόνια, η Ελλάδα έχει ξεπεράσει πλέον τα προβλήματά της. Είναι μια χώρα στην Ευρωζώνη κανονική και ότι έχει μπει και η Αλβανία στην Ε.Ε. και έχει συνέχεια προβλήματα, και ζητούν συνέχεια και από εμάς ως Ελλάδα να χρηματοδοτούμε την Αλβανία. Τι θα λέγατε τότε εσείς ως ελληνίδα πολίτης; θα είχατε την αντίδραση του γερμανού πολίτη που διερωτάται αν « πρέπει συνέχεια να ταΐζουμε τους έλληνες»;

ΠτΘ: Όμως το καθεστώς λιτότητας έχει αρνητικά αποτελέσματα και στην Ισπανία και στην Ιταλία…
Φ.Σ.: …ας μείνουμε στην Ελλάδα που κινδυνεύει να διαλυθεί ο κοινωνικός ιστός και που διαλύεται – καταστρέφεται η μεσαία τάξη και έχουμε φτάσει σε σημεία φτώχειας…*

Μεγάλη η συμβολή του Τάκη Φωτέα ως νομάρχη Ροδόπης

ΠτΘ: Πώς είδατε την Κομοτηνή και τη Συνάντηση;
Φ.Σ.: Την οικογένεια Σκουτέρη την ήξερα, το Μουσείο Σκουτέρη όχι. Έχουν γίνει πρόοδοι, συγκινήθηκα με το 5ο Δημοτικό και τα Μουσεία. Έχουν γίνει προσπάθειες. Και να πω και κάτι ακόμη που το θεωρώ ηθικό χρέος σ’ έναν νεκρό φίλο. Ξέρετε στη Γαλλία όταν ήμουν έκανα πολύ παρέα με τον Τάκη τον Φωτέα και εξαιτίας μου κατά κάποιο τρόπο- ο νομός Ροδόπης ήταν ο μόνος νομός της Β. Ελλάδας που ήξερε καλά- δέχτηκε να γίνει νομάρχης Ροδόπης. Και απ’ ό,τι ακούω και χαίρομαι γι’ αυτό ήταν πολύ μεγάλη η συμβολή του και ως νομάρχη Ροδόπης και ως γενικού γραμματέα στο Υπουργείο Πολιτισμού, σ’ όλα αυτά που είδαμε σήμερα. Πέθανε νέος και είχε μέλλον, και πολιτικό ακόμη.

Αν η Ελλάδα υποχρεωθεί να επανέλθει στη δραχμή, η Ευρώπη θα παραβιάσει ή θα παρεκκλίνει σε θεμελιώδεις αρχές

ΠτΘ: Κύριε Σπαθόπουλε, εσείς τι βλέπετε; Ελλάδα θα βγει τελικά από την ευρωζώνη, όπως ακούγεται τώρα τελευταία;
Φ.Σ.: Λόγω της δουλειάς μου παρακολουθώ τον ξένο τύπο. Λένε κατ’ αρχήν ότι ένα πολύ κρίσιμο σημείο είναι οι αμερικανικές εκλογές, γιατί μέχρι τότε οι υποψήφιοι αμερικάνοι πρόεδροι δεν θέλουν να βγει η Ελλάδα από την ευρωζώνη και να δημιουργηθούν προβλήματα, γιατί οπωσδήποτε οποιαδήποτε κρίση στην Ευρώπη έχει αντανάκλαση στην Αμερική. Υπάρχει αλληλοσύνδεση της οικονομίας. Αυτό είναι σαφές. Γι’ αυτό λένε μερικοί ότι μπορεί η Ελλάδα να υποχρεωθεί να βγει από την ευρωζώνη μετά τις αμερικανικές εκλογές, Το Γενάρη. Το θέμα τώρα είναι εάν θα θελήσουν απ’ τη Γερμανία να υποχρεώσουν την Ελλάδα να εξέλθει.

Επειδή η βασική αρχική μου ιδιότητα η επιστημονική ήταν η Νομική μπορώ να πω ότι ούτε οι Συνθήκες της Λισαβόνας, ούτε τα νομικά κείμενα της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιτρέπουν την έξοδο χώρας από την ευρωζώνη. Και εν πάση περιπτώσει έξοδος χώρας από την ευρωζώνη δεν είναι εύκολη. Είναι αδύνατον κάποιος να φανταστεί έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη και επιστροφή στη δραχμή χωρίς να επανέλθουν συναλλαγματικοί περιορισμοί, περιορισμοί εξαγωγής κεφαλαίων στο εξωτερικό, αυτές είναι βασικές αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όχι της Ευρωζώνης. Το ευρώ στηρίζεται πάνω στην πλήρη ελευθερία κινήσεως κεφαλαίων και η πλήρης ελευθερία κινήσεως κεφαλαίων είναι θεμελιώδης ελευθερία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αν δηλαδή η Ελλάδα υποχρεωθεί να επανέλθει στη δραχμή, θα αναγκαστεί η Ευρώπη να παραβιάσει όλα αυτά ή να πάρει παρεκκλίσεις που δεν είναι νόμιμες, οπότε όπως λένε μερικοί, αν αναγκαστεί η Ελλάδα να βγει από την Ευρωζώνη, θα βγει και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Εντελώς.

Το θέμα είναι αν πραγματικά τόσο πολύ σιχάθηκαν αυτό που θεωρούν ασυνέπειά μας, όσο λένε, κι αν είναι αλήθεια αυτά που λένε –δεν παρεμβαίνω σε πολιτικά θέματα– ορισμένοι της αντιπολιτεύσεως ότι η Ελλάδα μπορεί να εκβιάσει την υπόλοιπη Ευρωζώνη ότι αν αποχωρήσει η Ελλάδα, τότε θα προκληθούν τόσο τεράστια προβλήματα που μπορεί να διαλυθούν κι εκείνοι εξαιτίας της, κι ότι αυτό είναι ένα επιχείρημα που μπορεί να χρησιμοποιήσει η Ελλάδα. Δεν επεμβαίνω σ’ αυτά…

Η ουσιώδης διαφορά πάντως είναι ότι έχουμε προσφύγει και στο Δ.Ν.Τ. και αυτή είναι η διαφορά με το αν είχαμε προσφύγει μόνον στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Γιατί το Δ.Ν.Τ. είναι ένας διεθνής οργανισμός, προορισμός του οποίου είναι να βοηθήσει τις χώρες να ξεφύγουν από τα ελλείμματα και από τα χρέη και βέβαια να μπορέσουν να ξοφλήσουν τους δανειστές τους. Αυτή τη στιγμή όμως χρωστάμε. Ήδη, – με επιμονή της Γερμανίας – μας έχουν βάλει το περίφημο PSI- το Private Sectoring Involvement – όπου έγινε κούρεμα του χρέους, έχασαν δηλαδή οι ιδιώτες δανειστές ένα μεγάλο μέρος των πιστώσεών τους. Αυτό μην το ξεχνάμε…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.