Επετειος Ανακηρυξης του Ψευδοκρατους

Έχουν ήδη συμπληρωθεί 27 χρόνια από τότε που ο Τουρκικός Αττίλας με το πρόσχημα της αποκατάστασης της συνταγματικής τάξης, άνοιξε τις κερκόπορτες και εισέβαλε στην Κύπρο. Έχουν ήδη συμπληρωθεί 27 χρόνια από τότε που οι δυνάμεις του Αττίλα υλοποιώντας τις επεκτατικές τους βλέψεις κατέλαβαν δια πυρός και σιδήρου το 38% του Κυπριακού εδάφους, εφαρμόζοντας με τη βία των όπλων την πολιτική της εθνοκάθαρσης και της εκδίωξης από τις πατρογονικές τους εστίες το 33% των Ελληνοκυπρίων. Συνεχίζοντας την πολιτική αυτή κατάφεραν, από τους 20.000 εγκλωβισμένους που παρέμειναν στα κατεχόμενα εδάφη στα τέλη του 1974, σήμερα να παραμένουν μόνο μερικές εκατοντάδες που ζουν κάτω από συνθήκες καταπίεσης, τρομοκρατίας και εκφοβισμού. Το σκηνικό, βέβαια, συμπληρώνουν οι 115.000 έποικοι τους οποίους μετέφερε από την Ανατολία, στο ψευδοκράτος χορηγώντας τους ταυτόχρονα τη «λεγόμενη ιθαγένεια», με προφανή στόχο την αλλαγή του δημογραφικού χαρακτήρα της Κύπρου.

Σαν σήμερα έγινε η ανακήρυξη Τουρκικής Δημοκρατίας Βορείου Κύπρου του ψευδοκράτους στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου, της καλούμενης. Η πολιτική της αδιαλλαξίας που ακολουθεί η Τουρκική πλευρά και η εμμονή της στην αναγνώριση του Ψευδοκράτους, στη συνομοσπονδία και την ενσωμάτωση στην Τουρκία των κατεχόμενων, πυροδοτεί την ένταση και την αντιπαράθεση στην επίλυση του Κυπριακού. Ο εγκάθετος «ηγέτης» των κατεχόμενων, το ισχυρό πιόνι των αδίστακτων στρατοκρατών της Άγκυρας, σκληραίνει ολοένα και περισσότερο τη στάση του.

Η διεθνής κοινότητα και πρωτίστως το Αμερικανοβρετανικό κατεστημένο που εξουσιάζει ωμά και ψυχρά τα γεωπολιτικά, στρατιωτικά και οικονομικά συμφέροντα στον πλανήτη μας ακολουθεί παθητική στάση και δε θέλει να επιβάλει, όπως έπραξε σε άλλες περιπτώσεις, την τήρηση των αρχών του διεθνούς δικαίου, την πληθώρα των ψηφισμάτων του ΟΗΕ, του Συμβουλίου Ασφαλείας και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Ίσως, γιατί η Κύπρος δεν είναι Κουβέιτ ούτε Σκόπια ή Κόσοβο.

Η Τουρκία, ο αυτουργός του όλου σκηνικού, αρνείται πεισματικά και θρασύτατα να ασχοληθεί ουσιαστικά και λεπτομερέστατα με το Κυπριακό, θέτοντας άλλες προτεραιότητες, βάσει των φασιστικών επεκτατικών της σχεδίων. Δεν είναι τυχαία η τελευταία στάση του κου Τζεμ, υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, ο οποίος φανερά ενοχλημένος από την πληθώρα των ερωτήσεων των δημοσιογράφων για το Κυπριακό κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα ζήτησε την άμεση ολοκλήρωση της συνέντευξης Τύπου.

