«Ενα μεγαλο ευχαριστω στους συμπολιτες που μας στηριζουν»

Προτίμησαν να κρατήσουν τα παιδιά δίπλα τους και να τα μεγαλώσουν παρόλες τις δυσκολίες που ήξεραν ότι θα αντιμετωπίσουν. Άνθρωποι δυναμικοί που έμαθαν να αντιμετωπίζουν και να βλέπουν τα προβλήματα κατά πρόσωπο. Δημιούργησαν το Σύλλογο Μέριμνας Ειδικού Παιδιού “Άγιοι Θεόδωροι” και από εκείνη την ημέρα η ζωή τους είναι ένας συνεχής αγώνας για την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ευχαρίστηση των παιδιών τους, αλλά και για το μέλλον τους. Επόμενος στόχος τους η δημιουργία μονάδας φιλοξενίας των παιδιών τους, των παιδιών μας.

Όπως ενημερώνει ο ταμίας του Συλλόγου Παναγιώτης Τέρσης. Ο Σύλλογος ιδρύθηκε το 1981. «Ο σκοπός ιδρύσεως του Συλλόγου ήταν τα παιδιά με ειδικές ανάγκες βαριάς νοητικής υστέρησης να βγουν έξω από το σπίτι τους. Μέχρι τότε δεν υπήρχε ούτε ειδικό σχολείο, ούτε κάποιος άλλος φορέας που να ασχολείται με τα άτομα με ειδικές ανάγκες». Ο σύλλογος επικέντρωσε τη λειτουργία του στα παιδιά βαριάς νοητικής υστέρησης και όχι άλλων παθήσεων. Στην αρχή νοίκιαζε κάποιο σπίτι και το χρησιμοποιούσε σαν χώρο σύναξης των παιδιών, σαν ειδικό σχολείο. Το 1984 ιδρύθηκε κρατικό ειδικό σχολείο, αλλά δεν είχε στέγη, με αποτέλεσμα να μεταφέρονται τα παιδιά από το ένα μέρος στο άλλο, μέχρι και στο Ίδρυμα Ανιάτων Παθήσεων στα Φατίριακα. Το 1988 άρχισε να χτίζεται το κτήριο το σημερινό, ειδικό σχολείο, το οποίο ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1990.

«Βέβαια τα παιδιά μας μεγάλωναν και κάποια στιγμή φθάσαμε στο σημείο να πηγαίνουν στο σχολείο και μεγάλης ηλικίας παιδιά, τα οποία ήταν πάνω από δεκαοκτώ ετών. Έτσι το 1985 εξ ανάγκης ο Σύλλογος ιδρύει δικά του τμήματα δημιουργικής και ευχάριστης απασχόλησης τα οποία λειτουργούν μέχρι και σήμερα».

Τα τμήματα αυτά λειτουργούν στον ίδιο χώρο. «Μας παραχώρησε ο δήμαρχος δύο αίθουσες του ειδικού σχολείου, έχουμε κοινό γυμναστήριο, το οποίο με δικά μας έσοδα το φτιάξαμε, πήραμε διάφορα όργανα, κάναμε μια κουζίνα για να μπορούν τα παιδιά να μαθαίνουν στην αυτοεξυπηρέτηση».

Σήμερα στο πρόγραμμα συμμετέχουν 25 «παιδιά ενήλικες», το δε προσωπικό αποτελούν τρία άτομα. Το σχολείο λειτουργεί από το πρωί από τις 8:00 μέχρι τις 13:15 το μεσημέρι και απογεύματα από Δευτέρα μέχρι και Πέμπτη 5-8. Το πρωί τα παιδιά τα παίρνει από το σπίτι τους ένα mini bus του συλλόγου με οδηγό και συνοδηγό του δήμου και το απόγευμα όποιος γονιός θέλει μπορεί να μεταφέρει το παιδί του. «Έχουμε μια πολύ καλή συνεργασία με το Τμήμα Κοινωνικής Διοίκησης. Έρχονται φοιτητές της Κοινωνικής Διοίκησης και κάνουν την πρακτική τaους. Επίσης, έχουμε άριστη σχέση εδώ και χρόνια με το ΤΕΦΑΑ. Έρχεται το 4ο έτος, που ακολουθεί την ειδικότητα Ειδικής Αγωγής, σαν κύρια ειδικότητα, και από το 3ο έτος οι φοιτητές που ακολουθούν σαν δευτερεύουσα ειδικότητα την ειδική αγωγή. Έχουμε δηλαδή κάθε απόγευμα 2-5 φοιτητές, ανάλογα», τονίζει ο κ. Τέρσης.

Όνειρο η μονάδα φιλοξενίας

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι γονείς και απαιτεί άμεση λύση είναι η δημιουργία μονάδα φιλοξενίας αυτών των παιδιών.

