Eσθηρ Χατζη, τραγουδιστρια του λυρικου θεατρου- «πρεσβειρα» του ελληνικου πολιτισμου στην Βιεννη «Για να κανεις καριερα εξω χρειαζεται να εχεις ταλεντο προσαρμογης»

Τη μουσικό Εσθήρ Χατζή την γνωρίσαμε μέσω του εξ επιλογής «ξανθιώτη» Νίκου Κωνσταντινίδη και αισθανόμαστε εξ αυτού του λόγου ευτυχείς. Γιατί αναζητώντας στοιχεία της από το διαδίκτυο σε μια πρώτη προσπάθεια να την γνωρίσουμε, εννοήσαμε ότι, όπως συνήθως είθισται στην πατρίδα μας, τα καλύτερα παιδιά της ζουν έξω και εργάζονται για αυτήν, ακόμη κι όταν η ίδια το αγνοεί. Και εξηγούμαστε. Μουσικός και τραγουδίστρια η Εσθήρ Χατζή, γεννημένη μάλιστα στην Ξάνθη, αν την αναζητήσετε στο διαδίκτυο θα την ακούσετε να τραγουδά μοναδικά το «Μια χαμένη Κυριακή», κι αμέσως μετά αν περιηγηθείτε στον διαδικτυακό τόπο www.der-neue-merker.eu ή το blog της estherhatzi.files.wordpress.com το πρώτο που θα συναντήσετε είναι το βερνισσάζ που διοργανώνει στη Βιέννη, φιλοξενώντας δυο νέες ταλαντούχες ζωγράφους, την Αθηνά Τ. και τη Δωροθέα, πτυχιούχους της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με τη συνεργασία των καθηγητών της Σχολής Ρεγγίνας Αργυράκη και Ηλία Κορομηλά, υπό την καθοδήγηση του Χανς-Όττο Τόμασοφ. Στο βερνισσάζ η ίδια θα τραγουδήσει και θα παίξει πιάνο η Χιάκι Κοτομπούκη και σαξόφωνο η Εύα Γκούτσελνιγκ. Ημερομηνία έναρξης του βερνισσάζ είναι η 25η Απριλίου και αυτό θα φιλοξενηθεί στην Juttner Gallerie της Βιέννης. Με αφορμή το γεγονός της εμφάνισης των δυο σημαντικών ελληνίδων ζωγράφων στη Βιέννη που στάθηκε αφορμή και για τη γνωριμία μας με την τραγουδίστρια της όπερας, αλλά σπουδαία κατ’ αρχάς προσωπικότητα κ.Εσθήρ Χατζή, συνομιλήσαμε μαζί της με απώτερο στόχο να τη γνωρίσουμε και να μάθουμε για αυτή τη σπουδαία ξανθιώτισσα και ελληνίδα που τραγουδά στις λυρικές σκηνές της Βιέννης και συγχρόνως καταβάλλει κάθε προσπάθεια για να καταστήσει γνωστό ότι η πατρίδα της και καλλιέργεια και ταλέντα μοναδικά διαθέτει…

Εσθήρ Χατζή όμως…

Πολλή δουλειά, μάθηση χωρίς σταματημό!

ΠτΘ: Κυρία Χατζή, γεννηθήκατε πού; Το όνομά σας είναι μαγικό λόγω ιστορίας, έχετε κάτι από τον δυναμισμό της πρώτης Εσθήρ; Τον αγαπάτε αυτόν τον μύθο;
Ε.Χ.: Γεννήθηκα στην πολλή ενδιαφέρουσα πόλη της Ξάνθης. Η ιστορία της βασίλισσας Εσθήρ είναι αληθινή! Και εγώ πιστεύω πως έχω πάρει λίγη απ’ την τόλμη της!!!

