«Εργαζομενα Κοριτσια» του Φρανκ Μακ Γκιννες

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Γυναικών Ν Ροδόπης «ΓΥΝΑΙΚΑ & ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ» συνεχίζοντας της μακρόχρονη παρουσία του στα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης – σε συνεργασία με τον Δήμο Κομοτηνής – παρουσιάζει το έργο του Φρανκ Μακ Γκίννες «Εργαζόμενα Κορίτσια»

Τη σκηνοθεσία, τα σκηνικά και τα κοστούμια στο έργο έχει αναλάβει η Άννυ Μαχαιροπούλου.

Συμμετέχουν οι γυναίκες της θεατρικής ομάδας : Δανάη Δερμεντζοπούλου, Ελένη Καρακατσούλη, Βέτα Κυρέζογλου, Σοφία Παπαδοπούλου, Εύα Σκότη, Γεωργία Συμεωνίδου, Σούλα Τοπτσή.

Παραστάσεις θα δοθούν την Πέμπτη 10 την Παρασκευή 11και το Σάββατο 12 Νοεμβρίου στην αίθουσα του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής στις 8:30 το βράδυ.

Με το μέλος της ομάδας Γεωργία Συμεωνίδου μιλά σήμερα ο ΠτΘ για το έργο, για το συγγραφέα αλλά και την άμεση σχέση που υπάρχει μεταξύ των δύο κοινωνιών της Ελλάδας και Ιρλανδίας…

ΠτΘ: κ. Συμεωνίδου, τι ήταν αυτό που σας ώθησε στην επιλογή του συγκεκριμένου έργου του Φρανκ Μακ Γκίννες, ενός νέου δραματικού συγγραφέα;

ΓΜ.: Στα χρόνια λειτουργίας της ομάδας και πριν ακόμα γίνουμε σύλλογος υπήρχε μία προτίμηση στις κωμωδίες και μάλιστα συγγραφέων της ελληνικής αρχαιότητας, με εξαίρεση τα «Ρήγματα στη σιωπή». Μη ξεχνάμε ότι η ομάδα αποτελείται από γυναίκες, οπότε σε μια αρχαία κωμωδία σχετικά εύκολα μία γυναίκα παριστάνει έναν άνδρα, εν αντιθέσει με το σύγχρονο θέατρο που είναι δύσκολο. Από την άλλη ίσως θεωρούσαμε ότι το συγκεκριμένο είδος μας βάζει σε βαθιά νερά, -χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υποτιμούμε την κωμωδία και μάλιστα τον Αριστοφάνη ή το Μολλιέρο έργα των οποίων έχουμε ανεβάσει και των οποίων η διαχρονικότητα αλλά και η αξία δεν μπορεί να αμφισβητηθεί,-αλλά με την έννοια ότι για να ανεβάσουμε δράμα χρειάζονται περισσότερες υποκριτικές ικανότητες. Σίγουρα αντιλαμβανόμασταν ότι ο σύγχρονος λόγος είναι πιο σκληρός και θα έπρεπε να γίνει περισσότερη δουλειά πάνω σε αυτό. Ωστόσο κάποια στιγμή θα έπρεπε να ξεφύγουμε και να προσπαθήσουμε για κάτι άλλο. Είμαστε ερασιτεχνική ομάδα, -δεν μπορώ να πω ότι πειραματιζόμαστε, γιατί δεν έχουμε τα σχετικά φόντα, τις σχετικές δεξιότητες, αλλά και τις γνώσεις να πειραματιστούμε. Θεωρήσαμε λοιπόν ότι είναι πρόκληση να ασχοληθούμε πλέον με ένα σύγχρονο συγγραφέα και με ένα συγγραφέα με σκληρό αλλά και πραγματικό λόγο. Τα «Εργαζόμενα κορίτσια», προσωπικά εγώ δεν τα ήξερα και πιστεύω και κανένα άλλο μέλος της ομάδας. Συζητήσαμε με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του ΔΗΠΕΘΕ τον κ. Δημήτρη Παπασταμάτη ο οποίος μας πρότεινε κάποια έργα και με τη βοήθεια της κ. Πασχάλη τα αναγνώσαμε και καταλήξαμε στο συγκεκριμένο. Το έργο αποκαλύφθηκε μπροστά μας στην πορεία, όπως και το τι έλεγαν και τι ήταν αυτές οι γυναίκες. Δηλαδή σε κάθε πρόβα και σε κάθε ανάγνωση ανακαλύπτουμε καινούρια πράγματα.

