Ευα Λουκατου, μουσικος «Το τανγκο ειναι ρυθμος και τροπος ζωης που μου ταιριαζει απολυτα»

Ένας νέος άνθρωπος η Εύα Λουκάτου, με μουσικές σπουδές στην κλασική κιθάρα, ξεκίνησε επαγγελματικά την πορεία της συνθέτοντας τη μουσική για την ταινία «Υποβρύχιος έρωτας» του Γιάννη Σολδάτου, η οποία διακρίθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 2005, φιλοξενήθηκε στο Ραδιόφωνο του «Παρατηρητή» και μίλησε για την πορεία της. Παρά το νεαρό της ηλικίας της η Εύα έχει κατορθώσει να κάνει πολλά τόσο όσον αφορά στην σύνθεση, στην ενορχήστρωση αλλά και στο τραγούδι. Έχει συνεργαστεί με πολλές θεατρικές ομάδες, άλλοτε συνθέτοντας τη μουσική και άλλοτε κάνοντας τη μουσική επιμέλεια, ενώ πρωτοεμφανίστηκε στη δισκογραφία το 2008 συμμετέχοντας με το τραγούδι «Όλα δικά σου» σε μουσική και στίχους δικούς της, στον προσωπικό δίσκο «Σελένα» του Μιχάλη Κακέπη.

Για όλα αυτά αλλά και για πολλά άλλα μιλά στη συνέντευξή της καταθέτοντας συγχρόνως και τους προβληματισμούς για την κατάσταση που διανύει η χώρα, συγχρόνως όμως αποπνέοντας μηνύματα αισιοδοξίας μέσα από τη γενικότερη στάση της απέναντι στη ζωή.

«Ξεκίνησα κινηματογραφικά, εντελώς τυχαία»

ΠτΘ: Εύα γεννήθηκες στη Γερμανία, μεγάλωσες όμως στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα στην Αθήνα. Αγαπάς όμως πολύ, και αυτό φαίνεται από τη δουλειά σου, έναν λατινοαμερικάνικο ήχο, το τάνγκο. Η μουσική δεν γνωρίζει σύνορα και τόπους, ειδικά σήμερα. Το πρώτο επαγγελματικό σου βήμα έγινε το 2005, με τη δημιουργία της μουσικής για την ταινία «Υποβρύχιος έρωτας» του Γιάννη Σολδάτου, ενώ συνεργάστηκες με πολλές θεατρικές ομάδες είτε γράφοντας μουσική των παραστάσεων είτε έχοντας την μουσική επιμέλειά τους. Ξεκινάς λοιπόν ολίγον τινά διαφορετικά τη μουσική σου διαδρομή. Τι σου πρόσφερε σε επίπεδο εμπειριών αυτή η ενασχόληση;
Ε.Λ.: Κατ’ αρχήν να σου πω ότι μ’ αρέσει πολύ να γράφω για εικόνα είτε πρόκειται για κινηματογράφο είτε για θέατρο και νοιώθω πολύ χαρούμενη που ξεκίνησα έτσι, γιατί ήταν μια μοναδική εμπειρία για μένα να δω τη μουσική που έγραψα, στα λίγα λεπτά που μου δώσανε, γιατί τόσο έπρεπε, να ζωντανεύει και να δίνει περισσότερο συναίσθημα σε μια εικόνα. Ήταν πολύ σημαντικό για μένα, δεν θα το ξεχάσω ποτέ, ήταν από τις πιο ευτυχισμένες μου στιγμές αυτό το κομμάτι. Μέσα από την ταινία γνωρίστηκα με τους ηθοποιούς, οπότε ανέλαβα είτε την επιμέλεια είτε να τους γράφω κάτι καινούργιο για κάποιες παραστάσεις. Δηλαδή η αρχή μου ήταν πολύ ξεκάθαρη, ξεκίνησα κινηματογραφικά τελείως τυχαία, γνωρίστηκα με το Γιάννη Σολδάτο που μου ζήτησε να αναλάβω τη μουσική της ταινίας του, δέχτηκα με ευχαρίστηση, χωρίς να ξέρω τι σημαίνει αυτό.

