«Επειδη ειμαι αναπηρος, δεν ειμαι ανθρωπος»;

Ονομάζεται Καδήρ Μεσούτ είναι 29 ετών και τα τελευταία 13 χρόνια ζει καθηλωμένος σε ένα αναπηρικό καροτσάκι. Η αναπηρία του και η «αναπηρία» συνανθρώπων του του στερεί ακόμη και τη δυνατότητα να απολαύσει ένα καφέ και λίγες κουβέντες στην καφετέρια του χωριού του. Ο ιδιοκτήτης της καφετερίας αρνείται να τοποθετήσει ράμπα και εμποδίζει συνεργεία του δήμου, αλλά και συγγενείς- φίλους του Καδήρ να το πράξουν εκείνοι. «Θέλω να πίνω ένα καφέ με τους φίλους μου» δηλώνει ο άτυχος νέος και προσθέτει: «Μου στερούν μια από τις λίγες χαρές που έχω».

Σας βλέπω στεναχωρημένο, τι μπορεί να σας κάνει ευτυχισμένο αλήθεια;

Μια ράμπα για να μπορώ να ανεβάζω και να κατεβάζω με το καρότσι μου.

Αυτό είναι εύκολο…

Όχι και τόσο αν ζεις στα Θάμνα της Ροδόπης.

Πού θέλετε να τοποθετηθεί ράμπα;

Στην καφετερία του χωριού μου, για να πηγαίνω να πίνω ένα καφέ με τους φίλους μου, να χαίρομαι κι εγώ τις κουβέντες τους.

Και γιατί δεν μπαίνει ράμπα;

Δεν θέλει ο ιδιοκτήτης της καφετέριας και κάποιοι γείτονες όπως είδα. Λένε ότι θα τους κλείνει την είσοδο, ότι δεν θα μπορούν να περνούν άνετα με τα τρακτέρ και τα αγροτικά τους. Αντιδρούν. Άλλοι πάλι λένε ότι το σημείο είναι βακουφική περιουσία και ότι δεν έχω δικαίωμα να κάνω έργα όπως μια ράμπα. Αδιαφορία και γραφειοκρατία συναντάμε μήνες τώρα.

Μα καλά, δεν γνωρίζει ότι είναι υποχρέωση η τοποθέτηση ράμπας που απορρέει από τις κείμενες νομικές διατάξεις;

Το ξέρει, στην αρχή συμφώνησε. Πήγαν πριν έξι μήνες οι τεχνίτες για να την τοποθετήσουν και αυτός τους έδιωξε.

Η δημοτική αρχή των Σαπών τι έκανε; Στάθηκε στο πλευρό σας;

Ναι, ο δήμαρχος από την πρώτη στιγμή. Υποστήριξε κι εκείνος ότι προβλέπεται από την κείμενη νομοθεσία. Κάλεσε τον ιδιοκτήτη να συμμορφωθεί, προσφέρθηκε μάλιστα να διαθέσει και τους τεχνίτες, αλλά άδικος κόπος.

Πόσα σκαλοπάτια σας εμποδίζουν να βρεθείτε κοντά στους φίλους σας;

Δέκα σκαλοπάτια. Χρειάζομαι τη βοήθεια τουλάχιστον τεσσάρων ατόμων για να σηκώσουν εμένα και το καροτσάκι μου. Έεε, αυτό δεν μπορεί να γίνεται κάθε μέρα. Έτσι κι εγώ αναγκάζομαι να μένω στο σπίτι. Πού να πάω;

Οι γονείς σας τι λένε;

Τι να πουν; Είναι στεναχωρημένοι. Ο πατέρας μου πήγε και έφτιαξε μια ράμπα στο καφενείο του χωριού για να πηγαίνω εκεί, αλλά οι θαμώνες είναι όλοι γέροι. Τι να κάνω μαζί τους, τι να πω; Καταλαβαίνετε, ένας νέος έχει ανάγκη να ακούει διαφορετικά πράγματα.

Πώς συνέβη το ατύχημα που σας καθήλωσε στην αναπηρική πολυθρόνα;

Όπως γίνεται σχεδόν πάντα με τους νέους, σε τροχαίο. Ήμουν με μηχανάκι. Πριν 13 χρόνια. Η ζωή μου σταμάτησε τότε. Χρειάστηκε να παλέψω πολύ για να ξεκινήσω πάλι από την αρχή. Τώρα παλεύω και για τα αυτονόητα.

Σπουδές, μόρφωση φαντάζομαι ότι αφέθηκαν και αυτές στη μέση…

Τα πάντα. Δεν έκανα τίποτα άλλο από το να προσπαθώ να μάθω να ζω με την νέα κατάσταση, να την συνηθίσω. Κάθε μέρα ξεπερνώ με τους γονείς μου και ένα καινούργιο πρόβλημα που σχετίζεται με την αναπηρία μου.

Τι σκέφτεστε να κάνετε;

Θα συνεχίσω με τον πατέρα μου να παλεύω. Θα το καταφέρουμε δεν μπορεί. Πρέπει και ο ιδιοκτήτης και αυτοί που αντιδρούν να καταλάβουν ότι δεν ζητάμε παρά το αυτονόητο. Είναι υποχρέωσή τους. Επειδή είμαι ανάπηρος δεν είμαι άνθρωπος;

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.