Επιστροφη στο μελλον…

Το θέμα της μετανάστευσης «αγγίζει» για μια ακόμη φορά σήμερα το «Εμείς η Πόλις». Φέτος 25% περισσότερες συλλήψεις παράνομα εισερχομένων μεταναστών σε σχέση με πέρσι πραγματοποίησε η Γενική Αστυνομική Διεύθυνση της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας Θράκης. Παράλληλα συνέλαβε 35% περισσότερους λαθροδιακινητές και πραγματοποίησε 40% περισσότερες κατασχέσεις των μέσων λαθροδιακίνησης. Ειδικότερα, συνελήφθησαν 204 διακινητές και 12.951 παράνομα εισερχόμενοι μετανάστες, ενώ κατασχέθηκαν 217 οχήματα διαφόρων τύπων…Ποια είναι η τύχη των συλληφθέντων, λίγο- πολύ μπορεί κανείς να την φανταστεί, άλλοτε παίρνουν το δρόμο της επιστροφής («επανα-προώθηση»), άλλοτε «φιλοξενούνται» στα Κέντρα Φύλαξης της περιοχής κι άλλοτε παράνομοι και ξένοι αναζητούν καλύτερη τύχη σε μια μεγαλούπολη…Με το μέλλον άγνωστο και αβέβαιο…

Μια ιστορία, Επιστροφή στο μέλλον, παρουσιάζει σήμερα το «Εμείς η Πόλις», με πρωταγωνίστρια την Αγγέλα Ναμουλόντο – Νάβα. Είναι πρωτοετής φοιτήτριa στο Τμήμα Κοινωνικής Διοίκησης του Δ.Π.Θ. «Το γνωστικό αντικείμενο είναι αρκετά καλό και ενδιαφέρον, απλά υπάρχουν αρκετά προβλήματα στη Σχολή, με τις εγκαταστάσεις και την υποδομή» δηλώνει για τη φοίτησή της στο Τμήμα του Δημοκρίτειου. Ωστόσο, η 18χρονη, γεννημένη στην Ουγκάντα και υιοθετημένη από Έλληνες γονείς ήδη δυο παιδιών μεγαλύτερης ηλικίας, καλείται να αντιμετωπίσει και τα εμπόδια της ελληνικής γραφειοκρατίας: «Είμαι 18 ετών, δικαιούμαι στα 18 να αρχίσω τις διαδικασίες για την ελληνική υπηκοότητα και ακόμη δεν την έχω πάρει. Είμαι με άδεια παραμονής την οποία θα πρέπει να ανανεώνω κάθε έξι μήνες δίνοντας και πολλά λεφτά, κάθε έξι μήνες, αντιμετωπίζοντας ακόμη περισσότερα προβλήματα. Ζω 14 χρόνια στην Ελλάδα κι ακόμη δεν έχω πάρει την ελληνική υπηκοότητα».

Χωρίς ελληνική υπηκοότητα…

Υιοθετημένη από Έλληνες γονείς εδώ και 14 χρόνια νεαρή αφρικανή από την Ουγκάντα

Αγγέλα Ναμουλόντο – Νάβα:«Ζω 14 χρόνια στην Ελλάδα κι ακόμη δεν έχω πάρει την ελληνική υπηκοότητα.»

Γιατί επιλέξατε αυτή τη Σχολή;

Έτυχε. Είχα βάλει αρκετές Σχολές στο Μηχανογραφικό και επειδή δεν έγραψα αρκετά καλά έτυχε να μπω σ’ αυτή την Σχολή.

Πώς σας φάνηκε η Κομοτηνή;

Η Κομοτηνή είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, γιατί μπορείς να δεις αρκετές, διαφορετικές, πληθυσμιακές ομάδες ανθρώπων και μπορείς να συναναστραφείς μαζί τους, να καταλάβεις καλύτερα τα πράγματα. Το αντικείμενό μου είναι η Κοινωνική Διοίκηση, οπότε θα συναναστρέφομαι στο μέλλον με πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους. Η Κομοτηνή είναι μια «πρόβα» για να δω τώρα πώς θ’ αντεπεξέρχομαι στο μέλλον.