ΠτΘ: Ο Φρανκ Μακ Γκίννες είναι γνωστός στην Ελλάδα από το έργο του κυρίως «Ντάμα Κούπα», με ηρωίδα και πάλι μία γυναίκα. Από την άλλη είναι γνωστό ότι η Ιρλανδική δραματουργία, γενικότερα, κινείται μεταξύ της καθολικής ηθικής και της πολιτικής πραγματικότητας. Ισχύει και εδώ το ίδιο;

Γ.Σ.: Ισχύει κάτι ανάλογο, γιατί εφόσον το έργο αναφέρεται στην Ιρλανδία δεν θα μπορούσε να μην έχει σημείο αναφοράς στην αντιπαλότητα που υπάρχει στις θρησκείες και στα θρησκεύματα, όπως επίσης δεν θα μπορούσε να μην έχει αναφορές στα προβλήματα της ίδιας της χώρας και στα προβλήματα με την Αγγλία. Αναφορές υπάρχουν και μάλιστα οι περισσότερες αφορούν στον καθολικισμό και στον προστεντατισμό. Το συγκεκριμένο έργο είναι από τα πρώτα του συγγραφέα και για αυτό ίσως ο συγγραφέας είναι περισσότερο απλοϊκός. Υπάρχει καθαρότητα στους χαρακτήρες, οι οποίοι είναι ολοκληρωμένες προσωπικότητες, η κάθε μία γυναίκα από τις γυναίκες που βρίσκονται και κινούνται στο εργοστάσιο έχουν συνέχεια στη σκέψη τους και στη ζωή τους. Ο λόγος τους μαστιγώνει. Μέσα σε αυτή την απλοϊκότητα, -που έπρεπε να είναι έτσι, γιατί δεν παύει να θυμάται ο συγγραφέας ότι είναι γυναίκες εργάτριες, οι οποίες έχουν ζήσει και έχουν ζυμωθεί σε κάποιες καταστάσεις, δεν είναι οι γυναίκες μορφωμένες με ευχέρεια στο λόγο, ένα απόλυτο βάθος στη σκέψη, – έχουμε μία έκφραση που είναι καταπληκτική. Με πολύ απλά λόγια οι γυναίκες φτάνουν σε αλήθειες που δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορούσε να φτάσει ένας άνθρωπος με πολύπλοκο τρόπο σκέψης. Ο συγγραφέας γνωρίζει καλά την πραγματικότητα που βιώνουν οι γυναίκες γιατί ο ίδιος κατάγεται από την περιοχή που εξελίσσεται το έργο και έχει ζήσει όλη την κρίση. Και μη ξεχνάμε ότι η μητέρα του ήταν εργάτρια οπότε είχε την ευκαιρία να δει πολλά πράγματα από πολύ μέσα.

ΠτΘ: Η γυναίκα της Ιρλανδίας που περιγράφει ο συγγραφέας, ποια σχέση έχει με την γυναίκα της Ελλάδας;

Γ.Σ.: Νομίζω ότι η σχέση είναι άμεση. Μην ξεχνάμε ότι και η Ιρλανδία είναι μέλος της Ενωμένης Ευρώπης οπότε η γυναίκα και εκεί ζει αυτή την πραγματικότητα. Από την πλευρά μας δεν φανατιζόμαστε θρησκευτικά. Έχουμε διαφόρων θρησκευμάτων Έλληνες πολίτες αλλά δεν είχαμε ποτέ αυτή την διαμάχη που υπάρχει μεταξύ των δογμάτων. Οπότε δεν μπορούμε να καταλάβουμε το πώς εμπλέκεται στη ζωή του κάθε ανθρώπου αυτή η πραγματικότητα. Υπάρχουν πόλεις στην Ελλάδα που τώρα αντιμετωπίζουν το φαινόμενο να γίνονται κάτοικοί τους άνθρωποι που έχουν ένα άλλο θρήσκευμα. Αυτή η πραγματικότητα τους είναι τελείως ξένη. Η Ιρλανδία το ζει αυτό και την απασχολεί χρόνια ολόκληρα.