ΠτΘ: Θα ήθελες να κάνεις ξανά κάτι ανάλογο;
Ε.Λ.: Ναι, πάρα πολύ, αρκεί να το αισθάνομαι, να το νοιώθω, να είναι κάτι που να μπορώ να το κάνω και να το υπερασπιστώ.

«Το μιούζικαλ είναι ελλιπές στην Ελλάδα»

ΠτΘ: Τα τελευταία χρόνια παρατηρώ την επιστροφή των μιούζικαλ, το οποίο είναι ένα είδος θεάτρου που περιλαμβάνει ισότιμα τραγούδια διαλόγους και χορό. Νομίζω ότι είναι πρόκληση κάτι τέτοιο για σένα;
Ε.Λ.: Ναι βέβαια. Αν και αυτό που παρατηρείς ότι υπάρχει εγώ θα το ήθελα να υπάρχει περισσότερο. Θεωρώ ότι είναι ελλιπές στην Ελλάδα. Καταλαβαίνουμε εύκολα μόνο όσα ήδη ξέρουμε. Το να βάλουμε καινούργιες πληροφορίες στην τέχνη ώστε να έχει απήχηση, ενώ έχουμε τόσες διαφορετικές πληροφορίες για τόσο διαφορετικά πράγματα στη ζωή μας, είναι κάτι που δεν το τολμά εύκολα ο πολύς κόσμος.

«Είμαι υπέρ του πειράματος»

ΠτΘ: Επειδή το έθιξες κάποιοι ακροατές μου λένε το παράπονό τους ότι πολλοί φοβούνται να πειραματιστούν. Αυτό αφορά και εσάς τους καλλιτέχνες;
Ε.Λ.: Γενικά δεν μπορώ να σου μιλήσω, ειδικά μπορώ. Είμαι υπέρ του πειράματος, αρκεί να μην κάνω τέχνη για το πείραμα και πιστεύω ότι ένα πείραμα βγαίνει χωρίς να είναι προμελετημένο έγκλημα. Θέλω να πω ότι πολλές φορές βγαίνει ενώ έχεις κάτσει και δουλέψει ένα πολύ συγκεκριμένο project για να το παρουσιάσεις στη συναυλία και μέσα στις πρόβες με τους μουσικούς σε κάποια χαλαρή στιγμή σου έρχεται μια ιδέα και αποφασίζεις να το τολμήσεις ώστε να κάνεις κάτι διαφορετικό. Όσες φορές λοιπόν εγώ το έχω κάνει αυτό, έχω δει ότι υπάρχει ανταπόκριση και μου δίνει το κουράγιο να ξανατολμήσω κάτι αντίστοιχο, είτε αυτό είναι μια διασκευή είτε το πιο απλό μια εναλλαγή κλίματος και ατμόσφαιρας μέσα σε μια συναυλία. Υπάρχουν πράγματα που δεν τα έχω κάνει αλλά τα έχω στο μυαλό μου και θα ήθελα να τα κάνω.

«Θεωρώ ως πρωταρχική μου ιδιότητα την δημιουργία»