Πτθ: Ποιους θεωρείτε σταθμούς στην πορεία σας και ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;
Ε.Χ.: Όλη μου η ζωή ήταν σταθμοί. Και ευχαριστώ για όλες τις χαρές και τις δυσκολίες που με έκαναν αυτό που είμαι τώρα. Και οι συναντήσεις με σπουδαίους ανθρώπους που με δίδαξαν με τον τρόπο τους οι ίδιοι τι θα πει εξυπνάδα και ταπεινότητα κι υπομονή!!! Πολλή δουλειά, μάθηση χωρίς σταματημό! Δεν λέω ποτέ «το ξέρω». Δεν ξέρω ακόμη τίποτε! Και η μεγάλη μου ευχαρίστηση είναι να βοηθώ καλής ποιότητας ανθρώπους και ταλαντούχα άτομα, βοηθώντας τους να έχουν δουλειά και σπίτι. Εύχομαι για όλους να είναι καλά και με υγεία πάνω απ’ όλα και να δίνω χαρά με τη μουσική μου, για δυο ώρες να ξεχνούν οι άνθρωποι την καθημερινότητα. Γιατί η μουσική είναι βάλσαμο ψυχής και νου!!! Όταν ένα σύστημα σε μπλοκάρει όμως και σε αναγκάζει να ζεις μια άρρωστη νοοτροπία; Ευτυχώς που ο καθένας μας είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι θέλει. Και εγώ ως ευρωπαία που μιλούσα τη γερμανική από παιδί, ενστικτωδώς διάλεξα να ζήσω στη Βιέννη μετά από ένα ταξίδι στο Αννόβερο και επιστροφή με στάση στη Βιέννη το 1987… Όταν μπήκα στο αεροπλάνο για Θεσσαλονίκη σκέφτηκα ότι σ’ αυτήν την πόλη θα ήθελα να ζήσω μια μέρα! Μετά από 3 χρόνια, στις 18 Φεβρουαρίου 1990 ήρθα. Έμενα σε μια φίλη για ένα μήνα έως ότου να βρω δουλειά και στις 23 Μαρτίου 1990 με προσέλαβε το Stift Melk. Η γαλλική γλώσσα μου άνοιξε την πόρτα και, συγχρόνως, ένα μικρό διαμέρισμα στην οδό Bezirk της Βιέννης που είναι η καλύτερη περιοχή–η παλιά πόλη. Στο ίδιο κτίριο στεγάζεται και η εταιρεία Tostmann, όπου εργάστηκα από το 1998 έως το 2003 και απέναντι έχω το Εκθεσιακό Κέντρο της Bank Austria, όπου εργάζομαι από το 1999 έως σήμερα, τρία πρωινά την εβδομάδα. Από τον Αύγουστο του 2004 έως σήμερα τραγουδώ στην Staatsoper, συνεχόμενα από τον Σεπτέμβριο έως τον Ιούνιο, όλη τη σεζόν, χωρίς ελεύθερο σαββατοκύριακο, από το απόγευμα έως αργά το βράδυ που τελειώνουν οι παραστάσεις. Τον Ιούλιο δικαιούμαστε 5 εβδομάδες άδεια τον χρόνο. 

Πονώ όμως τον τόπο που είδα το φως και μιλώ τη γλώσσα του

Πτθ: Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε στην καριέρα σας στη χώρα μας και πώς τις ξεπεράσατε;
Ε.Χ.: Η χώρα μας είναι ο πιο ωραίος τόπος της γης που δεν αγαπήθηκε όμως ούτε από μια χούφτα ανθρώπων σε όλη την ιστορία της. Την πουλούσαν για τα ατομικά τους ενδιαφέροντα, ξεχνώντας ότι έσερναν πίσω τους εκατομμύρια κόσμο. Φαίνεται ότι δεν τους είχαν διδάξει να αγαπούν τον διπλανό τους όπως τον ίδιο τους τον εαυτό. Το αναφέρει η Γραφή αυτό. Εγώ ως παιδί που πέρασα ένα διάστημα στη Γερμανία με τους γονείς μου και ως νεαρή έζησα στο Παρίσι, αισθάνομαι ευρωπαία. Στα ευρώ αναγράφεται με ελληνικά γράμματα το νόμισμα. Σήμερα, εν τούτοις, για μένα όπου ζω κι εργάζομαι εκεί είναι η πατρίδα μου. Πονώ όμως τον τόπο που είδα το φως και μιλώ τη γλώσσα του. Πήρα τα καλά της πατρίδας μας, που είναι η αυθόρμητη φιλοξενία, το φιλότιμο και πολλά άλλα! Η πολυπλοκότητα της γραφειοκρατίας κάνει τη ζωή πολλή δύσκολη στη χώρα που γεννήθηκα. Κουράζει, εξουθενώνει. 