Από την άλλη οι γυναίκες αντιμετωπίζουμε τα ίδια προβλήματα, την απειλή της ανεργίας ανά πάσα στιγμή, την εκμετάλλευση, της απειλή της απόλυσης, τους μισθούς πείνας, την συρρίκνωση όλης της ζωής. Βέβαια θα θεωρήσω ότι κάποια μερίδα ανθρώπων είναι πιο τυχεροί και δεν τα υφίσταται όλα αυτά με τρόπο άμεσο. Η γυναίκα που πάει ξημερώματα στην δουλειά της, που είναι υποχρεωμένη να βγάλει μια παραγωγή, γιατί αλλιώς θα θεωρηθεί ανίκανη, και βρίσκεται σε αυτό τον μηχανισμό και σε αυτήν την αγχωτική κατάσταση όλη μέρα, κάθε μέρα, αυτή η γυναίκα που θα πάρει ένα μισθό μόνο για να μην πεινάει, όχι για να ζήσει αξιοπρεπώς, υπάρχει και την βλέπουμε και στην Ελλάδα.

Η γυναίκα γενικώς είναι ένα πρόσωπο που θίγεται αιώνες τώρα.

ΠτΘ: Οι γυναίκες θίγουν στο συγκεκριμένο έργο και καταστάσεις της ζωής τους εκτός εργοστασίου;

Γ.Σ.:Οι γυναίκες κινούνται μέσα στο εργοστάσιο, αλλά μιλάνε για την ζωή τους έξω από αυτό. Θα πρέπει να πούμε ότι είναι γυναίκες κάποιας ηλικίας οι περισσότερες, οι οποίες λίγο πολύ έχουν αντιληφθεί ότι έχουν χάσει το παιχνίδι, ότι τα περιθώριά τους έχουν στενέψει, ότι η ζωή τους ξέφυγε μέσα από τα χέρια. Κάνουν μια τελευταία προσπάθεια, έναν αγώνα και ξέρουν εκ των προτέρων ότι αυτός ο αγώνας είναι χαμένος, αλλά αποφασίζουν να παλέψουν να πάνε μέχρι τέλους. Ξέρουν το τέλος. Είναι ίσως η ευκαιρία τους να σώσουν στοιχειωδώς την αξιοπρέπειά τους, όχι στα μάτια κανενός άλλου, αλλά στα μάτια τα δικά τους. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που μας έκαναν να σεβαστούμε πάρα πολύ αυτά τα πρόσωπα εκεί μέσα και θέλω να ελπίζω ότι δεν θα τα προδώσουμε πάνω στη σκηνή όσο μπορούμε και όσο οι δυνάμεις μας το επιτρέπουν.

ΠτΘ: Στις συγκρούσεις που δημιουργούνται ποια είναι η στάση του συγγραφέα;

Γ.Σ.: Ο Φρανκ Μακ Γκίννες δεν παίρνει το μέρος καθενός και για έναν άπειρο συγγραφέα αυτό είναι μεγάλη επιτυχία. Κρατάει ισορροπίες, εκθέτει απόψεις. Ακόμη και την διευθύνουσα σύμβουλο, η οποία είναι άνδρας κανονικά αλλά σε μας έγινε γυναίκα, την γυναίκα συνδικαλίστρια, η οποία έχει βρει ένα τρόπο να ξεφύγει από αυτή την μιζέρια της γυναίκας εργάτριας, να νοιώσει ότι είναι ρυθμιστής κάποιων πραγμάτων και από εκεί και πέρα ανάλογα ξεπουλάει πότε τις γυναίκες, στη θέση των οποίων ήταν μέχρι χθες, ο συγγραφέας την δικαιώνει και την δικαιολογεί. Γενικότερα δικαιολογεί όλα τα πρόσωπα στις επιλογές και στις απόψεις τους.

ΠτΘ:κ. Συμεωνίδου σας ευχαριστώ πολύ.

Γ.Σ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.