ΠτΘ: Να συνεχίσουμε με την πορεία σου. Την άνοιξη του 2009 κάνεις την εμφάνισή σου και στην δισκογραφία με τον προσωπικό σου δίσκο «Έτσι θα γίνει», στον οποίο υπογράφεις τους στίχους σε πέντε τραγούδια. Ένας δίσκος πολυσυλλεκτικός με μουσικές της Λατινικής Αμερικής των Βαλκανίων αλλά και της Ελλάδας. Για σένα αυτός ο δίσκος τι σηματοδότησε;
Ε.Λ: Αυτός ο δίσκος έχει οκτώ τραγούδια, και ένα ορχηστρικό, ουσιαστικά εννιά, απλά εγώ στα πέντε έβαλα τους στίχους και στα άλλα τρία συνεργάστηκα με τρεις στιχουργούς, τον Οδυσσέα Ιωάννου, τον Γιώργο Κορδέλα και τον Γιώργο Φασούλα. Επειδή εγώ με τη μουσική ασχολούμαι από την ώρα που θυμάμαι τον εαυτό μου και δεν είχα την τύχη να βρίσκομαι μέσα σε κυκλώματα και παρέες σχετικές, αλλά πάντα έγραφα, πάντα τραγούδαγα, πάντα είχα αυτή τη διάθεση και όλο αυτό έπρεπε κάπου να εκφρασθεί και να εξωτερικευτεί. Έψαχνα και εγώ τους τρόπους χτυπώντας διάφορες πόρτες για να εκδώσω κάποια δισκογραφική δουλειά και να βγάλω κάποια τραγούδια μου στον αέρα. Μέχρι κάποια στιγμή που ένας φίλος μου έβαλε την ιδέα να το κάνω μόνη μου και με προέτρεψε να πάρω κάποια χρήματα, ένα δάνειο, και να ξεκινήσω μια παραγωγή μόνη μου. Και έτσι και έγινε, εξ ου και το τίτλος της δισκογραφικής δουλειάς. Βρέθηκα σε ένα στούντιο για παρθενική μου φορά, είδα πώς γίνονται οι ηχογραφήσεις, οι ενορχηστρώσεις, οι οποίες είναι ένα κομμάτι που δεν μπορείς να το κάνεις αν δεν είσαι μουσικός, αλλά μπορείς να δεις πώς λειτουργεί μέσα σε ένα στούντιο, γιατί εγώ είχα στο μυαλό μου ότι παίζουν όλοι οι μουσικοί live και ότι κάποιος διευθύνει. Έτσι έγινε αυτή η δισκογραφική δουλειά στην οποία δεν τραγούδησα από άποψη, να το πω έτσι, γιατί θεωρώ ως πρωταρχική μου ιδιότητα την δημιουργία, και εφόσον πρωτοεμφανιζόμουν στον δισκογραφικό χώρο ήθελα να δηλώσω και το τι είμαι, Στη συνέχεια βέβαια άλλαξαν τα πράγματα.

«Η ίδια η κατάσταση με ξεναγεί στο τι μέλλει γενέσθαι»

ΠτΘ: Τον περασμένο Απρίλη κυκλοφόρησες τον δεύτερό σου δίσκο με τίτλο «Όνειρα σφραγίζω». Σε αυτή τη δουλειά όπως είπες γράφεις τη μουσική και τους στίχους, κάνεις και την ενορχήστρωση και σε κάποια τραγούδια ερμηνεύεις και εσύ. Θεωρείς ότι το αποτέλεσμα αντικατοπτρίζει καλύτερα αυτό που θέλεις να βγάλεις προς τα έξω ως καλλιτέχνης;
Ε.Λ.: Σαφώς και σε κάθε δουλειά όλο αυτό που ανέφερες θα είναι ακόμη περισσότερο κοντά μου, γιατί και εγώ γνωρίζομαι με αυτό, με ξεναγεί η ίδια η κατάσταση στο τι μέλλει γενέσθαι και κάθε φορά αποφασίζω για το τι θα κάνω μετά. Αυτή όμως η δουλειά ήταν πολύ πιο ολοκληρωμένη, διότι, όπως είπες, ανέλαβα και τη ενορχήστρωση, που σημαίνει ότι εκατό τοις εκατό τα τραγούδια ακούγονται όπως τα έγραψα και όπως τα είχα στο μυαλό μου. Έβαλα και τη δική μου τη φωνή κάτι που με αναγκάζει, με την καλή έννοια, να δημιουργήσω γύρω από εμένα ένα συγκεκριμένο ύφος, γιατί στην προηγούμενη δισκογραφική δουλειά είχα από τάνγκο μέχρι τσιφτετέλι, είχα όμως και τρεις τραγουδιστές που πρέσβευαν αντίστοιχα το κάθε είδος. Εγώ δεν θα μπορούσα να τα κάνω όλα μόνη μου, είναι λίγο αχταρμάς και δεν βγάζει πουθενά, για αυτό σε αυτή τη δουλειά που έχει ένα συγκεκριμένο ύφος νοιώθω ότι εκφράζομαι καλύτερα μέσα και ότι με βοηθά στο να βρω την ταυτότητά μου ως ερμηνεύτρια πια.

