Εσεις ποτε θα βγειτε απο την «Κολαση»;

Ευρωεκλογές. Και το δίλημμα που επικρατεί μέσα σε ένα περιβάλλον κρίσης και παρακμής είναι «αποχή ή συμμετοχή». Ουδέν καινόν.

Το μόνο νέο πως ο άλλοτε κήρυκας του «πολιτικού πολιτισμού» Καραμανλής, εγκαταλείποντας το προσωπείο του σεμνού και ταπεινού Πρωθυπουργού άρχισε να δίνει εντολές για να ασκούνται διώξεις κατά πολιτών, να ενοχοποιούνται κάποιοι άλλοι και να προφυλακίζονται αδίκως. Σε αυτή την παρασιτική κυβέρνηση των μεγάλων συμφερόντων, που επιβραβεύει την ανομία, την ατιμωρησία και την ασυλία των ισχυρών και των «ημέτερων», μια κυβέρνηση-όμηρο των δικών της αδικημάτων τι απομένει; Η καταρράκωση των θεσμών, η μοναρχική αντίληψη για εξουσία, η κατάργηση των στοιχειωδών ατομικών δικαιωμάτων, η στρέβλωση των εννοιών όταν μιλά για ανάπτυξη, εκσυγχρονισμό, μεταρρύθμιση, επιχειρώντας μια αναδιάρθρωση της όψιμης καπιταλιστικής κοινωνίας μας.

Απέναντι στις πολιτικές μιας ανερμάτιστης, παραπαίουσας και παραδοσιακά παλαιοκομματικής Νέας Δημοκρατίας κανείς δεν δικαιούται να υποδύεται τον αμερόληπτο. Είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι για αυτήν την κατάσταση. Στο δικό μας «αξιακό» σύστημα δυστυχώς η ιδιότητα του πολίτη ταυτίζεται με εκείνη του ψηφοφόρου. Και η αέναη αυτή αντιμετώπισή του είναι που τον οδηγεί στην αποχή, ως ένα δείγμα πολιτικού αυτοχειριασμού. Βεβαίως, πολλά είναι τα επιχειρήματα που θα συνηγορούσαν στην άποψη πως η αποχή είναι απόφαση πολιτική.

Μπορεί πράγματι πριν εξοστρακίσει τον εαυτό του να ήταν φανατικός ιδεών- ιδεολογιών- συμμετοχικών διαδικασιών σε τέτοιο βαθμό που εσωτερίκευσε τις αποτυχίες του συστήματος ως δικές του αποτυχίες.

Μπορεί και να αισθάνεται πως η δική του AΠOXH ίσως τελεσφορήσει αν αθροιστεί με μια αποχή μαζική.

•Εκεί τον οδήγησαν οι διαδοχικές διαψεύσεις.

•Εκεί μετουσιώθηκε η πεποίθησή του πως το κράτος δεν είναι η λύση, αλλά το πρόβλημα, καθώς κράτος δεν υπάρχει δίχως τις αναστολές που ο αυτοσεβασμός θα όφειλε να υπαγορεύει σε εξουσιαζόμενους και επαγγελματίες εξουσιαστές.

Η επιλογή της αποχής ως φυγή εν πρώτοις μοιάζει υγιής, παίρνοντας τη μορφή κάποιας γενικότερης αφύπνισης και εναντίωσης.

Η ρευστοποίηση της δομής του πολιτικού συστήματος δεν έρχεται από τη μείωση των μεγάλων κομμάτων, ούτε έχει ως αιτιατό τον πολλαπλασιασμό των μικρών κομμάτων. Έρχεται από την κατίσχυση μιας μαζικής πολιτικής συμπεριφοράς τηλεοπτικού τύπου, όπου αναζητείται καινούργιος ήρωας ή αποδιοπομπαίος.

Εν τέλει, η επιλογή ως φυγή κρύβει μια κουρασμένη συλλογική συνείδηση, που την τροφοδοτεί το ατάλαντο και επίπεδο πολιτικό σκηνικό. Κρύβει τη συνενοχή των συμπολιτών κι όχι την ηθική τους. Η απουσία σταθερής ιδεολογικής προσέγγισης καταστάσεων που ταλανίζουν την καθημερινότητα του Έλληνα πολίτη, η παντελής έλλειψη πολιτικοποίησης των νέων, η μετακίνηση από τον έναν πολιτικό χώρο στον άλλο μόνο για να τιμωρηθεί το κυβερνών κόμμα εμπεριέχουν μια νοσηρή κατάσταση, που αφενός οδηγεί κάποιους αξιόπιστα προβληματιζόμενους πολίτες να χάνονται στη μοναξιά του αυτοσεβασμού τους κι αφετέρου τεκμαίρει την πλήρη ακινησία στη νεότερη Δημοκρατία μας.

Όπως και να έχει, ο κρατισμός, ως ακραία εκδοχή του σοσιαλισμού, χρεοκόπησε. Ο νεοφιλελευθερισμός, ως ακραία εκδοχή του καπιταλισμού, θα έχει την ίδια τύχη.

Η αστικοδημοκρατική υποχρέωση καθιέρωσης συλλογικών κανόνων έχει μετατραπεί σε μια ζούγκλα, όπου το κάθε άτομο εξατομικευμένο σε, σχεδόν, πολεμικές συνθήκες προσπαθεί να δημιουργήσει ένα προσωπικό κώδικα αξιών. Το κάθε άτομο παραπαίει καθημερινά από το να μη γίνει κάθαρμα ως το να μη πιαστεί μωρός.

Κι έτσι ξαναβρίσκουμε τη Θεία Κωμωδία. Μπορεί κανένας Μπερλουσκόνι, Καραμανλής, Σαρκοζί να προβάλλει κάτι διαφορετικό;

Είναι δυνατόν η ανθρωπότητα να μην έχει καταχτήσει ένα διαφορετικό κώδικα από τον Μεσαίωνα; Ή, μάλλον, είναι δυνατόν ο μεσαίωνας να επανέρχεται στον 21ο αιώνα;

Η διαφορά δεν είναι στην δομή αλλά στους στόχους που θα θέσουμε. Να επανεισάγουμε στην πολιτική συζήτηση πως δεν μπορούν να ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα, πως υπάρχουν αγαθά και υπηρεσίες όπου μπορούν να έχουν πρόσβαση όλοι, πως σεβόμαστε το περιβάλλον που ζούμε, πως δεν ανεχόμαστε οι άνθρωποι που συναλλάσσονται με τις πιο ύποπτες δοσοληψίες, τις πιο εκκωφαντικές παρανομίες να στέκουν αμέριμνοι στην καθημερινότητά μας, ανάμεσά μας.

Επειδή οι ηθικές αντιστάσεις έχουν χαθεί σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, ο μόνος τρόπος για να αλλάξει η κατάσταση είναι να πάψουν να νέμονται οι λίγοι καταχρηστικά την εξουσία. Να περιοριστεί η διαφθορά. Να αποχτήσουμε περιβαλλοντική συνείδηση. Να ξαναμιλήσουμε για κοινωνικό σύνολο, για ανθρώπινα δικαιώματα. Να δώσουμε προτεραιότητα στον πολίτη. Και για να επέλθει το αποτέλεσμα αυτό ως ορμέμφυτη κατάσταση, σίγουρα η αποχή δεν είναι λύση, αλλά ανοχή.

Καιρός λοιπόν να βγούμε από αυτήν την «Κόλαση»….που επιδιώκουν να συνεχίσουν να μας επιβάλλουν.

Της Λεωνής Παναγοπούλου

Δικηγόρου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.