Και τον τρόπο ζωής εδώ;

Μου άρεσε επειδή είναι μικρή πόλη. Είναι πιο εύκολο να φτάσεις στον προορισμό σου, όλα βρίσκονται συγκεντρωμένα σ’ ένα σημείο. Μου άρεσε το αντικείμενο της σχολής μου. Επειδή έτυχε ν’ ασχοληθώ με το συνδικαλιστικό κομμάτι, βιώνω κάπως αλλιώς κάποια πράγματα της καθημερινότητας της Κομοτηνής κι αυτό μου προσέφερε πολλά. Αυτό που δεν μου άρεσε είναι ότι η μειονότητα είναι ακόμη στο περιθώριο, κάτι που δεν θα έπρεπε, γιατί είναι μια πραγματικότητα της Κομοτηνής. Πρέπει να πάψει να είναι στο περιθώριο, ν’ αλλάξουν πολλά προς το καλύτερο. Το πιο σημαντικό στη ζωή είναι το πώς συμπεριφερόμαστε σε κάποιους ανθρώπους, το πόση σημασία δίνουμε για παράδειγμα και στους φοιτητές και σε άλλους κατοίκους.

Οι ρυθμοί στην Αθήνα πάντως είναι διαφορετικοί…

Μεγάλωσα στην Αθήνα, είναι τελείως διαφορετικοί οι ρυθμοί. Είναι πιο χαώδης η κατάσταση αλλά έχουμε περισσότερες επιλογές βέβαια. Εδώ είναι πιο ήρεμα, είναι πιο κοντά οι άνθρωποι, άλλοι οι ρυθμοί. Δεν έχω συνηθίσει ακόμη.

Το χρώμα του δέρματός σας αποτέλεσε αφορμή για σχόλια;

Πάντοτε αποτελούσε αφορμή για σχόλια. Και στην Αθήνα και οπουδήποτε κι αν πήγα. Έχω ταξιδέψει αρκετά και μπορώ να συγκρίνω. Είναι τελείως διαφορετικά στην Ελλάδα σε σχέση μ’ άλλες χώρες του εξωτερικού. Μπορεί σε άλλες χώρες να υπάρχουν σχόλια για άλλους λόγους. Εδώ υπάρχει ακόμη αυτή η ταύτιση του χρώματος με τις φοβίες του Έλληνα, ο οποίος πολλές φορές μπορεί να κρίνει κάποιον μόνο από το χρώμα του, από την εθνικότητά του, παρά από το πώς είναι σαν άνθρωπος. Κρίνουν με άλλα κριτήρια. Και στην Κομοτηνή όταν ήρθα έγιναν σχόλια και μου κάνει εντύπωση, διότι υπάρχουν μειονότητες εδώ. Υπάρχουν και πιο σκουρόχρωμοι άνθρωποι από εσάς ή από οποιοδήποτε άλλο Έλληνα. Αυτό μου έκανε εντύπωση.

Πώς τα αντιμετωπίζετε τα σχόλια;

Πιο μικρή «μ’ έπαιρνε από κάτω» και στεναχωριόμουν. Ήταν και μερικά σχόλια τα οποία ήταν πολύ άσχημα και πολύ κακόβουλα. Είχαν στόχο να με θίξουν σαν άνθρωπο, σαν προσωπικότητα, τώρα σαν γυναίκα. Είμαι μαύρη και είμαι μαύρη γυναίκα στην Ελλάδα. Τώρα τους αντιμετωπίζω με χιούμορ, με αδιαφορία. Προσπαθώ να δείξω άλλα στοιχεία του χαρακτήρα μου. Μήπως και τα δούνε και επικεντρωθούν σ΄ αυτά κι όχι στο χρώμα.

