Ενα «τυχαιο» περιστατικο

Ενα κείμενο του Αναστασίου Γεμενή, προέδρου του Δ.Σ. του Φιλοζωικού Συλλόγου Φθιώτιδας, φιλοξενεί σήμερα η στήλη, το βιβλίο μάλιστα του οποίου, «Σφαγεία Μνήμης», πρόκειται να παρουσιαστεί το Σάββατο 29 Μαρτίου στην Αίθουσα Εκδηλώσεων Θρακικού Πνευματικού Κέντρου – Θρακικό Ωδείο Κομοτηνής σε εκδήλωση που διοργανώνουν από κοινού η Δημοτική Επιχείρηση Πολιτιστικής Ανάπτυξης Κομοτηνής και το Τμήμα Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων και Ανάπτυξης του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης.

Το παρόν κείμενο γράφτηκε με αφορμή συμβάντα κανιβαλισμού που έλαβαν χώρα σε χώρο συλλογής αδέσποτων ζώων στη Θήβα και αφορά αυτό ακριβώς το θλιβερό φαινόμενο εγκατάλειψης των αδέσποτων από την ευρύτερη κοινωνία, φαινόμενο που δεν παρατηρείται σε μια μόνο περιοχή, αλλά και σε άλλες ανά τη χώρα.

«Το περιστατικό με τα αδέσποτα στη Θήβα, είναι ένα τυπικό δείγμα του πώς η ανθρώπινη κοινωνία αντιλαμβάνεται τη συμπεριφορά της απέναντι στα ζώα, απέναντι στη ζωή, και πώς, δημιουργώντας μηχανισμούς παραγωγής αδέσποτων, μεταθέτει τα προβλήματά της, αδιαφορώντας, κακοποιώντας και κρύβοντας – θάβοντας – ό,τι της επιστρέφεται σαν ελεεινότητα, τη δική της προφανώς. Όλοι συνυπεύθυνοι τοπικές και εθνικές κοινωνίες, πολίτες, φορείς, αυτοδιοικήσεις, συμμετέχοντας ενεργά στην παραγωγή αδέσποτων, κάνουν κάθε τι δυνατόν που αποδεικνύει περίτρανα ότι τα προς χρήση και απόδοση ζώα έχουν ημερομηνία λήξης, που καθορίζεται από τη δική μας αθλιότητα. Στην ατζέντα των ενδιαφερόντων κάθε πολίτη δεν υπάρχει η μέριμνα, η στοργή και ο σεβασμός απέναντι στις μορφές ζωής που ζουν κοντά μας ή μακριά μας. Μας προσφέρουν αυτό που δεν έχουμε, την επιβίωση και τη δυνατότητα να επικοινωνούμε με τη ζωή. Και αυτή η απουσία στοργής και περίθαλψης βρίσκεται και στα κέντρα εξουσίας, μικρά ή μεγάλα.

Οραμα μηδέν, προοπτικές χάλια, κάλυψη του προβλήματος με ειρωνείες και γελάκια. «Φαιδρύναμε τη ζωή για να τη αντέξουμε». Προγραμματισμός κάτω του μηδενός, «ευαισθητοποιήσεις» της βιτρίνας, για μοίρασμα υποσχέσεων πριν και μετά τις εκλογές και εντυπωσιασμό από τη νομενκλατούρα του ανθρώπινου επιβητορισμού. Η εξουσία μαζεύει λεφτά, έχει λεφτά, τα δικά μας, έχει και αδέσποτα κεφάλια καθώς και αδέσποτούς πολίτες που φαίνονται από τις επιλογές τους.

Ιός γενικής χρήσης μετεφέρθη πρόσφατα και εσπευσμένα και όχι εμπνευσμένα από το Δήμο Θήβας στο Δήμο Λαμίας. Μπορεί να χρησιμεύσει και για τον «Εμβολιασμό» καθώς και για την αντίστοιχη «παροχή υπηρεσιών» στα αδέσποτα της πόλης μας, λόγω προϋπηρεσίας όπως π.χ. στη Θήβα. Άλλωστε οι εντολοδόχοι της κοινωνίας κάνουν αυτό που θέλει η κοινωνία, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Να εξαφανίζουν δηλαδή την αποδεικτικότητα των ενόχων της και όλοι μαζί «καθαροί» πια να συνεχίζουμε με νέες γενοκτονίες και προγραφές, προστατεύοντας την «ανωτερότητα» μας και αποδεικνύοντας πως ο πολιτισμός μας είναι μια πιπίλα ψευδαίσθησης και μια καταχνιά θανάτου για το παρόν και το μέλλον. Με το ένα και το άλλο δεν έχουμε καταλάβει ότι «μέχρι να καταλάβουμε ότι είμαστε προστατευόμενο είδος, δεν θα υπάρχει κανένας που να μας προστατέψει από τα αδέσποτα μυαλά μας».