«Το μεγαλύτερο πρόβλημα και το μεγαλύτερο όνειρο των γονιών είναι να γίνει μια μονάδα φιλοξενίας για να μπορούμε να αφήνουμε τα παιδιά όσο είμαστε στη ζωή και έχουμε ανάγκες αλλά κι όταν θα φύγουμε από τη ζωή, ή όταν θα είμαστε ανήμποροι, να μένουν τα παιδιά μόνιμα εκεί. Αυτός ο στόχος τέθηκε εδώ και πολλά χρόνια, δυστυχώς όμως δεν μπορέσαμε να τον υλοποιήσουμε. Σήμερα έχουμε κάποια καλά μηνύματα για το θέμα αυτό. Δε θέλω να προτρέχω, δεν ξέρω τι θα γίνει στο τέλος, πιθανόν μέσα σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα να ξέρουμε τι μέλει γενέσθαι. Θέλουμε ένα οικόπεδο να χτίσουμε μια μονάδα φιλοξενίας μόνιμα».

Όσον αφορά στην ανακοίνωση της Ιεράς Μητρόπολης με την οποία γινόταν γνωστό ότι η Μη Κυβερνητική Οργάνωση της Εκκλησίας της Ελλάδος «Αλληλεγγύη» είναι θετική στο αίτημα της μητρόπολης για να αναλάβει τη μελέτη για τη μετατροπή του χώρου του Αγίου Χριστοφόρου σε μονάδα φιλοξενίας παιδιών με ειδικές ανάγκες ο κ. Τέρσης αναφέρει ότι το έμαθε από τον τύπο. «Εμείς σαν σύλλογος δεν είχαμε ενημέρωση γι’ αυτό το έγγραφο. Απλώς με τον υφυπουργό, τον κ. Στυλιανίδη, σε μια κουβέντα που είχαμε την Άνοιξη, και αφορούσε στο πώς μπορούμε να φτιάξουμε μια μονάδα φιλοξενίας του καταθέσαμε κάποιες προτάσεις. Μέσα στις προτάσεις μας αυτές ήταν και το νοσοκομείο του Αγίου Χριστοφόρου να παραχωρηθεί στο Σύλλογο. Από τότε μέχρι σήμερα, με την Ιερά Μητρόπολη, δεν ήρθαμε σε καμία συνεννόηση. Ο Σεβασμιώτατος ήρθε, έκανε τον αγιασμό το Σεπτέμβριο, μας είπε ότι βρισκόμαστε σε καλό δρόμο, έκανε κι αυτός τις προσπάθειές του μέσω της «Αλληλεγγύης», ώστε να μπορέσουν να βρεθούν κάποια χρήματα μέσω κάποιου Πλαισίου Στήριξης, για να φτιάξουν τον Άγιο Χριστόφορο.

Για αυτό που διάβασα στην εφημερίδα, εμείς σαν Σύλλογος δεν έχουμε καμία ενημέρωση ή ειδοποίηση από τη Μητρόπολη, δε γνωρίζουμε αυτή τη στιγμή τίποτα».

Όνειρο των γονέων αυτή η μονάδα να γίνει υπόδειγμα όχι μόνο για τη χώρα μας αλλά και για την Ευρώπη. «Εμείς αντιμετωπίζουμε δυσκολίες γιατί, όπως σας είπα, ασχολούμαστε με παιδιά νοητικής υστέρησης. Υπάρχει μια ιδιαίτερη δυσκολία σ’ αυτά τα άτομα. Εμείς οι γονείς που κρατήσαμε τα παιδιά δίπλα μας, -δε θέλαμε να τα βάλουμε σε ίδρυμα, όχι ότι τα αγαπάμε περισσότερο από τους άλλους, απλώς δε θέλαμε να τα βάλουμε, θέλαμε να τα έχουμε κοντά μας- όταν ξεκίνησε αυτή η ιστορία σαν νέοι γονείς δεν είχαμε ιδέα τι θα πει Άτομο με ειδικές ανάγκες. Δεν είχαμε ιδέα τι θα πει παιδί με νοητική υστέρηση. Κάποιοι γιατροί μας ενημέρωναν ότι στο εξωτερικό υπάρχουν μονάδες να τα στείλουμε κι εμείς, να πληρώσουμε, προκειμένου να γίνουν τα παιδιά μας καλά. Δυστυχώς δεν υπάρχει περίπτωση τα παιδιά αυτά να γίνουν καλά. Απλώς εμείς προσπαθούμε, αφού τα έχουμε κοντά μας, αφού ιδρύσαμε αυτό το σύλλογο, τα παιδιά μας να περνάνε ευχάριστα. Όσο γίνεται ευχάριστα. Και πράγματι περνάνε. Τα παιδιά είναι ενθουσιασμένα στο σύλλογο. Μια μέρα να κλείσει, ρωτάνε γιατί έκλεισε. Το Σαββατοκύριακο τα παιδιά θέλουν πάλι να πάνε στο σχολείο. Κατορθώσαμε το ακατόρθωτο, κι όχι μόνο για τα παιδιά. Προσωπικά βλέπω και μία άλλη διάσταση. Παρ’ όλο που είμαι γονιός, κι ίσως έχω ξεπεράσει το πρόβλημα μέσα στην ψυχή μου, έχω δώσει πολύ κουράγιο στους άλλους γονείς, γιατί έφερναν τα παιδιά τους στο σχολείο, πιστεύοντας ότι μετά από 1,2,5 χρόνια το παιδί τους θα γίνει καλά. Ο γονιός πρέπει να πιστέψει ότι το παιδί του δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει όπως είναι ο ίδιος, ότι πάντα θα έχει αυτό το πρόβλημα, αυτό το μειονέκτημα στη νοημοσύνη του, γιατί μπορεί να μην φαίνεται ότι έχουν κάποιο μειονέκτημα κάποια παιδιά, όπως φαίνονται τα παιδιά με το Σύνδρομο Down, για τα παιδάκια όμως με νοητική υστέρηση δυστυχώς η ιατρική δεν μπόρεσε να βρει κάτι να τα επαναφέρει στο φυσιολογικό. Κι αυτά τα παιδιά είναι εκ γενετής, δεν έγιναν από κάποιο ατύχημα ή από κάποια αρρώστια. Προσωπικά πιστεύω ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα αυτό το παιδί να γίνει όπως τα φυσιολογικά παιδιά, να έχει ένα δείκτη νοημοσύνης τέτοιο που να του επιτρέπει να ζήσει μόνο του».

