Φωνη αγωνιας απο τους νεους του Κεχρου

Ο Κέχρος έχει βελτιώσει τις υποδομές πρόσβασης συγκριτικά με τα περασμένα 20 χρόνια, αλλά παραμένει αποκομμένος ως ατόφιο κομμάτι της ορεινής Ροδόπης. Οι νέοι των οικισμών αναζητούν μια καλύτερη ζωή στην Κομοτηνή ή σε άλλες πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού κι όταν επιστρέφουν στον τόπο τους τον αντιμετωπίζουν με μια άλλη ματιά. Θέλουν να τον δουν ν’ αναπτύσσεται, με τρόπο δημιουργικό που δε θα καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον, τουναντίον θα το αναδεικνύει για να το απολαύσουν και οι τουρίστες. Ο τουρισμός είναι ένα σημείο αιχμής που δε συζητιέται εύκολα, καθώς η κακή προσβασιμότητα –για τα ελληνικά δεδομένα που δεν αγαπούμε την ταλαιπωρία- λειτουργεί ως αρνητικός παράγοντας.

Οι κάτοικοι είναι φιλόξενοι, αλλά δε γνωρίζουν πώς το πνεύμα του Ξένιου Δία μπορεί να μετατρέψει μια πρωτοβουλία σε επιχειρηματική ιδέα. Οι όποιες κινήσεις έχουν γίνει στην περιοχή δε στηρίχτηκαν σε ρεαλιστικό πλάνο, οι κάτοικοι δεν ήταν έτοιμοι ν’ ακολουθήσουν και η πραγματικότητά τους κράτησε τον καπνό και την κτηνοτροφία.

«Πού θα μπορούσαμε να φάμε το μεσημέρι; Ίσως σε κάποιο ταβερνάκι;» ρωτούν οι επισκέπτες του χωριού την ημέρα των εκλογών. Στο καφενείο απέναντι από την κοινότητα ετοιμάζονται τα βασικά και η παρέα δίνει τη γεύση. Θα μπορούσε να είναι ένα ματσάκι από την υπέροχη αυτοφυή ρίγανη που αγκαλιάστηκε σαν ιδέα από κάποιους κατοίκους, αλλά δε μπόρεσε να εξελιχθεί σε επιχειρηματικότητα χωρίς μια λογική συνέχεια, ένα συσκευαστήριο για παράδειγμα. Ο Κέχρος, για κάποιους αιθεροβάμονες –ίσως οραματιστές- αντίστοιχα με κάποια όμορφα ξανθιώτικα πομακοχώρια, είναι ο μελλοντικός στόχος επενδυτών που θα δημιουργήσουν καταλύματα δεμένα με την αισθητική του τοπίου, παράλληλα με γωνιές γεύσεων παραδοσιακών.

Μέχρι τότε, ο Πακιράτς Αλή, ο Τατάρ Χασάν και ο Νεζμετίν Πισκά θα είναι δάσκαλοι, κτηνοτρόφοι, αγρότες, εργάτες και θα ονειρεύονται ένα γυμνάσιο αλλά και να πάει καλά η ομάδα τους.

Φύσηξε αέρας

30 θέσεις εργασίας στα αιολικά πάρκα για ένα χρόνο ήταν μια ανάσα ζωής για τους κατοίκους τριών χωριών του Κέχρου, ενώ τα ανταποδοτικά οφέλη στην κοινότητα για φέτος ανέρχονται στα 120.000 ευρώ, σύμφωνα με τον πρόεδρο Χαφούζ Χοτζά Απτουλκαδήρ. Στα αιολικά πάρκα του Ρόκα υψώνονται επιβλητικές οι ανεμογεννήτριες οι νέοι όμως βλέπουν να υψώνονται διαρκώς τείχη στην απασχόληση.