«Η ερμηνεία δεν είναι αυτό που με εξιτάρει περισσότερο»

ΠτΘ: Ο ρόλος της ερμηνεύτριας είναι αυτός που σε δυσκολεύει περισσότερο;
Ε.Λ.: Η αλήθεια είναι ότι εκτίμησα πάρα πολύ αυτό το κομμάτι, γιατί εγώ ούσα δημιουργός δεν έδινα πολύ βάση στο πόση δυσκολία μπορεί να έχει η ερμηνεία ενός τραγουδιού και τώρα βλέπω ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο, γιατί, όταν ερμηνεύεις, προσπαθείς να πείσεις αυτόν που σε ακούει και για αυτό που λες και για αυτό που έγραψε ο στιχουργός και για αυτό που έγραψε ο συνθέτης, για όλη την ατμόσφαιρα δηλαδή. Ο ερμηνευτής είναι ο ηθοποιός που θα δώσει το έργο του συνθέτη, για να το πω και με μια αντιπαραβολή. Η αλήθεια είναι ότι διευκολύνομαι για να τραγουδάω τα τραγούδια μου. Είναι μεγάλη πρόκληση όταν στις συναυλίες τραγουδώ τραγούδια άλλων συνθετών. Μου αρέσει εξίσου πολύ, το βρίσκω ενδιαφέρον, ειδικά στα live, γιατί είναι επικοινωνία με τον κόσμο, είναι ιδιαίτερη εμπειρία και αίσθηση, απλά η ερμηνεία δεν είναι αυτό που με εξιτάρει περισσότερο. Αυτό που με εξιτάρει περισσότερο μακράν είναι η σύνθεση της μουσικής, μετά η ενορχήστρωση, μετά ο στίχος και μετά η ερμηνεία.

«Δεν ήταν τυχαίο που μου δόθηκε να μελοποιήσω Κατερίνα Γώγου»