Αρνητικός ως προς την αυτόνομη διαβίωση που κατά καιρούς η πολιτεία προτείνει είναι ο κ. Τέρσης. «Η αυτόνομη διαβίωση είναι πολύ καλή για όλες τις άλλες κατηγορίες, όχι γι’ αυτήν. Πώς είναι δυνατόν δυο παιδάκια ή δυο ενήλικες με νοητική υστέρηση να ζήσουνε μόνοι τους; Είναι δυνατόν; Πιστεύω ότι πρέπει να έχουμε την ιδρυματική μορφή, αν και η λέξη ίδρυμα δεν μ’ αρέσει, δηλαδή να είναι υπό την προστασία συνοδών, να ζουν σ’ ένα χώρο όλα μαζί, γιατί έτσι αισθάνονται και ευχαριστημένα, ο οποίος χώρος θα είναι ανοιχτός στην κοινωνία, να τα επισκέπτονται, να βγαίνουν έξω. Αυτό περιμένουμε κι εμείς σήμερα. Τα δικά μας τα παιδάκια, μέσα από το πρόγραμμα να βγαίνουν στις καφετέρειες, για να μπορούν κοινωνικά να ενταχθούν.

Χριστουγεννιάτικα ημερολόγια

Ελάχιστη η οικονομική στήριξη από την πολιτεία γι’ αυτό και ο Σύλλογος έχει βρει διάφορους τρόπους να καλύπτει τις ανάγκες του. «Η πολιτεία οικονομικά δεν μας στηρίζει. Στα 25 χρόνια λειτουργίας του συλλόγου, πήραμε περίπου 5 εκατομμύρια. Καταλαβαίνετε ότι το ποσό αυτό είναι μηδαμινό. Τα βγάζουμε πέρα με τις εργασίες χειροτεχνίας των παιδιών. Κάνουν ημερολόγια, λαμπάδες, εικόνες, με την επίβλεψη και την προσωπική εργασία του προσωπικού μας. Για τα Χριστούγεννα τυπώνουμε τα ημερολόγια, το Πάσχα φτιάχνουμε τις λαμπάδες, κι όλη τη διάρκεια του έτους έχουμε εικόνες. Ευχαριστούμε πάρα πολύ τον «Παρατηρητή της Θράκης» και την κυρία Κατσαρή, η οποία εδώ και αρκετά χρόνια μας κάνει δωρεά το ημερολόγιο. Εμείς απλώς κάνουμε τη δουλειά μας, τον ημεροδείκτη, τα παιδάκια ασχολούνται να τα κολλήσουν, γίνεται μια ωραία δουλειά. Επίσης, ευχαριστούμε κι όλους τους συμπολίτες μας γιατί από τη μια αγοράζουν τα έργα μας κι από την άλλη μας κάνουν και δωρεές. Στηριζόμαστε δηλαδή στις δωρεές των συμπολιτών μας και στην πώληση των έργων των παιδιών μας. Υπάρχουν άνθρωποι και το λέω εν γνώσει αυτού που λέω, γιατί η πόλη μας πραγματικά μας καταλαβαίνει. Ό,τι κι αν χρειαστεί να κάνουμε, θα μας βοηθήσουν. Μια εκδήλωση να χρειαστεί να κάνουμε εμείς περιμένουμε 100 άτομα, 250 θα έρθουν. Μη ξεχνάμε ότι στο Δ.Σ. του Συλλόγου συμμετέχουν πολίτες που δεν είναι γονείς, όπως η πρόεδρος η κ. Νατάσσα Λιβεριάδου, η αντιπρόεδρος η κ. Γεωργία Σιμεωνίδου Γεωργία που είναι δασκάλα και διευθύντρια του Ειδικού Σχολείου, η κ. Ντόρα Παναγωπούλου-Καραϊσκάκη είναι μέλος του Δ.Σ. Ειλικρινά το λέω, ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους συμπολίτες μας».

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.