Τέτοιες προσπάθειες δεν είναι αναγκασμένος να κάνει ένας λευκός…

Αντίστοιχα ένας άνθρωπος λευκός σε μια χώρα που το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού της θα ήταν έγχρωμο ή μαύρο το ίδιο πρόβλημα θα αντιμετώπιζε. Είναι πραγματικότητα, θα πρέπει ν’ αλλάξει η νοοτροπία γενικά του κόσμου στο πώς σκέφτεται και στο πώς κρίνει τους ανθρώπους.

Σε ποια χώρα θα θέλατε να ζείτε;

Θα ήθελα να είμαι στη Γαλλία, γιατί είναι ένας τόπος με απίστευτη πνοή τέχνης και ζωής. Έχει περισσότερους μαύρους και λόγω αποικιών. Θα ήθελα να ζήσω πιο πολύ εκεί, γιατί απλά δεν θα έκανα την διαφορά. Να κάνεις την διαφορά, όντας ο εαυτός σου είναι καλό, αλλά το να κάνεις την διαφορά μόνο και μόνο επειδή έχεις άλλο χρώμα και άλλη εθνικότητα είναι κακό πάντα.

Πού γεννηθήκατε;

Γεννήθηκα στην Ουγκάντα. Λόγω εμφυλίου πολέμου φύγαμε και ήρθαμε στην Ελλάδα, ήμουν τριών ετών τότε.

Αντιμετωπίσατε προβλήματα;

Πολύ γραφειοκρατία υπάρχει και πρέπει ν’ αλλάξει και αυτό. Ο πατέρας μου είχε τελειώσει τη θεολογία, ήταν πάρα πολύ καλός, αλλά επειδή δεν μπορούσε να βγάλει χαρτιά αναγκάστηκε να δουλέψει σε οικοδομή. Ήμασταν παράνομοι και είχαμε τον κλασικό φόβο να μας συντροφεύει. Ζούσαμε σε ένα απαίσιο, άθλιο σπίτι, γιατί απλά αυτές τις ευκαιρίες είχαμε κι όντως είχαμε έρθει στην Ελλάδα για κάτι καλύτερο. Η γραφειοκρατία και το να είσαι παράνομος σε φοβίζει. Από μια κλωστή κρέμεσαι κάθε μέρα και προσπαθείς να ταΐσεις την οικογένειά σου, να επιβιώσεις. Η απόκτηση των εγγράφων απαιτεί χρήματα και πολύ χρόνο. Η μητέρα μου έφυγε από την Ελλάδα, έμεινα να ζω με τον πατέρα μου. Μετά υιοθετήθηκα από ελληνική οικογένεια, επειδή ο πατέρας μου δεν μπορούσε να με φροντίσει, ήμουν τότε, τεσσάρων με πέντε ετών. Στη συνέχεια, ο πατέρας μου αρρώστησε και πέθανε κι έμεινα εγώ με την ελληνική οικογένεια κι έτσι είδα και την άλλη πλευρά της ζωής, αυτό που λέμε ευκαιρίες. Όχι ευκαιρίες μέσω των γονιών μου, αλλά μέσω των θετών γονιών μου. Αυτοί μου τις έδωσαν.

Διαφορές εντός της οικογενείας δεν υπήρχαν;

Η διαφορά ήταν αισθητή, λόγω χρώματος πάλι, αλλά δεν αποτέλεσε αυτό πρόβλημα, αφομοιώθηκα απόλυτα. Είχαν και δυο παιδιά ήδη, οπότε δεν αντιμετώπισα κανένα πρόβλημα. Άλλη κουλτούρα είχα εγώ όταν ήρθα από την Αφρική, άλλα φαγητά είχα συνηθίσει να τρώω, άλλη ήταν η νοοτροπία μου. Περπατούσα ξυπόλυτη, ήμουν σαν αγρίμι. Ζούσα σ’ ένα χωριουδάκι πριν έρθουμε, καμία επαφή με την ελληνική γλώσσα, οπότε ήμουν ένα μικρό αφρικανάκι που περπατούσε ξυπόλητο, μισόγυμνο, γιατί μόνο έτσι μπορούσε να εκφραστεί, έτσι αισθανόμουν την ελευθερία σαν παιδί. Σιγά –σιγά προσαρμόστηκα.