ΠτΘ: Το φθινόπωρο του 2012 μελοποίησες, ενορχήστρωσες και ερμήνευσες το ποίημα της Κατερίνας Γώγου «Θέλω να κουβεντιάσω» ένα τραγούδι πλέον το οποίο συμμετείχε σε μια εξαιρετική δουλειά, βιβλίο και cd, με τίτλο «Πάνω κάτω Πατησίων» από τις εκδόσεις «Οδός Πανός». Τα ποιήματα της Κατερίνας Γώγου είναι πάντα επίκαιρα, ενσαρκώνουν τον πόνο, την οργή, το πάθος, την ευαισθησία και πολλά ακόμα, συναισθήματα που γεννιούνται και σήμερα παρά τον ατομικισμό της εποχής. Συμφωνείς;
Ε.Λ.: Συμφωνώ απόλυτα. Για μένα η Κατερίνα ήταν μια όχι τελείως πρωτόγνωρη εμπειρία, γιατί και σαν παιδί την είχα γνωρίσει μέσα από μια ταινία «Παραγγελιά», γιατί έτυχε να βρεθεί ένα DVD αυτής της ταινίας στο σπίτι, ήμουν πολύ μικρή και η ταινία μου φάνηκε πολύ σκληρή και δεν μπόρεσα να την καταλάβω, ειδικά στα σημεία που εμφανίζεται η Κατερίνα Γώγου που είναι πολύ δραματικές και οι σκηνές. Αυτός ήταν και ο λόγος και μου άφησε μια δυσάρεστη εμπειρία. Τα χρόνια πέρασαν, μεγάλωσα και βέβαια βρέθηκα μπροστά σε μια πρόταση που αφορούσε στην μελοποίηση των ποιημάτων της και συμμετοχή. Δέχθηκα, αν και δεν μου ήταν κάτι το συγκλονιστικό, γιατί δεν μου μίλησαν για κάποιο ποιητή που λάτρευα από μικρή, ίσα ίσα μου μίλησαν για μια ποιήτρια που με είχε προκαλέσει δυσαρέσκεια. Επέλεξα λοιπόν από μια σειρά ποιημάτων της το «Θέλω να κουβεντιάσω» μόνο και μόνο γιατί αναφέρει τη λέξη παραγγελιά, λέξη από την οποία είχα την εμπειρία. Αυτό το ποίημα της Κατερίνας Γώγου, το οποίο είναι άμετρο, χωρίς ομοιοκαταληξία, δεν είναι δηλαδή κάτι που το κάνεις εύκολα τραγούδι, είναι ελεύθερη ποίηση, το είχα επί έξι μήνες στο τραπέζι μου νοιώθοντας μέρα με τη μέρα ότι δεν μπορώ να το κάνω. Κάποια στιγμή παίρνω τηλέφωνο τον Γιώργο τον Κορδέλα, που είχε την επιμέλεια της παραγωγής αυτής της δουλειάς, και του είπα ότι θα τον καθυστερήσω κι άλλο και δεν ξέρω αν οι άλλοι συνθέτες του έχουν παραδώσει δουλειά. Μου είπε ότι κάποιοι του παρέδωσαν. Του είπα ότι δυσκολεύομαι, αλλά μου έδωσε χρόνο. Εν πάση περιπτώσει ένα βράδυ είμαι στο σαλόνι μου με το ποίημα οπότε κάτι αρχίζει να μου βγαίνει, αρχίζω και ακούω διάφορα μέσα από τα λόγια που διάβαζα. Κάνω το τόλμημα, παίρνω την κιθάρα, αρχίζει να μου βγαίνει η μελωδία, αρχίζω ηχογραφώ και στη διάρκεια αυτή αρχίζω και βιώνω την ψυχολογία, όσο μπορώ βέβαια, της Κατερίνας Γώγου. Ήταν πολύ έντονο συναίσθημα όταν το έγραφε αυτό ή όταν βίωνε τις καταστάσεις αυτές της εποχής της και ήταν εξαιρετικά συγκινητικό και βαθύ όλο αυτό και λίγο μαύρο. Ένοιωθα ότι επικοινωνούσα με την ποιήτρια. Γράφω λοιπόν αυτό που ήταν να γράψω και ξυπνώ την επόμενη ημέρα και μαθαίνω από μια φίλη ότι στις 3 Οκτωβρίου, ημέρα που το έγραψα, ήταν η μέρα που πέθανε η Κατερίνα Γώγου. Όλο αυτό το μεταφυσικό με συγκλόνισε. Δεν ήταν τυχαίο να μου δοθεί να μελοποιήσω Κατερίνα Γώγου, να έχω το ποίημά της όχι δυο ή τρεις εβδομάδες αλλά έξι μήνες και ξαφνικά να το πιάσω την ημέρα που πέθανε. Είναι ένα κομμάτι που αγαπώ πάρα πολύ και ουσιαστικά είναι η πρώτη μου εμφάνιση σαν φωνή στη δισκογραφία.

