Εληφθη… οβερ

«Παρασίου», «Εθνική», «Πίστεως», «Ορφέως», «Αδέλφια», «ΚΤΕΛ», «Νοσοκομείο», «Εκτενεπόλ», η γυναικεία φωνή που ακούγεται, σταθερή και ήρεμη, καλεί σε πρωινό προσκλητήριο και δίνει εντολή μετάβασης. Η μηχανή ανάβει και το Ραδιοταξί της πόλης σε λίγα λεπτά βρίσκεται στην πόρτα σας.

Το μικρό γραφειάκι της πλατείας Καραϊσκάκη, επί 24ώρου βάσεως, είναι ο ομφάλιος λώρος και το επιτελικό γραφείο, που συντονίζει τα 91 ταξί της πόλης με στόχο την άμεση εξυπηρέτηση των κατοίκων της, αλλά και των κατοίκων των γύρω οικισμών.

Τρεις τηλεφωνικές συσκευές, με τις αντίστοιχες αναγνωρίσεις κλήσης, χτυπούν η μία μετά την άλλη, ή και οι τρεις μαζί, σε διάστημα δευτερολέπτων. Ανοιχτό το τετράδιο καταγράφει την πιάτσα που έλαβε το μήνυμα, την ταυτότητα του ταξί που του ανατέθηκε η εξυπηρέτηση της κλήσης και τη διεύθυνση του πελάτη.

Συνήθως η διεύθυνση είναι στη λογική κώδικα, όπως «Καφενείο Βαγγελιώ», «στο Καράβι», «πίσω από το Καράβι», «στο ρολόι», επίσης προσδιορισμοί καθέτων ή παράλληλων δρόμων, γωνίες και ονόματα επιγραφών, καθώς οι Κομοτηναίοι σπάνια χρησιμοποιούν τα ονόματα των οδών. Έτσι, πολύ εύκολα ο «Μασούτης» στη Δημοκρατίας γίνεται «Μασούτης» Δημοκρίτου, και να το μπέρδεμα! Ενδιαφέρον έχει η διεύθυνση – σιδηρόδρομος: «Σισμάνογλου, απέναντι από τα έπιπλα του…, στις μονοκατοικίες» ή « Στο Ροδίτη, απέναντι από τη … του …, δεξιά στο χωματόδρομο», ίσως είναι από τις πιο εκκεντρικές διευθύνσεις που μπορεί να ακουστούν από τον ασύρματο ενός ταξί, ενώ το γραφείο, «αμ’ έπος αμ’ έργον», πρέπει να τις καταγράφει.

Παρανοήσεις που δημιουργούν εκνευρισμό, ταλαιπωρία και χάσιμο χρόνου, συμβαίνουν και με τους ξένους που πρωτοέρχονται στην πόλη και δεν γνωρίζουν ακόμη την οδό που μένουν.

Η πιο δύσκολη μέρα φυσικά είναι αυτή της Λαϊκής. Τα τηλέφωνα παίρνουν φωτιά από τις 7 το πρωί για να κοπάσουν στις 12 το μεσημέρι.

Η Χρύσα ήταν κοπέλα της πρωινής βάρδιας χθες, η Τούλα είναι αδειούχος, ενώ η Λία και η Γεωργία, παρά το «δέλεαρ» της δημοσιότητας που τους προσφέραμε αρνήθηκαν ευγενικά να έρθουν στο γραφείο (δικαιολογημένα, άλλωστε προς τι η δημοσιότητα!). «Είναι μια όμορφη δουλειά», λέει η Χρύσα, «ξεχνιέσαι, αλλάζεις παραστάσεις. Μη σας φαίνεται περίεργο, αυτό που λέω, ακούς φωνές διαφορετικές, το μυαλό δεν είναι στάσιμο, βρίσκεσαι συνεχώς σε εγρήγορση. Άσε που οι κλήσεις από πισίνες ξενοδοχείων, παραλίες, σου ανοίγουν την… «όρεξη». Πάντως, δεν έχεις περιθώρια αφηρημάδας. Η μία κλήση έρχεται πίσω από την άλλη και πρέπει γρήγορα να τη δώσεις για να εξυπηρετηθεί ο κόσμος. Είναι μια δουλειά προσφοράς.

Οχι ότι δεν υπάρχουν δυσκολίες. Είναι τα νυχτερινά, είναι οι κλήσεις για πλάκα, αυτές που βιαστικός ο άλλος, από κινητό ή καρτοτηλέφωνο ή με απόκρυψη καλεί και το κλείνει, χωρίς να καταλάβουμε που είναι. Τότε δεν υπάρχει τρόπος να επικοινωνήσουμε και περιμένουμε να ξανακαλέσει. Είναι στενάχωρη αυτή η κατάσταση, γιατί πάνω απ’ όλα μάς ενδιαφέρει να εξυπηρετούμε κάθε κλήση.

Μη νομίζετε ότι η νυχτερινή βάρδια είναι τόσο δύσκολη, περνάει και δεν καταλαβαίνεις πότε ξημερώνει, όσο για τις πλάκες, ευτυχώς που υπάρχει η αναγνώριση και εντοπίζουμε την κλήση από πού είναι, αλλά αν κάποιος είναι της περιοχής δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά πράγματα, αναγκαστικά πάει ο οδηγός και δεν βρίσκει κανένα. Είναι κι αυτά μέσα στη δουλειά».