Έτσι, λοιπόν, με πολιτική διπλωματικότητα και μαεστρία η Τουρκία αποφεύγει να τοποθετηθεί ξεκάθαρα επί της ουσίας του Κυπριακού προβλήματος, εκτοξεύοντας απειλές σε σχέση με την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, προσπαθεί να προκαθορίσει τις θέσεις και διαθέσεις των εταίρων και οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η άθλια οικονομική κατάσταση στα κατεχόμενα, αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης στην ίδια την Τουρκία, και η κατάρρευση πέρσι μιας σειράς Τουρκοκυπριακών τραπεζών πυροδότησαν μαζικό κίνημα διαμαρτυρίας, που σύντομα πήρε πολιτικές διαστάσεις, αναγνωρίζοντας ως πηγή της κακοδαιμονίας των Τουρκοκυπρίων την Τουρκική κατοχή και παρουσία και την πολιτική του Ντενκτάς. Συγκροτημένο πλέον κάτω από την πλατφόρμα: «αυτή η χώρα είναι δική μας» 41 πολιτικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις Τουρκοκυπρίων αξιώνουν την αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων, την ειρηνική επίλυση του Κυπριακού μέσα από ομοσπονδιακή δομή στα πλαίσια του ΟΗΕ και την προοπτική ένταξης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η πολιτική της επαναπροσέγγισης Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων είναι η μόνη σωστή και βιώσιμη πρόταση για επίλυση του Κυπριακού προβλήματος. Το Κυπριακό δεν μπορεί να λυθεί με πόλεμο αλλά με ειρηνικά, διπλωματικά μέσα. Με διάλογο στα πλαίσια του ΟΗΕ με βάση τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και το Διεθνές Δίκαιο. Τη διχοτομική πολιτική της Άγκυρας και του Ντενκτάς δεν την αντιμετωπίζεις με μια πολιτική αποξένωσης και έχθρας προς τους απλούς Τουρκοκύπριους. Αντίπαλος μας δεν είναι οι απλοί Τουρκοκύπριοι που καταδυναστεύονται από το αστυνομοκρατούμενο κράτος του Ντενκτάς που ξεσηκώνονται ενάντια του και ενάντια στην ενοποίηση με την Τουρκία. Στόχος της δικιάς μας πολιτικής πρέπει να είναι η αποδυνάμωση της διχοτομικής τακτικής του Ντενκτάς και της εμπέδωσης στους Τουρκοκυπρίους της πεποίθησης ότι το μέλλον μας είναι κοινό κι αυτό παράλληλα με τη δική μας εμμονή στις αρχές μιας ομοσπονδιακής λύσης, με κατοχύρωση των ανθρώπινων δικαιωμάτων για όλους τους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Βέβαια υπάρχει και η αντίθετη άποψη της επαναπροσέγγισης, η οποία προβάλλει την αρνητική και ανυποχώρητη στάση της Άγκυρας παρά την καλή θέληση των Ελληνοκυπρίων και τα ανοίγματα της Αθήνας. Σύμφωνα με την άποψη αυτή δεν μπορεί να είναι ανεκτό η Κύπρος να τελεί υπό Τουρκική κατοχή, η Άγκυρα να εκτοξεύει απειλές, ο Ντενκτάς να παραμένει αδιάλλακτος εμείς να εμμένουμε στο διάλογο και οι επίσημοι ή δημοτικοί άρχοντες στην Ελλάδα να συναγελάσονται με τους Τούρκους.

Συναισθηματική φόρτιση στην καλύτερη περίπτωση, αρρωστημένο αντιτουρκικό μίσος στη χειρότερη.

Οι φιλοπόλεμες ιαχές της Άγκυρας δεν βρίσκουν πλέον την επιδοκιμασία του Τουρκικού λαού και των Τουρκοκυπρίων. Και θα υποχρεωθεί ν’ αλλάξει η πολιτική αυτή έστω και με αργούς ρυθμούς.

Μπορεί κανείς να έχει τις επιφυλάξεις του προς ορισμένες πτυχές της πολιτικής αυτής που στοχεύει στην επαναπροσέγγιση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων και στην Ελλαδο-Τουρκική προσέγγιση. Η πιο φυσιολογική όμως κατάσταση είναι αυτή της καλής γειτονίας και των ομαλών διμερών σχέσεων, χωρίς βέβαια να ξεχνιέται η τραγωδία της Κύπρου και η επιτακτική ανάγκη για δίκαιη λύση ως απαραίτητη προϋπόθεση για πλήρη εξομάλυνση των Ελλαδο-Τουρκικών σχέσεων.

Χρίστου Ανδρέας

Οικονομολόγος

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.