«Η ενοχή μου είναι η ανοχή μου και η συνενοχή μου»

ΠτΘ: Ας πάμε στον τελευταίο σου δίσκο, «Όνειρα σφραγίζω, παύω να ελπίζω, τώρα όλα είναι παρών». Κυνικό, ρεαλιστικό και ιδεαλιστικό μου φαίνεται. Θεωρώ ότι αυτός ο στίχος δεν αφορά μόνο σε ένα έρωτα, μαρτυρά και τη στάση σου απέναντι στα σημερινά πολιτικά τεκταινόμενα;
Ε.Λ.: Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω γράψει κανένα τραγούδι ή κι αν έχω γράψει είναι ελάχιστα συγκριτικά αυτά που αφορούν σε ένα έρωτα, όμως το θέμα μου κρύβεται μέσα από κάποιους στίχους. Αυτό το τραγούδι βγήκε έτσι απλά. Ξαφνικά άρχισα αν γράφω και γινόταν ένα ωραίο λογοπαίγνιο που έβγαζε το νόημα που ήθελα να πω, ότι η ενοχή μου είναι η ανοχή μου και συνενοχή μου και για αυτό ακολούθησε και ο δίσκος Παίζω με τις λέξεις για να βγάλω αυτό που θέλω να πω το οποίο δεν αφορά σε ένα έρωτα, αφορά στην γενικότερη ανάγκη να ξεσφίξουμε τις ζώνες και οτιδήποτε μας βαραίνει και μας καταπιέζει και να κάνουμε μια βουτιά στα ανοιχτά.

«Το τάνγκο δεν έχει μέσα του καμία μετριότητα»

ΠτΘ: Με τον αγαπημένο σου ρυθμό το τάνγκο δίνει κανείς καλύτερα ένα έρωτα;
Ε.Λ.: Το τάνγκο νομίζω ότι είναι πιο πολύ ερωτικός ρυθμός και όχι ρομαντικός, δηλαδή το τάνγκο μπορεί να σου βγάλει τα πιο έντονα συναισθήματα, τα πιο παθιασμένα, μόνο και μόνο από το ρυθμό του και σε αυτό πρόσθεσε και τα όργανα. Αν λοιπόν έχεις ένα τέτοιο πάντρεμα ρυθμού και μελωδίας, το πρώτο πράγμα είναι να σε οδηγήσει σε ένα έντονο έρωτα. Ο έντονος έρωτας δεν είναι απαραίτητα μεταξύ δύο ανθρώπων, έντονος έρωτας είναι και η αγάπη μας για τη φύση, για το χρήμα ακόμα, η αγάπη μας για τη δουλειά μας, για τα ζώα μας. Αρκεί να είναι έντονο, τίποτα μέτριο. Το τάνγκο δεν έχει καμία μετριότητα μέσα. Εγώ βρίσκω ότι είναι ένας ρυθμός και ένας τρόπος ζωής που μου ταιριάζει απόλυτα και θέλω πολύ καιρό ακόμα για να το μάθω και να εντρυφίσω μέσα του.

«Νοιώθοντας ότι έχω το δικαίωμα της επιλογής, επιλέγω»

