Εορταστικο «Ζω»

Το «Ζω», η περιοδική έκδοση του Παρατηρητή της Θράκης, κυκλοφόρησε για άλλη μία φορά, εορταστικό και ενημερωμένο. Πριν ακόμη… απολαύσουμε ως αποτέλεσμα εμείς οι ίδιοι – η συντακτική και καλλιτεχνική ομάδα του ΠτΘ – τη μοντέρνα και ποιοτική αισθητική και ύλη του, οι αναγνώστες το αναζήτησαν παντού και το αγκάλιασαν με ενθουσιασμό, όπως άλλωστε κάνουν πάντα.

Στον άνθρωπο επικεντρώνεται η ταυτότητα κι αυτού του δημιουργήματός μας, ως πρωταγωνιστή της ζωής σ’ όλες τις εκφάνσεις της, από την τέχνη, την οικονομία και την πολιτική μέχρι τις χαρές του, τις συναναστροφές του, την ψυχαγωγία του, τις τάσεις του για αισθητική και ηθική.

Μοντέρνο και κομψό αισθητικά, το «Ζω» παρακολουθεί για άλλη μια φορά τη ζωή της Θράκης από… κοντά! Με συνεντεύξεις και σχόλια! Με κοινωνικά και πολιτικά Spotlights από το Α ως το Ω! Με τέχνη εικαστική από τη Θράκη και απόδραση στη λογοτεχνία! Με μια… εαρινή συμφωνία, από το Γιώργο Ανδρέου και το Χρήστο Θηβαίο! Με μόδα της άνοιξης και των γιορτών! Με πασχαλινές συνταγές και εξειδικευμένες συμβουλές γαστρονομίας! Με φωτογραφική εξόρμηση στη νύχτα της πόλης της Κομοτηνής, που… ποτέ δεν κοιμάται!

Τέχνη εικαστική και…

λόγου απόδραση

«Παλιά λάδια, νεκρές φύσεις σε χώρους εσωτερικούς, αλλά και τέσσερα παστέλ, νέα τεχνική με την οποία, για πρώτη φορά, ασχολείται ο ζωγράφος Παύλος Σάμιος, δηλώνοντας «ότι τον απασχολούσαν από καιρό τα παστέλ, αλλά η αρχή έγινε τώρα». Ο ίδιος παρουσιάζει έργα του για πρώτη φορά στην ART Gallery της Αθανασίας Πεφτουλίδη στην Αλεξανδρούπολη, της οποίας συνέντευξη φιλοξενεί το «Ζω» σε αυτό του το τεύχος. Ο Παύλος Σάμιος, που υπήρξε μαθητής του Μόραλη και βοηθός του Νίκου Νικολάου, έχει χαράξει εδώ και ένα τέταρτο του αιώνα μια δική του δυναμική πορεία, ανεπηρέαστος από τους συρμούς. Οι ασθμαίνοντες της ζωής με την πρώτη ματιά θα του απέδιδαν ότι ικανοποιεί πρωτίστως τον αδιάκριτο άνδρα θεατή της ζωγραφικής του, ξεδιπλώνοντας στον καμβά το οπλοστάσιο του γυναικείου αισθησιασμού. Η ερώτηση όμως που στη συνέχεια οφείλει ν’ απαντηθεί είναι το γιατί πέρα από τα επιφαινόμενα και ένα οποιοδήποτε γυμνό νεανικό μπούστο, ό,τι κυρίως από τον πίνακα εγκαλείται ο αποδέκτης να προσλάβει είναι τα κόκκινα γοβάκια που απομένουν μόνα στο τραπέζι αφηγούμενα ιστορίες, μικρές και μεγάλες, ψηλαφώντας τη θνητότητα της στιγμής στο μεγάλο ταξίδι του χρόνου…

•Ο κύκλος είναι πάντα ανοιχτός. Δεν κλείνει τίποτα. Το ένα δίνει το άλλο. Να σκεφτείτε ότι πολλές φορές, παλιότερα θέματα τα οποία νόμιζα ότι ήταν κλειστά ξαναεμφανίζονται στην δουλειά μου και βγαίνουν με τελείως διαφορετικό τρόπο. Δηλαδή μένει το θέμα, αλλά αλλάζει ο τρόπος εκτέλεσης και ο τρόπος σκέψης και πλησιάσματος του θέματος. Με ενδιαφέρει η παρουσία του ανθρώπου γενικότερα και η λειτουργία του αντικειμένου στη ζωή μας.