Τα ζώα εκεί που πίνουν νερό δεν φτύνουν. Εκφράζουν ανάστημα ευγνωμοσύνης που δεν έχουν οι άνθρωποι. Ο Φιλοζωικός Σύλλογος Φθιώτιδας δεν είναι απορριμματοφόρο περισυλλογής αδέσποτων κανενός Δήμου και δεν είναι υπάλληλος κανενός, όπως βολεύει να νομίζουν ορισμένοι. Υπάγεται μόνο στη νομιμότητα και στη δούλεψη της συνείδησης και της ουμανιστικής της προέκτασης των μελών του. Αγωνιζόμαστε, παλεύουμε και ματώνουμε, επωμιζόμενοι ευθύνες για τις οποίες δεν στηριζόμαστε από πουθενά, αν και το έργο μας εισπράττεται από όλους.

Δεν θέλουμε αδέσποτα; Να μην τα παράγουμε. Όταν φτάνουμε στο κρίσιμο σημείο προσέγγισης του προβλήματος, μέσα από σκληρούς εσωτερικούς και εξωτερικούς αγώνες και προτείνουμε λύσεις, όσοι καταλαβαίνουμε ότι δεν νομιμοποιούμαστε να θεωρούμε τους εαυτούς μας αφεντικά των άλλων μορφών ζωής, τότε αδιαπέραστα τείχη αδιαφορίας και γκετοποίησης υψώνονται αυτόματα γύρω μας σαν ρολά για να προστατέψουν την απάθεια, την ενοχή τη βαρβαρότητα.

Στα συγκοινωνιακά δοχεία της εξουσίας λεφτά υπάρχουν – είναι τα ταμείο στο οποίο έχουν δικαίωμα πρόσβασης όλα τα βασανισμένα, ταλαίπωρα, στημένα στη γωνία της εξαθλίωσης και της ανθρώπινης χλεύης, όχι μόνο αδέσποτα αλλά κάθε τι που μας έχει θρέψει, υπηρετήσεις, προφυλάξει και έχει γίνει για μας παιδαγωγός και αγωγός πολιτισμού και αληθινής ενανθρώπισης. Τα ζώα δικαιούνται κοινωνικής εξασφάλισης, όταν επιβιώνουν, για τα δεδουλευμένα ημερομίσθιά τους. Η κοινωνία, δίκην ασφαλιστικών δικλείδων, αφήνει προς στιγμή να ξεφουσκώσει το μεγαλείο των ενόχων της, αρχίζει εν συνεχεία το θέατρο της «ευαισθητοποίησης» και πολύ γρήγορα γυρίζει σελίδα διότι και πολύ ασχοληθήκαμε με το θέμα. Θα συνεχίσει να υπάρχει η ίδια συμπεριφορά απέναντί στις μορφές ζωής, η τεχνολογία και αυτή με τη σειρά της θα προσφέρει «θεάνθρωπο» έργο προς την κατεύθυνση μιζεροποίησης και συρρίκνωσης του ζωτικού χώρου και χρόνου των ζώων, συμμετέχοντας σε έναν καλύτερο θάνατο.

Κάτω από τη μικρή τρύπα της απόπειρας αποκάλυψης του προβλήματος, που ανοίγει και κλείνει γρήγορα, κάθε φορά υπάρχει μια σειρά από μαύρες τρύπες που συνθέτουν το πεδίο των πραγματικών μας προθέσεων και έργων. Σ΄ αυτό το πεδίο χωράει μόνο η παραγωγικότητα, η αυξανόμενη υπερεκμετάλλευση, οι δείκτες των χρηματιστηρίων, η απληστία μας για υπεξαίρεση κεφαλαίων ζωής που δεν μας ανήκουν, το πλιάτσικο σ΄ αυτό που απαιτεί σεβασμό.

Καμία βιτρίνα και κανένα πρόβλημα δεν μπορεί να κρύψει τη βυσσοδόμηση και την έλλειψη σεβασμού σ΄ αυτό που προσπαθούμε να περάσουμε στο «ντούκου», ξώπετσα, στη ζωή και στις καταβολάδες της. Το πρόβλημα των αδέσποτων έχει πρόλογο, κυρίως θέμα και επίλογο, βλέπε επικήδειο. Μπορούμε να παρέμβουμε σ΄ όλα τα πεδία και να λύσουμε το πρόβλημα, φτάνει να θέλουμε.

Ο πολιτισμός μας νομιμοποιείται όταν ελεύθερα συλλογάται και γενναιόδωρα δρα και αγκαλιάζει τη χαρά της προσφοράς και της αγάπης. Όλοι σε ένα κοσμικό καζάνι βράζουμε. Θα αισθανθούμε λιγότερο μόνοι όταν τη χαρά αυτή τη δρομολογήσουμε και της επιτρέψομε να σεργιανάει στα όνειρά μας. Όπως άγνοια νόμου δεν δικαιολογείται, έτσι και άγνοια πολιτισμού αποβαίνει οπισθοδρομικός παράγοντας στην ανθρώπινη εξέλιξη. Ας προσπαθήσουμε να καταλάβουμε ότι η συμπεριφορά μας προς τα αδέσποτα δεν είναι παρά αντανάκλαση σκοτεινών και ανεπεξέργαστων περιοχών της ψυχής μας και πως κάθε μορφή ζωής περιμένει υπομονετικά να μας χειραγωγήσει και να μας χειροκροτήσει στο όνειρο και στην ελπίδα, στη γενναιότητα και στην ισορροπημένη συνύπαρξη.

Το αύριο μπορεί να περιέχει ένα λιγότερο βογκητό, ένα λιγότερο κλάμα».

Επιμέλεια: Α.Χ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.