Τα γιαπωνέζικα μου άνοιξαν την πόρτα της όπερας

Πτθ: Πώς επιλέξατε να ασχοληθείτε με τη μουσική και το τραγούδι; Πού σπουδάσατε;
Ε.Χ.: Θα απαντήσω όπως πολλοί! Τελείως τυχαία! Δούλευα για τον Οίκο Tostmann Trachten, η dr Gesine Tostmann έχει συγχρόνως ένα από τα τελευταία σαλόνια στη Βιέννη που παρουσιάζει παραδοσιακή μόδα, κάνει παρουσιάσεις βιβλίων, νέων καλλιτεχνών, και σε ένα τέτοιο event με κάλεσε να τραγουδήσω κάτι ελληνικό a cappella. Ήταν το 2001, όταν σ’ εκείνο το event παρουσίαζε τους Tanzgeiger που τα μέλη τους διδάσκουν στο Μουσικό Πανεπιστήμιο εδώ στη Βιέννη και ο υπεύθυνος του group είναι prof. Dr. Pitsch Rudolph. Τους συναντούσα για πρώτη φορά. Δεν μου είπαν τίποτε μόνο χειροκρότησαν. Τον Οκτώβριο του 2002 μέσω της dr Gesine Tostmann μου έκαναν πρόταση να είμαι guest σε ένα κονσέρτο που δίνουν κάθε χρόνο στο Wienerkonzerthaus, στην αίθουσα του Mozart. Είπα αμέσως ναι και στις 14 Ιανουαρίου 2003 έκανα την πρώτη μου εμφάνιση, συνοδευόμενη από 9 μουσικούς, όλοι τους καθηγητές πανεπιστημίου στο όργανο που έπαιζαν επάνω στη σκηνή. Πριν ανέβω στην σκηνή ήθελα να φύγω, όταν όμως ανέβηκα αισθάνθηκα ότι ανήκω μόνο εκεί πάνω και πουθενά αλλού!!! Τραγούδησα μπροστά σε 704 άτομα και στο τέλος είχα ενθουσιώδεις επευφημίες. 

Μετά απ’ αυτό συνέχισα εμφανίσεις στο σαλόνι της κ. Tostmann, μπροστά σχεδόν σε όλη την κυβέρνηση. Πήρα μαθήματα φωνητικής, τα πράγματα ήρθαν έτσι που ενώ ήμουν κάτοικος Βιέννης δεν είχα πάει ποτέ στην όπερα. Η κ. Tostmann ήταν η δεύτερη διεύθυνση εργασίας μου. Στην πρώτη-στο Stift Melk- ο Ουμπέρτο ‘Έκο αναφέρεται στο «Όνομα του Ρόδου». Με τον Sean Connery που δούλεψα 8 χρόνια κάνοντας 180 km καθημερινά από Βιέννη με τρένο, από τον Μάρτιο έως τον Νοέμβριο. Με μια ελεύθερη ημέρα την εβδομάδα. Έμαθα γιαπωνέζικα για τη δουλειά μου. Αυτή η γλώσσα μου άνοιξε την πόρτα της όπερας. Με πήραν ανάμεσα σε 200 άτομα. Για backstage. Στην όπερα γνώρισα τον μαέστρο Janko Kastelic που μου έκανε coaching και έδωσε το πράσινο φως για να κάνω δικά μου κονσέρτα εκτός όπερας. Από τον Μάρτιο του 2007, πρώτο κονσέρτο στο Schloß Laudon -όπου διανυκτέρευσε ο Κένεντι πριν τον σκοτώσουν το 1963- και έως τώρα πάνω από 60 κονσέρτα συνοδευόμενη από πιάνο ή ορχήστρα. Τραγούδησα σε 15 γλώσσες από ιαπωνέζικα έως Μπενγκάλι, στίχους του Tangor (που πήρε το πρώτο Νόμπελ που δόθηκε σε ασιάτη το 1913), για την εδώ Ινδική Πρεσβεία. Το κοινό μου είναι φίλοι της όπερας οι περισσότεροι. Έως τώρα στα ελληνικά τραγουδώ Κώστα Χατζή, ελαφρά, ρεμπέτικο. Στα γαλλικά, τραγούδια της Πιαφ και του Μπρελ. Τραγούδια των Ρομά στα ελληνικά και στα τσέχικα, αλλά και Jazz και γιατί όχι και ροκ. Υπάρχουν και οι ρόλοι μου στην όπερα, όπως αυτός της Magdalena στο “Rigoletto” του Verdi.