•Με το θέμα των γυναικών έχω μια ιδιαίτερη σχέση. Αυτό ξεκίνησε από τα παιδικά μου χρόνια. Ο μπαμπάς ήταν τσαγκάρης και τα πρώτα πράγματα που έμαθα, όταν ήμουν έντεκα χρονών, ήταν να κάνω παπούτσια, γυναικεία παπούτσια, γόβες. Η τρέλα μου για τις γόβες, δεν είναι μόνο ερωτική, όπως λένε. Είναι η σχέση μου με το εργαστήριο και, γενικά, με όλο το σχέδιο και το πλάσιμο μιας δουλειάς. Μετά από χρόνια βγήκε αυτό το θέμα της γόβας, η οποία κρύβει πολύ μεγάλο ερωτισμό, αλλά κρύβει κι όλες αυτές τις ωραίες μνήμες από το τσαγκαράδικο του πατέρα μου.

•Πάντα ζωγράφιζα. Από έξι χρονών με αποκαλούσαν στην πρώτη τάξη «ο ζωγράφος», γιατί εγώ δεν ζωγράφιζα ποτέ σαν παιδάκι. Στα εννιά μου σχεδίαζα Γκρέκο, στα δώδεκα μόνος μου, χωρίς να ξέρω τίποτα, αντέγραφα πίνακες του Γκρέκο ή άλλων ζωγράφων. Πάντα τον εαυτό μου τον έβλεπα να ζωγραφίζει. Στα δώδεκά μου και τα δεκατρία μου ανακάλυψα και τα βυζαντινά, η ζωγραφική ήταν μια τρέλα έμφυτη, δεν με μύησε κανείς. Όσο για τα βυζαντινά δεν ήμουν ιδιαίτερα κολλημένος με την εκκλησία, αυτό που λένε «παπαδοπαίδι», με ενδιέφερε κυρίως η ατμόσφαιρα, ο τρόπος που ζωγραφίζανε τις εικόνες.

•Αποφάσισα να μην είμαι μοντέρνος με τη σύγχρονη ορολογία. Πιστεύω ότι είμαι ένας πιστός συνεχιστής αυτών των ιδεών. Όχι από αδυναμία, αλλά επειδή πιστεύω στην παράδοση, ιδωμένη από μια άλλη οπτική, έτσι όπως την αντιμετώπιζαν και οι δάσκαλοί μου. Με το Βυζάντιο να παίζει πάντα ένα πολύ σημαντικό ρόλο και κάθε φορά να με επηρεάζει διαφορετικά, είτε συναισθηματικά, είτε χρωματικά.

•Δεν είναι απλή η ζωή μας, πολλαπλή είναι η κάθε της στιγμή. Παλιά πίστευα κι εγώ στις μεγάλες ιδέες, πολιτικές και φιλοσοφικές, με τον καιρό ανακαλύπτεις όμως μέσα στη ζωή την αξία των μικρών πραγμάτων, το να σου φέρει κάποιος ένα μπουκέτο λουλούδια, να σου κάνει ένα δωράκι, να σου δώσει ένα φιλάκι στο δρόμο. Το ίδιο ένας μεγάλος έρωτας, ένας γάμος, η γέννηση του πρώτου σου παιδιού ή το χάσιμο ενός ανθρώπου. Όλες αυτές οι μικρές – μεγάλες στιγμές είναι κι αυτές που καθορίζουν τελικά τη ζωή μας.

•Πώς θα μπορούσες να κάνεις έργο, χωρίς να αυτολογοκριθείς; Είναι αδύνατον! Δηλαδή, τι γίνεται; Ξυπνάω το πρωί και λέω:

«Ααα τι ωραίος που είμαι;» Συνήθως, ανάποδα γίνεται. Ξυπνάς το πρωί και λες πώς αυτή την κακομοιριά που έχω μέσα μου, θα την κάνω να χρυσώσει, να γίνει κάτι, να πάρει μια σημασία. Το πρόβλημα δεν είναι να απαλλαγούμε από τα κακά μας, αλλά να τα συνειδητοποιήσουμε, να συνυπάρξουμε μεταξύ τους, για να μπορέσουμε να βελτιωθούμε. Δεν είναι ότι είμαι κουτσός το πρόβλημα, άρα δεν πρέπει να βγαίνω προς τα έξω γιατί τι θα πούνε; Ένας κουτσός. Όχι! Το ότι έχω ένα πόδι κοντύτερο από το άλλο είναι ένα στοιχείο προσωπικό μου, είναι ένα δικό μου βίωμα που θα πρέπει βάσει αυτού να στήσω τη ζωή μου.