Ο Πακιράτς Αλή και ο Τατάρ Χασάν είναι τελειόφοιτοι της Ειδικής Παιδαγωγικής Ακαδημίας της Θεσσαλονίκης. Ο Πακιράτς Αλή είναι από το Χαμηλό κι εργάζεται στα αιολικά πάρκα εδώ και 11 μήνες. Ο μισθός του τον βοηθάει να καλύψει τα έξοδά του, αλλά σ’ ένα μήνα ξεκινά η ανεργία. «Θα φύγουμε να ψάξουμε αλλού για δουλειά» μεταφέρει. Σε ένα μήνα θα δώσει το τελευταίο του μάθημα για να πάρει πτυχίο και να επιδιώξει να εργαστεί σαν δάσκαλος. «Το σχολείο του χωριού μου έχει 8 παιδιά. Θα ήθελα να διδάξω σε μια τάξη με 25 –30 παιδιά για να μπορέσω να προσφέρω αυτά που θέλω. Τα σχολεία μας αντιμετωπίζουν πολλές ελλείψεις σε υποδομές» απαντά όταν τον ρωτάμε αν υπάρχουν ηλεκτρονικοί υπολογιστές και εποπτικό υλικό. Τέλειωσε το δημοτικό σχολείο στο χωριό του και μετά πήγε στο Ιεροσπουδαστήριο στην Κομοτηνή, όπου κι έμαθε ελληνικά. Χειρίζεται πολύ καλά τη γλώσσα και γρήγορα θα καταλάβει πως είναι ένα διαβατήριο για την επαγγελματική του σταδιοδρομία, αλλά και μια προσφορά στους μαθητές του τόπου του, αν καλεστεί να τους διδάξει.

Παιδεία

Ο Τατάρ Χασάν είναι από το Μικρό Κέχρο, είναι καπνοπαραγωγός και δηλώνει ικανοποιημένος από τη φετινή παραγωγή, σχολιάζει όμως ότι η τιμή είναι όσο κι ένα πακέτο τσιγάρα, μόλις 2,5 ευρώ. Επιθυμία του είναι να εργαστεί σαν δάσκαλος. Τον ενδιαφέρει ο ελεύθερος χρόνος του και το να υπάρχουν ευκαιρίες για να μένει με ευχαρίστηση στον τόπο του. Τα καφενεία μέχρι τώρα είναι μοναδική διέξοδος κι εκεί δεν έχουν πρόσβαση τα κορίτσια, οπότε εύλογα ζητούν ένα στέκι νεολαίας.

Ο Πακιράτς θεωρεί ως προτεραιότητα τις υποδομές για την εκπαίδευση, θέτοντας το θέμα δημιουργίας νηπιαγωγείων. «Το παιδί μαθαίνει καλύτερα όταν είναι τριών –τεσσάρων ετών. Όταν πήγα στην Κομοτηνή ήξερα μόνο πέντε λέξεις, αλλά τα κατάφερα μόνος μου».

Ο Τατάρ ζητάει να γίνει ένα γυμνάσιο στον Κέχρο για να μην αναγκάζονται να πηγαινοέρχονται καθημερινά οι μαθητές στις Σάπες, που είναι 40 λεπτά δρόμος. Το χειμώνα με την κακοκαιρία τα παιδιά κάποιες φορές δε μπορούν να κατέβουν και μένουν πίσω στα μαθήματα. Υποστηρίζουν τη λειτουργία γυμνασίου και ενισχυτικής διδασκαλίας. «Αν γίνει γυμνάσιο θα μαζευτούν πάνω από 40 παιδιά». Για τα δημοτικά που έχουν πάνω από 10 παιδιά ο Πακιράτς ζητάει να γίνουν ολοήμερα σχολεία, «για να εργαστούμε κι εμείς».

Ο Νεζμετίν Πισκά είναι κτηνοτρόφος αλλά νιώθει και λίγο ποιητής ατενίζοντας τον τόπο του. «Ασχολούμαι με τα ζώα και περνάω ωραία, αλλά μπορεί να γίνει καλύτερα». Υποστηρίζει ότι έχουν να δείξουν τη φυσική ομορφιά στους μελλοντικούς τουρίστες και χαρακτηρίζει τον τόπο παράδεισο. Ο ίδιος θα ήθελε να δημιουργηθεί μια ταβέρνα και κάποια καταλύματα για να γίνει σιγά –σιγά γνωστή η περιοχή. Ζητάει να έρθουν οι βουλευτές, «να δουν πώς ζούμε εδώ και να μάς βοηθήσουν να κάνουμε δουλειές» ζητάει ο Τατάρ, επισημαίνοντας ότι σε μερικά χρόνια δε θα μείνει νεολαία. «Να δημιουργηθούν δωμάτια, να έρχονται επισκέπτες και να έχουμε οικονομική άνεση, έστω ένα μεροκάματο».

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.