ΠτΘ: Ζείτε στη Βιέννη, και σε λίγο καιρό διοργανώνετε βερνισάζ με δυο νέες καλλιτέχνηδες από τη Θεσσαλονίκη, τις Δωροθέα και Αθηνά… Πώς αισθάνεστε που γνωστοποιείται μουσικούς και καλλιτέχνες από την πατρίδα σας σε ένα χώρο με ιδιαίτερα καλλιεργημένο κοινό; Μπορούν οι έλληνες καλλιτέχνες να σταθούν στην Ευρώπη; Έχουν την καλλιέργεια και την κουλτούρα, το παίδεμα που απαιτείται για να κερδίσουν ένα απαιτητικό κοινό;
Ε.Χ.: Αισθάνομαι μεγάλη χαρά! Ευτυχώς η τέχνη και η μουσική δεν γνωρίζουν ούτε σύνορα ούτε φυλετικές διακρίσεις. Οι έλληνες είναι οι περισσότεροι καλλιτέχνες στη ζωή τους την ίδια. Αυτοί που έχουν κάποιο συγκεκριμένο ταλέντο για να κάνουν καριέρα έξω από την χώρα μας χρειάζεται να έχουν ταλέντο προσαρμογής… Να μάθουν το «savoir vivre», τους κωδικούς δηλαδή και τους τρόπους συμπεριφοράς της νέας χώρας και επιπλέον την καινούρια γλώσσα!!! Με λίγα λόγια αρχίζουν πάλι απ’ το μηδέν. Αυτά που έμαθαν στην Ελλάδα είναι οι βάσεις που ισχύουν παντού!!! Χρειάζονται μια μεγάλη δόση υπομονής, ευγένειας, σιγουριά για τον ίδιο τους τον εαυτό και τόλμη. Πολλή όρεξη για μελέτη και δουλειά. Χωρίς αυτά τα κύρια στοιχεία όσο και καλός καλλιτέχνης να είσαι, δεν μπορείς να πας μπροστά. Αυτούς που βοηθώ, τους εκπαιδεύω εγώ η ίδια πάνω σ’ αυτές τις λεπτομέρειες και από την άλλη βλέπουν πως λειτουργώ με πολλή υπομονή, συνέπεια και σεβασμό γύρω μου. Αν θέλετε παίζω το ρόλο της «μαμάς». Όταν ένας καλλιτέχνης περάσει ταλαιπωρίες δεν πάει τίποτε χαμένο. Αυτό βγαίνει θετικά με συγκίνηση και συναίσθημα επάνω στην σκηνή και το εδώ πολύ απαιτητικό βιεννέζικο κοινό είναι πολύ ευαίσθητο σ’ αυτό το θέμα. Οι Βιεννέζοι είναι πολύ καλοί ψυχολόγοι. Έχουν πολύ καλά εκπαιδευμένα αυτιά πάνω στην μουσική. Ζουν για τη μουσική.

Τα γράμματα μαζί με την τέχνη και τη μουσική συντελούν στις ωραιότερες συναντήσεις

ΠτΘ: Για σας είναι σημαντικό που συνεργάζεστε με το Αριστοτέλειο, ένα από τα καλύτερα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας, ανοίγοντάς το στην Ευρώπη;
Ε.Χ.:Είναι για μένα μια μεγάλη τιμή που δεν την περίμενα ποτέ… Όπως και η ημέρα που εργάστηκα στην Όπερα της Βιέννης!!! Τα γράμματα μαζί με την τέχνη και τη μουσική συντελούν στις ωραιότερες συναντήσεις. Τον Νοέμβριο του 2010 είχα την τιμή να γνωρίσω στην Όπερα τον καθηγητή Ηλία Κορομηλά που διδάσκει στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, στη Σχολή Καλών Τεχνών, και ο οποίος μαζί με την επίσης καθηγήτρια Ρεγγίνα Αργυράκη είναι οι επιμελητές της έκθεσης της Βιέννης. Το Αριστοτέλειο ήταν μια ιδέα του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου, είναι το σπουδαιότερο της χώρας μας, και με την ευκαιρία αυτής της έκθεσης προσπαθώ ως καλλιτέχνης και οργανώτρια με τους καθηγητές και τις δύο κυρίες Ζωγράφη Δωροθέα και Αθηνά Τ. να προβάλλουμε το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο εδώ στην Βιέννη

Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης έκαναν πάρα πολλή κακή διαφήμιση για την Ελλάδα

ΠτΘ: Ως γεννημένη στην Ελλάδα λόγω οικονομικής κρίσης αισθάνεστε ότι οι υπόλοιποι ευρωπαίοι μας αντιμετωπίζουν με καχυποψία ή αυτό είναι ένας μύθος που μας καλλιεργούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης;
Ε.Χ.:Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης έκαναν πάρα πολλή κακή διαφήμιση για την Ελλάδα. Επί δύο χρόνια όλοι οι τίτλοι ήταν αρνητικοί, σε σημείο να μη δώσω concerto στα ελληνικά. Έκανα μια μικρή προσπάθεια στις 5 Σεπτεμβρίου 2012 με τον Αλέξανδρο Χατζή. Στη συναυλία ως τίτλο όμως έβαλα τραγούδια της πατρίδας μου, χωρίς να αναφέρω την λέξη Ελλάδα, και παρουσίασα έτσι έναν Ρομά καλλιτέχνη που υποδέχτηκαν με ευχαρίστηση. Μετά στις 14 Δεκεμβρίου 2012, διοργάνωσα ένα κονσέρτο τιμής στον Μίκη Θεοδωράκη που γέμισε τη μεγάλη αίθουσα κονσέρτων που χωρά 2.500 άτομα. Διαισθητικά έτσι θεώρησα ότι είχα πλέον το ελευθέρας να παρουσιάσω ελληνικό πρόγραμμα στις 12 Φεβρουαρίου 2013.

