Ελληνικες τραπεζες: Ενοικιαζονται εργαζομενοι

Οι περικοπές εργαζομένων φαίνεται πως θα πλήξουν και τον χρηματοπιστωτικό τομέα μέσα από την απομάκρυνση εργαζομένων είτε αφορά όσους έχουν συμβάσεις αορίστου χρόνου είναι πρόκειται για ενοικιαζόμενους εργαζόμενους που γίνονται όλο και περισσότεροι μια και λέγεται πως φτάνουν τα 3.000 άτομα. Ο Παντελής Αμπατζιάνης, α΄ γραμματέας της ΟΤΟΕ για το νομό Ροδόπης μίλησε στον ΠτΘ για το νέο τοπίο που διαμορφώνεται στους κόλπους ενός κλάδου εργαζομένων που έχει ισχυρότατο συνδικαλιστικό φορέα.

«Η ΟΤΟΕ σε μια ανακοίνωσή της πριν λίγο καιρό, λόγω της μεγάλης αναστάτωσης εξαιτίας της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, είχε επισημάνει ότι ο πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών και διοικητής της Εθνικής Τράπεζας, ο κ. Αράπογλου είχε μιλήσει ακόμη και για μειώσεις προσωπικού αν χρειαστεί στο νέο τραπεζικό τοπίο που θα προκύψει. Ήθελε να δείξει ότι τίποτε δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο και αυτονόητο, οι εργαζόμενοι θα έπρεπε να βρίσκονται σε διαρκή εγρήγορση όχι μόνο για να περιφρουρήσουν το μισθό, το ωράριό τους και τα οποιαδήποτε καλώς εννοούμενα κεκτημένα, αλλά ακόμη και το δικαίωμά τους στην εργασία.

Όταν λέγεται από επίσημα χείλη ότι ενδέχεται να προκύψει θέμα απομάκρυνσης προσωπικού θα πρέπει να το δούμε σοβαρά.

Σ’ αυτόν τον όρο (απομάκρυνση) περιλαμβάνεται η μη ανανέωση των συμβάσεων ορισμένου χρόνου, η απόλυση, η εθελούσια έξοδος την οποία πολλοί συνδέουν με παχυλές αμοιβές που λαμβάνει κάποιος αποχωρώντας νωρίτερα από την εργασία του για να πάρει σύνταξη. Η εθελουσία έξοδος όμως σε πολλές περιπτώσεις είναι μια μορφή απόλυσης» περιέγραψε ο Π. Αμπατζιάνης.

Μετέφερε ότι πάγια θέση της ΟΤΟΕ είναι ότι πρέπει με κάθε τρόπο ν’ αποφευχθεί η μείωση του αριθμού των τραπεζοϋπαλλήλων. Η Ομοσπονδία συμπληρώνει σε παλιότερη ανακοίνωσή της ότι κάθε τραπεζοϋπάλληλος που χάνει τη δουλειά του εξαιτίας αυτού του γεγονότος περισσότεροι εργαζόμενοι κατά συνέπεια θα χάσουν τη δουλειά τους στην αλυσίδα της οικονομίας.

Κενά προσωπικού = κίνδυνος για μειωμένα κέρδη

Η ΟΤΟΕ επίσης κάνει λόγο για πολλά κενά στις τράπεζες. «Υπάρχουν κέρδη που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν σε προσλήψεις νέου προσωπικού και μάλιστα μόνιμου. Πολλοί από τους συνδικαλιστές έχουν την άποψη ότι πρέπει ν’ αυξήσουμε τον αριθμό των υπαλλήλων γιατί υπάρχουν ανάγκες, κατά συνέπεια κέρδη από τις προσλήψεις».

Ο Π. Αμπατζιάνης εξήγησε ότι οι απομακρύνσεις αφορούν ενδεχομένως όλους τους εργαζομένους. «Στις τράπεζες το σύνηθες είναι οι υπάλληλοι να έχουν μια μόνιμη σχέση εργασίας μια και οι συμβάσεις είναι αορίστου χρόνου, μία σχέση που τους εξασφαλίζει στο διηνεκές το εργασιακό τους μέλλον.

Υπάρχουν βέβαια και τα άκρα, η σκληρή στάση του εργοδότη που τους κάνει να νιώθουν ανασφαλείς και φοβούνται μη χάσουν τη δουλειά τους. Από την άλλη, υπάρχουν και τράπεζες που είναι πολύ ήπιες ως προς το θέμα των απολύσεων και δεν απολύουν παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, αιτιολογημένες και μόνο όταν υπάρχει πρόβλημα με τον υπάλληλο, στην ουσία δεν απολύουν ποτέ.

Η κάθε τράπεζα εφαρμόζει συγκεκριμένο στυλ management αλλά οι απολύσεις προσωπικού συνδέονται περισσότερο σήμερα με τη μη ανανέωση σύμβασης. Προσλαμβάνουν εργαζόμενους ως ενοικιαζόμενους από κάποιο γραφείο και πριν αποκτήσουν κάποια δικαιώματα έναντι του εργοδότη τους τούς απολύουν κι αυτό ενδέχεται να έχει επιπτώσεις στον αριθμό των τραπεζοϋπαλλήλων που είναι μειωμένος».

Ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι

Αναφορικά με το καθεστώς των ενοικιαζόμενων εργαζομένων ο κ. Αμπατζιάνης παρέπεμψε στο forum ενοικιαζόμενων εργαζομένων οι οποίοι δηλώνουν μέσα από κείμενό τους που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο. «Σε ανακοίνωσή τους μεταφέρουν ότι εκτελούν καθαρά τραπεζικό έργο όπως είναι ο νομικός ή τεχνικός έλεγχος δανείων, η εξυπηρέτηση πελατών στα call centers,, ο χειρισμός και προγραμματισμός υπολογιστών στα μηχανογραφικά κέντρα, καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, πολλοί από αυτούς για 3, 5 ή και περισσότερα χρόνια και δεν βρίσκονται εκεί για να ολοκληρώσουν κάποιο έργο με ημερομηνία λήξης,όπως ισχυρίζονται οι νομικοί σύμβουλοι στις τράπεζες. Ανακοινώνουν επίσης ότι η Επιθεώρηση Εργασίας παρέπεμψε την Ε.Τ. στον εισαγγελέα, θεωρώντας «έωλους τους ισχυρισμούς της»».

Να αναφέρουμε ότι σύμφωνα με το forum ενοικιαζόμενων εργαζομένων το μοντέλο του ευέλικτου εργαζόμενου δοκιμάζεται σε μια σειρά από τράπεζες, όπως και σε άλλες επιχειρήσεις. «Είμαστε εργαζόμενοι με συμβάσεις ενοικίασης που ενώ έχουμε υπογράψει σύμβαση εργασίας με μια εταιρεία Α – άμεσο εργοδότη, προσφέρουμε τις υπηρεσίες μας στην εταιρεία Β – έμμεσο εργοδότη. Ο στόχος είναι η αναζήτηση ευέλικτου και φτηνού εργατικού δυναμικού χωρίς πολλά δικαιώματα. Οι τράπεζες, με τα υπέρογκα κέρδη τα τελευταία χρόνια, απολαμβάνουν τις υπηρεσίες ενοικιαζόμενων εργαζόμενων των 700 ευρώ».

Προσθέτουν ότι δεν καλύπτονται από την κλαδική συλλογική σύμβαση της ΟΤΟΕ και δεν έχουν καμία από τις παροχές των τραπεζοϋπαλλήλων.

Ο κ. Αμπατζιάνης μετέφερε ότι είναι ένα μεγάλο ζήτημα το αν οι ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι θα γίνουν δεκτοί στα σωματεία ή αν θα συμμετέχουν στην Ομοσπονδία. «Εξαρτάται από το κατά πόσο έχουν μόνιμη σχέση με την τράπεζα. Όπως λένε οι ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι υπάρχουν άτομα που δουλεύουν 17,5 μήνες. Σύμφωνα με το νόμο μετά τους 18 μήνες θα έπρεπε να προσλαμβάνονται σαν κανονικοί εργαζόμενοι γι’ αυτό και δεν τους ανανεώνουν τη σύμβαση στους 17,5 μήνες ή προφασίζονται ότι πρόκειται για εξωτερική συνεργασία» μετέφερε ο κ. Αμπατζιάνης με βάση το forum ενοικιαζόμενων εργαζομένων. «Η ΟΤΟΕ προτρέπει όλες οι προαναφερθείσες εργασίες που εκτελούνται στις τράπεζες να μην γίνονται με ενοικιαζόμενους εργαζόμενους αλλά με τακτικό προσωπικό όπως είναι οι τραπεζοϋπάλληλοι».

Σύμφωνα με στοιχεία οι ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι αποτελούν το 10% των υπαλλήλων στις τράπεζες. «Η ΟΤΟΕ πιστεύει ότι οι όποιες τραπεζικές εργασίες πρέπει να εκτελούνται από προσωπικό μόνιμο που δε θα απομακρύνεται από τη στιγμή που καλύπτει πάγιες και διαρκείς ανάγκες.

Οι τράπεζες δεν διακινδυνεύουν προσλήψεις μόνιμου προσωπικού γιατί ο εργοδότης θέλει να χρησιμοποιεί τους ενοικιαζόμενους ως ένα εργαλείο για το συγκεκριμένο τρόπο management. Όταν δουλεύει ένας εργαζόμενος χωρίς δικαιώματα και ο τακτικός υπάλληλος φοβάται και νιώθει πιο ανασφαλής.

Όσο πιο πολύ αδυνατίζουν οι εργοδότες το συνδικαλιστικό κίνημα τόσο το καλύτερο γι’ αυτούς. Όσο δυναμώνει τόσο πιστεύουν ότι είναι χειρότερο αλλά αυτό είναι λάθος.

Το συνδικαλιστικό κίνημα θέλει δυνατές, υγιείς, κερδοφόρες επιχειρήσεις κι ευημερούντες εργοδότες, αλλά θέλει ο πλούτος να μοιράζεται σ’ ένα βαθμό και στους υπαλλήλους που τον παράγουν».

Σύμφωνα με τραπεζικές πηγές μέσα σε δυο χρόνια οι τραπεζικοί υπάλληλοι θα μειωθούν στις 56.400 από τις 60.000 σήμερα.

Μαρία Αμπατζή

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.