Από τα παράξενα της δουλειάς είναι οι κλήσεις «εξυπηρέτησης», που όταν γίνονται για κάποιο σοβαρό λόγο, όπως για φάρμακα, πρόθυμα, και τα κορίτσια και οι οδηγοί αναλαμβάνουν την εξυπηρέτηση αυτού που καλεί, αλλά υπάρχουν και περιπτώσεις όπου κάποιος καλεί για να ζητήσει να του αγοράσουν τσιγάρα, να του φέρουν σάντουιτς, πίτσα και άλλα τρελά. «Οι κλήσεις εξυπηρέτησης, πληρώνονται βέβαια από αυτόν που καλεί, αλλά είναι θέμα επιλογής για τον οδηγό. Όταν όμως πρέπει να πας σε κάποιον τσιγάρα, γιατί βαριέται να πάει ο ίδιος…».

Η Χρύσα αναφέρει κλήσεις από στρατόπεδα, όπου φαίνεται και η «νομιμότητα» των εξοδούχων. «Συνήθως δίνουν τη Πύλη του στρατοπέδου, αλλά άλλες φορές δίνουν τη θέση της σκοπιάς, οπότε καταλαβαίνουμε ότι είναι «σκαστός». Ο μεγάλος πανικός για μένα ήταν όταν φέτος, καινούργια στη δουλειά, έγινε το πάρτι των φοιτητών στο Ηχοδρόμιο, από τη 1 το πρωί μέχρι τις 7 δέχτηκα 800 κλήσεις, όλες από κινητά. Δεν υπήρχε ταξί στις πιάτσες, όλα δούλευαν ένα δρομολόγιο! Το «κερασάκι» σε όλη αυτήν την κατάσταση, η πρώτη κλήση στην επόμενη βάρδια: ήταν από την πόλη για το Ηχοδρόμιο. Παλιότερα, λένε τα κορίτσια, ότι δεχόταν και 1000 κλήσεις το 8ωρο. Σήμερα, όταν είναι εδώ οι φοιτητές, έχουμε γύρω στις 20 κλήσεις το λεπτό».

Καλεσμένος στην κουβέντα μας και ο πρόεδρος του Σωματείου κ. Νικόλαος Ρόιδος: «Τα Ραδιοταξί είναι στην πόλη πάνω από 12 χρόνια και για την καλύτερη λειτουργία τους επιλέξαμε να έχουν έναν επικεφαλή, που θα φροντίζει για ό,τι πρόβλημα αντιμετωπίζουν οι κοπέλες. Είναι ο πρόεδρος των Ραδιοταξί, ο Γιάννης ο Γεωργίου.

Με τα Ραδιοταξί βάλαμε μια τάξη στις καθυστερήσεις, στην ασυνέπεια μερικές φορές των οδηγών. Επίσης, μπορεί κάποιος να μας ελέγξει κιόλας, αφού όλα τα δρομολόγια, με κάθε λεπτομέρεια, είναι γραμμένα στο τετράδιο. Αυτό ωφέλησε και τους πελάτες κι εμάς. Η κάθε πιάτσα έχει μπει σε μια σειρά με την οποία δίνονται και τα δρομολόγια. Αν δεν υπάρχει αυτοκίνητο στη μια το δρομολόγιο το παίρνει η άλλη πιάτσα. Τελευταία βάλαμε ταξί και στην Εκτενεπόλ για τους φοιτητές, στο νοσοκομείο, ενώ πιάτσα έχει και ο Ήφαιστος ενώ σκεφτόμαστε να κάνουμε μία ακόμη στην εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας. Τα πρώτα χρόνια δεχόμασταν περισσότερες κλήσεις, αλλά τώρα αυξήθηκαν τα ιδιωτικά οπότε μειώθηκε και η κίνηση.

Ιδιαίτερα προβλήματα με τον κόσμο δεν έχουμε. Συνήθως διαμαρτυρίες υπάρχουν για το κόστος της διαδρομή, αλλά πρέπει να ξέρετε ότι τα ταξίμετρα δουλεύουν με χρονοχρέωση και όχι με τα χιλιόμετρα, οπότε μια καθυστέρηση στην κυκλοφορία ανεβάζει το κόμιστρο. Μέσα στην πόλη ένα δρομολόγιο είναι περίπου είναι 1,5 ευρώ, ενώ η κλήση από τηλέφωνο κοστίζει επιπλέον 1,30 ευρώ. Επίσης, μετά την περιμετρική διπλασιάζεται η ταρίφα. Η περιμετρική της Κομοτηνής αρχίζει μετά από τα Ψυγεία Ιωάννου, μετά το Νοσοκομείο, στη γέφυρα Κοσμίου, μετά την αερογέφυρα και μετά την Παράσχου.

Τα ταξί είναι όλα φροντισμένα από τους ιδιοκτήτες τους, ενώ τριανταπέντε συνάδελφοι έχουν καταθέσει αίτηση για να πάρουν καινούρια, με το μέτρο που εξήγγειλε ο υπουργός. Περιμένουμε την υπογραφή του. Σαν επαγγελματίες δεν αντιμετωπίζουμε ιδιαίτερα προβλήματα ασφάλειας, όπως στις μεγάλες πόλεις, είμαστε ήσυχα, εκτός από κάτι μικροκλοπές, κι αυτές τώρα τελευταία, που όμως πιάστηκαν οι ένοχοι. Επίσης, ο κόσμος μάς εμπιστεύεται και αισθάνεται ασφάλεια ακόμη και τα βράδια. Δεν είναι λίγες οι φορές που μας παρακαλούν να περιμένουμε, ιδιαίτερα νεαρά παιδιά, να μπουν στο ασανσέρ και μετά να φύγουμε».

Το επιτελικό γραφείο των Ραδιοταξί συνεχίζει πυρετωδώς να απαντά στις διαδοχικές κλήσεις… Η ώρα του μεσημεριού είναι δύσκολη για όσους βιάζονται να γυρίσουν σπίτι τους με τον ήλιο να πυρώνει την άσφαλτο.

Έφη Μωραΐτου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.