ΠτΘ: Ως μουσικός και ως τραγουδίστρια χαίρεστε και απολαμβάνετε που ζείτε σ ένα περιβάλλον ζυμωμένο με την κλασική μουσική και τις τέχνες; Είναι φως η Βιέννη για έναν άνθρωπο που αγαπά τη μουσική;
Ε.Χ.: Είναι η βάση του. Γι’ αυτό και μεγάλοι καλλιτέχνες, όπως ο Placido Domingo, έχουν στη Βιέννη και μια μόνιμη κατοικία.

ΠτΘ: Αισθάνεστε συναισθήματα ξενητειάς στη Βιέννη; Σας λείπει η γλώσσα που μιλάτε; Στο «Μια χαμένη Κυριακή» η ερμηνεία σας είναι συγκλονιστική σε σχέση με τα συναισθήματα που κουβαλούν οι λέξεις σας…
Ε.Χ.: Στη μητρική γλώσσα ο καθένας μας εκφράζεται με μεγαλύτερη σιγουριά και άνεση… και στο τραγούδι επάνω μου βγαίνει κατά βάθος το παράπονο που έχω κάπου μέσα μου και η σωστή παροιμία που λέει “αucun prophete dans son pays…”(=ουδείς προφήτης στην χώρα του).

ΠτΘ: Ποια είναι μέχρι τώρα οι πρώτες αντιδράσεις για την εκδήλωση; Υπάρχει ενδιαφέρον;
Ε.Χ.: Ναι!!! Χαίρονται για το vernissage. Αλλά ιδίως που θα ακούσουν μουσική όπως συνηθίζεται εδώ. Θα είναι και μια κυρία που παίζει σαξόφωνο. Καθημερινά περνώ πολλή ώρα διαφημίζοντας την έκθεση σε online εφημερίδες για events. Αν δεν με ήξεραν σαν τραγουδίστρια, δεν θα μπορούσα να οργανώσω κάτι τέτοιο. Έρχονται πάντα μόνο για χάρη της μουσικής…

Η ζωγράφος Αθηνά Τ.

Η Αθηνά Τ. είναι μία ενδιαφέρουσα ζωγράφος και συγγραφέας με διακρίσεις που κάνει πρόδηλη την εικαστική της παρουσία ήδη από την δεκαετία του 90. Σπούδασε την τέχνη της στην Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με δασκάλους τον Σκυλογγιάνη και τον Μοπταράκο.
Η ζωγραφική της έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον για δύο λόγους. Αφ ενός επειδή ισορροπεί με επιτυχία ανάμεσα σε μοντερνικές και μεταμοντερνικές προτάσεις ειρωνίας. Αφ ετέρου γιατί η έντονα συμβολοποιητική αφήγηση στηρίζεται πάνω σε μεγάλη σχεδιαστική βεβαιότητα και μελετημένη ποσότητα αφαίρεσης της αναγνωρισιμότητας.

Από την έκθεσή της με τίτλο «Η Αστική Τάξη Πάει Παράδεισο»

Ρεγγίνα Αργυράκη , Φεβρουάριος 2012

Πηγή:www.aggelonvima.gr

Η ζωγράφος Dorothea

Με τη ζωγραφική της, η Δωροθέα επιχειρεί δύο πράγματα: αφενός να υποκαταστήσει το οπτικό περιεχόμενο με υφές, ροές και απρόσμενα υλικά, αφετέρου πειραματίζεται με την έξοδο των υλικών αυτών από το τελάρο, από το οποίο «δραπετεύουν» μέσα στον ίδιο τον πραγματικό χώρο. Με αυτό τον τρόπο αναιρεί τα μνημονικά πρωθύστερα, καθώς αλληλοδιάδοχες επιφάνειες παραπέμπουν σε διαφορετικές τεχνικές της ιστορίας της τέχνης.

Από την έκθεσή της με τίτλο «Η μηχανή του χρόνου»

Ρεγγίνα Αργυράκη

Πηγή:www.aggelonvima.gr

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.