•Η ζωγραφική είναι αυτές οι καθημερινές στιγμές, ίσως, το πεντάωρο που δουλεύεις πριν για να φτάσεις μετά από πέντε ώρες δουλειάς σ’ ένα κρεσέντο, σ’ ένα ανέβασμα πεντάλεπτο, σ’ ένα πεντάλεπτο επικοινωνίας με το Θεό, στην πραγματικότητα, στην υπέρβαση του εαυτού μας. Στην ζωγραφική αυτό το πεντάλεπτο είναι όλη η ιστορία, γνωρίζουμε ό,τι γνωρίζουμε, αλλά ψάχνουμε γι’ αυτό το λίγο παραπάνω, την εκλέπτυνση. Η εκλέπτυνση είναι ό,τι πιο σύγχρονο υπάρχει στην εποχή μας».

Για το συγγραφέα Γιώργο Σκαμπαρδώνη πολλά λόγια δεν χρειάζονται. Το νέο του βιβλίο, το «Πολύ βούτυρο στο τομάρι του σκύλου» ακόμη δίνει εναύσματα για συζητήσεις στους κύκλους των βιβλιόφιλων. Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης μιλά για το μυθιστόρημά του, στοχεύοντας στην απόλαυση και στην ανίχνευση νέων οπτικών.

•Το «Πολύ βούτυρο στο τομάρι του σκύ­λου» δεν είναι κατά βάση πολιτικό μυθιστόρημα. Με ενδιαφέρουν περισσότερο οι ήρωες ως άνθρωποι κι όχι ως ιδεολόγοι της όποιας πλευράς.

•Για το βιβλίο γράφτηκαν δεκάδες επαινε­τικές κριτικές. Ήταν υποψήφιο για το βραβείο αναγνωστών 2007. Συνεχίζει να πουλάει αστα­μάτητα. Αλλά, ποτέ, τίποτε δεν αρέσει εξίσου σε όλους. Τι να κάνουμε;

• Δεν γράφω για να επηρεάσω κανέναν. Στοχεύω στην απόλαυση και στην ανίχνευση νέων οπτικών. Τίποτε άλλο.

• Το βιβλίο έχει αυτόνομη ζωή. Εξάλλου ο συγγραφέας κάποτε πεθαίνει, αλλά το βιβλίο ταξιδεύει. Οτιδήποτε άλλο είναι ματαιοδοξία.

Η μουσική πάντα συνόδευε τις στιγμές μας ή, αν όχι, τις επισφράγιζε γλυκά, σχεδόν μυσταγωγικά…

Μουσικής απάνθισμα στο ανοιξιάτικό μας «Ζω», με δύο δημιουργούς που γράφουν ιστορία και πάνω απ’ όλα όμορφα τραγούδια της ψυχής…

Μεταξύ άλλων μας είπαν…

Συνήθως, σε όλη την Ελλάδα, το κύριο γεύμα την ημέρα της Αναστάσεως γίνεται στις αυλές των σπιτιών ή στα χαγιάτια, και σ’ αυτό συνήθως συμμετέχουν όλες οι οικογένειες. Όσο αφορά στα εδέσματα, το μενού διατείνεται οπωσδήποτε οβελία και συναναστροφή, παρέα, χαρά, διασκέδαση.

Το Πάσχα είναι όμως και γιορτή της αγάπης, γι’ αυτό και για όσους δεν καταναλώνουν ή δεν έχουν σχέση με τα παραδοσιακά του εδέσματα, το «Ζω» επέλεξε να προτείνει και μια πασχαλιάτικη εύκολη πίτα με αρνάκι, αρνί ψημένο στη λαδόκολλα με πατάτες για κύριο και ακόμη τσουρέκι, το πασχαλιάτικο δηλαδή γλυκό. Αν το αρνάκι στη λαδόκολλα δεν σας ταιριάζει, προτιμήστε το φίνο αρνάκι με γιαούρτι, που προτείνει ο σεφ Κώστας Ψαρόπουλος, του χώρου εστίασης «Κόσμος» τη συνταγή μαγειρέματος του οποίου, φιλοξενούμε επίσης στις σελίδες του εορταστικού «Ζω».

Με κάθε τεύχος του ΖΩ συμβαίνει σχεδόν όμως ό,τι με κάθε αξιόλογο βιβλίο… Δεν το κλείνεις ποτέ παρά μόνον όταν φτάσεις στην τελευταία σελίδα… Πραγματική απόλαυση!

Α.Χ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.