ΠτΘ: Στο cd μετέχουν στιχουργικά ο Πόλυς Κυριάκου και η Στέλλα Πάνου στο σε «Θυμάμαι», ερμηνευτικά οι Κώστας Χαριτάτος, Σαλίνα Γαβαλά, Αδριανός Νόνης, Reinaldo Hernandez και η Παιδική χορωδία του Σπύρου Λάμπρου, εκπρόσωποι όλοι της νέας γενιάς καλλιτεχνών. Τι διαφορετικό έχει να προσφέρει αυτή η γενιά στα πράγματα; Μια πιο φρέσκια ματιά ίσως;
Ε.Λ.: Σαφώς, και επίσης μια και αναφέρθηκε έμμεσα να σου πω ότι δεν ήθελα να έχω κάποιο κράχτη στις δουλειές μου, που ίσως να μου έκανε καλό, δεν έψαχνα να βρω δηλαδή μια πεπατημένη, για να πατήσω πάνω της. Επειδή αισθάνομαι ότι μπορώ να δώσω καινούργια πράγματα, φρέσκα, νέες ιδέες και στιχουργικά και συνθετικά, δεν θα μπορούσα έχοντας αυτή την αντίληψη και πεποίθηση να οδηγηθώ σε μια πεπατημένη και σε κάτι το οποίο έχει γίνει πλέον τετριμμένο, ένας καινούργιος καλλιτέχνης να υποβοηθιέται από κάποιο παλαιότερο και ουσιαστικά να κάνει τα ίδια πράγματα. Με τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκα ερμηνευτικά ανήκουν στη νέα γενιά, άνθρωποι που παλεύουν με τα ίδια μέσα που παλεύω και εγώ, που ξεκίνησαν γνωρίζοντας τα ίδια πράγματα που γνωρίζω και εγώ. Δεν ξεκίνησαν για παράδειγμα τις εποχές που οι δίσκοι πούλαγαν σαν τρελοί και οι συναυλίες γέμιζαν με χιλιάδες κόσμο και ο καλλιτέχνης δεν είχε άγχος για τίποτα, αλλά βιώνουν τις ανησυχίες του σήμερα που ξέρουν ότι τα cd δεν πουλάνε, ανησυχούν αν στις συναυλίες θα έχει κόσμο, ξέρουν ότι παλεύουν περισσότερο για την τέχνη τους, να δώσουν περισσότερο για να είναι οι καλύτεροι, παρά για το θεαθήναι. Για αυτό συνεργάστηκα με ανθρώπους που πίστεψα ότι μπορούν να στηρίξουν τα τραγούδια μου ερμηνευτικά και που παράλληλα και σαν άνθρωποι μου κάνουν, για να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε τέχνη, γιατί το να κάνεις ένα τραγούδι δεν είναι μια δουλειά διαδικαστική, πρέπει να υπάρξει χημεία, πρέπει να νοιώσει ο ερμηνευτής το τραγούδι για να μπορέσει να το αποδώσει. Πρέπει να υπάρξει μια ωραία σχέση, φιλική, αρμονική μεταξύ όλων των ανθρώπων που εμπλέκονται. Αυτή είναι η δική μου η ρομαντική πλευρά έτσι θα ήθελα να είναι και η ιδανική πλευρά. Δεν είναι όμως πάντα έτσι. Απλά νοιώθοντας ότι έχω το δικαίωμα της επιλογής. Επιλέγω. Αν στην πορεία βγει κάτι άλλο, μέσα στη ζωή είναι όλα.

Είναι πολύ σημαντικό το να φτιάχνεις μια κατάσταση για το καλό σου και ενδεχομένως όλων μας

ΠτΘ: Εύα τι να περιμένουμε από εσένα στο μέλλον;
Ε.Λ.: Η αλήθεια είναι ότι σε αυτό το κομμάτι αισθάνομαι λίγο πιο αισιόδοξη γιατί βρίσκομαι στην αρχή μιας πολύ ενδιαφέρουσας συνεργασίας που θα προκύψει σύντομα το χειμώνα. Είμαι πολύ χαρούμενη, γιατί ταιριάζουμε, είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο αυτό που πάει να γίνει, πολύ όμορφο, κάτι πολύ διαφορετικό, οπότε είμαι δοσμένη εκεί και με βοηθά να τα βλέπω όλα φωτεινά.

ΠτΘ: Είναι πολύ σημαντικό στο πώς βλέπεις τα πράγματα νομίζω και οι άνθρωποι να βοηθούν.
Ε.Λ.: Είναι το πιο σημαντικό, ειδικά για ένα καλλιτέχνη, για να μη παρεξηγηθώ αυτό δεν σημαίνει ότι διαφοροποιώ τους καλλιτέχνες από τους άλλους ανθρώπους, ίσα – ίσα που πιστεύω ότι όλοι είναι ίδιοι, απλά ο καλλιτέχνης έχει ίσως λίγη περισσότερη τάση να δραματοποιεί τα πράγματα, έχει ίσως μεγαλύτερη αδυναμία να ανταπεξέλθει σε δυσκολίες ακόμη και καθημερινές. Εγώ έχω μεγάλη δυσκολία να πάω σε μια δημόσια υπηρεσία και να κάτσω στην ουρά, έχω φθάσει στο σημείο να θέλω να λιποθυμήσω, με πιάνει αγοραφοβία. Μπορώ όμως να κάνω άλλα πράγματα που εσύ δεν μπορείς ενδεχομένως να κάνεις. Με τα πρακτικά λοιπόν ο καλλιτέχνης έχει μια μικρή αδυναμία μεγαλύτερη από τους άλλους, αλλά είναι πολύ σημαντικό το να φτιάχνεις μια κατάσταση για το καλό σου και ενδεχομένως όλων μας και η χαρά μου να γίνει και χαρά σου.

