«Ενας προσφυγας, ενας μεταναστης δεν μπορει να βρει το δικιο του!»

Ο Ιωάννης Αϊδινίδης, είναι πολιτικός μηχανικός, συνταξιούχος τώρα του ΟΓΑ, πρόσφυγας από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Τα τελευταία 13 χρόνια μια ιστορία με την πώληση ενός πιάνου τον ταλαιπωρεί και τον οδηγεί στην απόγνωση. Το πούλησε στο Δ.Π.Θ. για να ενισχύσει τον πενιχρό οικογενειακό προϋπολογισμό και να αντιμετωπίσει τα έξοδα νοσηλείας της νεφροπαθούς γυναίκας του, χωρίς, όμως, ποτέ να εισπράξει το συμφωνηθέν ποσό και χωρίς να έχει το πιάνο πίσω στην αρχική του μορφή. «Προσπάθησα με το καλό, αλλά πέρασε ο καιρός, μετά από έξι χρόνια γνωστοποίησα το θέμα μου στον Συνήγορο του Πολίτη, οι υπεύθυνοι εκεί ενημέρωσαν το Πανεπιστήμιο, αλλά δεν υπήρξε καμία θετική εξέλιξη», δηλώνει και απευθύνει έκκληση στις νυν Πρυτανικές Αρχές να αποκαταστήσουν την εις βάρος του αδικία.

Πότε ήρθατε στην Ελλάδα;

Ήρθα από την πρώην Σοβιετική Ένωση το 1988. Έφερα μαζί μου ένα πιάνο με ουρά, αξίας περίπου πέντε εκατομμυρίων δραχμών τότε. Στην αρχή στη Θεσσαλονίκη και μετά στην Κομοτηνή.

Τι δουλειά κάνετε;

Το επάγγελμά μου είναι πολιτικός μηχανικός, στην Ελλάδα, όμως, δεν δούλεψα παρά μισό χρόνο γιατί αρρώστησε η γυναίκα μου, παρουσιάστηκε σοβαρό πρόβλημα στα νεφρά της. Χρειάζεται να κάνει αιμοκάθαρση και να την φροντίζει πάντα κάποιος

Το πιάνο γιατί το φέρατε μαζί σας, είχατε σχέση με τη μουσική;

Το πιάνο το έφερα μαζί μου γιατί τότε δεν μπορούσαμε να κάνουμε συνάλλαγμα, όλοι κάτι αγόραζαν για να πουλήσουν στην Ελλάδα, να βγάλουν τα πρώτα έξοδα της εδώ παραμονής τους. Ντρεπόμουν να πάρω τραπεζομάντιλα και σεντόνια.

Πότε συμφωνήσατε την πώλησή του;

Το 1994 ήρθαν δύο υπάλληλοι από το Δ.Π.Θ. και ζήτησαν να το αγοράσουν. Πήγαμε στον τότε αντιπρύτανη Τριανταφυλλίδη και συμφωνήσαμε. Εμπιστεύτηκα το Δ.Π.Θ. και δεν ανησύχησα στιγμή ότι θα χάσω τα λεφτά μου. Έπαιρνα συνέχεια υποσχέσεις, σήμερα – αύριο, σήμερα – αύριο, τελικά φτάσαμε 13 χρόνια μετά και δεν έχω πάρει ούτε ένα ευρώ.

Πώς αντιδράσατε, όταν είδατε ότι περνά ο καιρός;

Προσπάθησα με το καλό, αλλά πέρασε ο καιρός, μετά από έξι χρόνια γνωστοποίησα το θέμά μου στον Συνήγορο του Πολίτη, οι υπεύθυνοι εκεί ενημέρωσαν το Πανεπιστήμιο, αλλά δεν υπήρξε καμία θετική εξέλιξη.

Το πιάνο μπορείτε να το πάρετε πίσω;

Το πιάνο τώρα μπορώ να το πάρω πίσω, αλλά δεν το παίρνω, γιατί μετά από επιτόπια εξέταση του πιάνου από τεχνίτη μουσικών οργάνων, κουρδιστή και επισκευαστή πιάνου διαπιστώθηκε ότι φέρει φθορές, οι οποίες για να αντιμετωπιστούν κοστίζουν πολλά χρήματα. Για παράδειγμα, το επάνω καπάκι είναι πλήρως κατεστραμμένο, απαιτείται πλήρης αλλαγή των πλήκτρων, εγώ το είχα παραδώσει ολοκαίνουργιο, μέσα στο κουτί. Είχα ανάγκη χρημάτων γι’ αυτό ήθελα να το πουλήσω. Τώρα έχει μειωθεί η αξία του εις το ήμισυ της αρχικής του.

Δεν κοινοποιήσατε το πρόβλημά σας στις Πρυτανικές Αρχές;

Άλλαξε ο αντιπρύτανης, ήρθε ο κ.Τσαλίδης, ο οποίος μου συμπεριφέρθηκε πολύ καλά. Δεν έχω παράπονο, μάλιστα από ό,τι ξέρω έδωσε και τη σχετική εντολή πολλές φορές να με πληρώσουν. Μου ζήτησε η αρμόδια υπηρεσία να τους φέρω τιμολόγιο, αλλά δεν κατάφερα να εξασφαλίσω. Εγώ παίρνω 200 ευρώ σύνταξη του ΟΓΑ και λέω χίλια ευχαριστώ στο ελληνικό κράτος που μου την έδωσε, χωρίς να έχω δουλέψει ούτε μια μέρα για εκείνο. Πώς λοιπόν θα έβρισκα ένα εκατομμύριο δραχμές τότε για να εξασφαλίσω ένα τιμολόγιο;

Και τι κάνατε;

Έστειλα επιστολή και στο γραφείο του Πρωθυπουργού. Μου απάντησε το Υπουργείο Παιδείας, το οποίο ενημέρωσε το Πανεπιστήμιο και το Πανεπιστήμιο μου απάντησε μέσω του νέου αντιπρύτανη, του κ. Σάββα Τοκμακίδη, ο οποίος μου είπε ότι κατανοεί την ανθρώπινη πλευρά του θέματος, αλλά του είναι αδύνατον να ικανοποιήσει το αίτημά μου. Με παρακάλεσε μάλιστα να πάρω το πιάνο από το αμφιθέατρο του Δ.Π.Θ. Δεν το πήρα γιατί, όπως σας είπα, είναι κατεστραμμένο.

Επισκέφτηκα πολλές φορές το αμφιθέατρο και είδα το πιάνο εκεί. Όπως διαπίστωσα, έχουν αγοράσει ένα άλλο καινούργιο.

Τι συμπέρασμα βγάλατε από αυτήν την περιπέτεια;

Έγραψα παντού, κινήθηκα νόμιμα, όπως μπορούσα, κατάλαβα τελικά ότι δεν βρίσκεις άκρη ακόμη και όταν έχεις δίκαιο. Νομίζω ότι κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να γίνει στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Πώς γίνεται κάτι τέτοιο στην Ελλάδα; Απορώ! Κάνω έκκληση στις νυν Πρυτανικές Αρχές και τους παρακαλώ να αποκαταστήσουν την αδικία που συντελέστηκε εις βάρος μου. Εγώ έχω μάθει να ζω και με τα 200 ευρώ, αυτό που με πληγώνει περισσότερο είναι ότι δεν με λογαριάζουν για άνθρωπο. Με στεναχωρεί πάρα πολύ το γεγονός ότι ένας πρόσφυγας, ένας μετανάστης θεωρείται ένα τίποτα και δεν μπορεί να βρει το δίκιο του!

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.