Τους αγαπήσατε τους θετούς σας γονείς;

Τους αγάπησα. Πήρα αξίες απ’ αυτούς τους ανθρώπους και πάνω από όλα ανιδιοτελή αγάπη. Ήδη είχαν δυο παιδιά και δεν είχαν αυτό το απωθημένο ν’ αποκτήσουν κάποιο παιδί, άρα όση αγάπη πήρα, ήταν ανιδιοτελής και ανθρώπινη. Γνωρίζω και την καλή πλευρά της ελληνικής κοινωνίας και την κακή πλευρά, άρα ελπίζω για το καλύτερο.

Με τα αδέρφια σας ποιες είναι οι σχέσεις;

Πολύ καλές, είναι λίγο αυστηρά μαζί μου. Είμαι η μικρότερη και με προστατεύουν. Καμία διαφορά δεν έχουμε μεταξύ μας. Βγαίναμε και βγαίνουμε μαζί και το απολαμβάνω.

Ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον;

Τα σχέδιά μου είναι να τελειώσω τη σχολή μου, να μπορέσω να συνεισφέρω στο συνδικαλιστικό κομμάτι της Πανεπιστημιακής Κοινότητας και να βρω μια δουλειά.

Τις σύγχρονες ιστορίες μετανάστευσης που καθημερινά έρχονται στην επιφάνεια πώς τις σχολιάζετε;

Κι εγώ «λαθρομετανάστης» έχω υπάρξει μαζί με τους γονείς μου, οπότε με πιάνει μια λύπη. Το ν’ αφήνεις τον τόπο σου, όσο άσχημα κι αν είναι, σε πονάει. Το να έρχεσαι σε μια άλλη χώρα πιστεύοντας ότι μπορείς να βρεις καλύτερες ευκαιρίες ζωής και να περνάνε 15-20 χρόνια που μπορεί και να μην κάνεις τίποτα, να μην βγάλεις ακόμη και τα χαρτιά σου, δεν είναι ό,τι καλύτερο σίγουρα.

Εσείς έχετε πάρει άδεια παραμονής;

Εγώ είμαι εδώ, είμαι 18 ετών δικαιούμαι στα 18 ν’ αρχίσω τις διαδικασίες για την ελληνική υπηκοότητα και ακόμη δεν την έχω πάρει. Είμαι με άδεια παραμονής την οποία θα πρέπει να ανανεώνω κάθε έξι μήνες και να δίνω και λεφτά κάθε έξι μήνες και να αντιμετωπίζω πολλά προβλήματα. Ζω 14 χρόνια στην Ελλάδα κι ακόμη δεν έχω πάρει την ελληνική υπηκοότητα, ενώ, αν ήμουν σε κάποια άλλη χώρα, θα την είχα πάρει και πολύ πιο νωρίς.

Αντιμετωπίζουν κι άλλοι αυτό το πρόβλημα;

Μπορώ να πω ότι πολλοί παντρεύονται μόνο και μόνο για να πάρουν ελληνική υπηκοότητα ή οποιαδήποτε άλλη υπηκοότητα. Ξέρω πάρα πολλούς ομοεθνείς μου οι οποίοι παντρεύονται είτε Ελληνίδες, είτε γυναίκες άλλων εθνικοτήτων, για να μπορέσουν να πάρουν την υπηκοότητα.

Νιώθετε πιο «κοντά» στην Ελλάδα απ’ ό,τι στην Αφρική;

Δεν γνώρισα ποτέ την Αφρική για να μπορούσα να πω ότι θα υπερισχύσει αυτό το στοιχείο μέσα μου. Αλλά ζω στην Ελλάδα. Τώρα αν πω ότι είμαι Ελληνίδα, θα ακουστεί σε κάποιους, κάπως, οπότε δεν αισθάνομαι κάτι. Αισθάνομαι η Αγγελική που είμαι.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.