«Ο καθένας μας να εκτιμήσει αυτό το χρονικό διάστημα που του δίνεται να ζήσει και να παίξει σε αυτή τη ζωή»

ΠτΘ: Διάβασα πριν λίγες ημέρες ένα σχόλιό σου στο fb που γράφεις «δεν ξέρω τι να πω, απογοήτευση, γέλια και κλάματα μαζί. Έπαψα από καιρό να νοιώθω περήφανη για τη χώρα μου. Τώρα αισθάνομαι πως όπου πάω και πω πως είμαι Ελληνίδα θα ακουσθεί σαν βρισιά. Κόψτε το λαιμό σας ούτως ή άλλως ό,τι και να κάνω σαν ενεργός πολίτης θα πέσει στο κενό. Γυρίζω σελίδα και τα καλύτερα έρχονται». Νομίζω πως πολύς κόσμος έχει τα ίδια συναισθήματα με σένα. Επειδή κλείνεις αισιόδοξα, την ελπίδα πού την βρίσκεις;
Ε.Λ.: Παντού. Για να το περιγράψω με λίγα λόγια και να μην κουραστούμε, ανά καιρούς οι διάφορες γενιές βίωναν κάποια αντίστοιχη κατάσταση. Ζούμε σήμερα μια κατάσταση η οποία έχει περάσει τόσο έντεχνα και με τόση μαεστρία από τους αρμόδιους μέσα στο αίμα μας, ώστε θεωρούμε ότι είναι μια κατάσταση που δεν αλλάζει και εστιαζόμαστε μόνο εκεί. Δεν λέω ότι είναι εύκολο να εστιαστείς κάπου αλλού, αλλά εστιαζόμενος μόνο σε ένα κομμάτι, ξεχνάς τα υπόλοιπα που είναι πάρα πολλά. Δηλαδή αν κοιτάς συνέχεια την ανατολή ποτέ δεν θα δεις τη δύση. Αν φυσάνε συνέχεια νοτιάδες δεν μπορείς να νοιώσεις το βοριά. Υπάρχουν και άλλα σημεία γύρω μας για να κοιτάξουμε, δεν μπορούμε να είμαστε εστιασμένοι σε ένα. Κατά τη γνώμη μου μπορεί να μας τρώει πολύ περισσότερη ενέργεια όλο αυτός ο αγώνας και η προσπάθεια να επιβιώσουμε και να δεχθούμε όλα αυτά που πρέπει να δεχθούμε, αλλά δεν μπορούμε να πεθάνουμε κιόλας. Έχουμε λόγο ύπαρξης ο καθένας μας, ζούμε και υπάρχουμε και ο καθένας μας ξεχωριστά πρέπει να εκτιμήσει αυτό το χρονικό διάστημα που του δίνεται να ζήσει και να παίξει σε αυτή τη ζωή. Αυτό είναι. Τα καλύτερα ναι, έρχονται δηλαδή δεν μπορώ να ενδυναμώνω με τη στάση μου, με το άγχος μου με το φόβο μου, ίσως με τη γκρίνια μου, διαρκώς ένα σύστημα το οποίο αυτό έχει σκοπό, να με κάνει να είμαι μίζερη.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.