Ελεονωρα Ζουγανελη, Ειμαι ενας ανθρωπος που δοκιμαζω και αυτο μου αρεσει

Η Ελεονώρα Ζουγανέλη μας πρωτοσυστήθηκε ως τραγουδίστρια το 2004 με την συμμετοχή της στον δίσκο «Δεύτερη ακρόαση της Μικρής Άρκτου. Μετά από σημαντικές συνεργασίες με τον Γιώργο Νταλάρα, τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και τον Φίλλιπο Πλιάτσικα και πολλούς άλλους, κυκλοφόρησε το πρώτο προσωπικό της δίσκο το 2008 με τίτλο «Έλα» αποδεικνύοντας ότι ήρθε για να μείνει.

Πλέον μετά από πορεία δέκα περίπου χρόνων στα ελληνικά μουσικά δρώμενα, έχοντας τρεις προσωπικούς δίσκους στο ενεργητικό της και αμέτρητες συμμετοχές σε δίσκους συναδέλφων της, αλλά και live εμφανίσεις που καθήλωσαν, η Ελεονώρα Ζουγανέλη με τον νέο της δίσκο «Μετακόμιση Τώρα», ο οποίος κυκλοφόρησε προ λίγων μηνών μας ξανασυστήνεται, μέσα από τα δεκατέσσερα νέα τραγούδια της σε στίχους των Γ. Ευαγγελάτου, Σ. Μπαλτζή, Κ. Λειβαδά, Φ. Πλιάτσικα, Σ. Σταύρου, Μ. Θεοχάρη, Π. Κωνσταντίνου και μουσική του Γ. Ζουγανέλη, Θ. Καραμουρατίδη, Κ. Λειβαδά, Μ. Παπαγεωργίου, Φ. Πλιάτσικα, Μ. Θεοχάρη. Με αφορμή την κυκλοφορία του «Μετακόμιση τώρα» αλλά και την καλοκαιρινή της περιοδεία σε όλη την Ελλάδα, ο «ΠτΘ» συνομίλησε με την Ελεονώρα Ζουγανέλη, τόσο για το «νέο της σπίτι» όσο και για το πώς η ίδια βιώνει τα όσα διαδραματίζονται στην χώρα μας.

Ελεονώρα Ζουγανέλη λοιπόν…

Είναι πολύ σημαντικό για μένα που ο κόσμος αγάπησε το νέο μου δίσκο

ΠτΘ: Να αναφερθούμε στο νέο σας δίσκο που κυκλοφόρησε πρόσφατα με τον τίτλο «Μετακόμιση τώρα» και έχει ήδη γίνει χρυσός. Πού νομίζετε ότι οφείλεται αυτή η επιτυχία;
Ε.Ζ.: Προσωπικά δεν μπορώ να μιλήσω με σιγουριά για το πού οφείλεται η επιτυχία ενός δίσκου. Το μόνο σίγουρο για μένα είναι ότι όλη αυτή η διαδικασία μου έδωσε τρομερή χαρά και πήρα θα έλεγα ένα κύμα υποστήριξης, το οποίο μου έκανε πολύ καλό. Από εκεί και πέρα αυτό που έχει αυτή η δουλειά είναι σίγουρα μια «μετακίνηση» δική μου, μια αλλαγή ήχου, και το γεγονός ότι ο κόσμος το αποδέχτηκε, θέλησε να το ακούσει και το αγάπησε, για μένα είναι πολύ σημαντικό. Επίσης, επειδή τους συντελεστές αυτού του δίσκου ο κόσμος τους αγαπά και τους εκτιμά, σίγουρα και αυτό βοήθησε, όπως και ότι υπάρχει μια τίμια προσπάθεια. Δουλέψαμε πάρα πολύ για αυτό το δίσκο, πολλές ώρες, με πολλές δοκιμές και όλοι οι άνθρωποι που συμμετέχουν είτε για την ενορχήστρωση είτε για να γράψουν μουσική είτε στίχο είτε οι παραγωγοί είτε οι ηχολήπτες όλοι, ήμασταν πολλές ώρες μαζί, το ψάχναμε πάρα πολύ και αυτό προσωπικά, ως μέρος κι εγώ αυτής της δουλειάς, το αισθάνομαι. Ο κόσμος δεν ξέρω αν αισθάνεται ακριβώς αυτό, ίσως κάτι να νοιώθει από αυτή την συλλογική δουλειά και προσπάθεια.

Τόλμησα να πω κάτι το οποίο ήρθε η ώρα να πω

ΠτΘ: Ο δίσκος αυτός διαφέρει από αυτά που σας είχαμε συνηθίσει μέχρι τώρα. Έχετε γίνει γνωστή, θα μπορούσαμε να πούμε, με ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής και ύφος, δεν φοβηθήκατε να πάρετε το ρίσκο για κάτι διαφορετικό;
Ε.Ζ.: Πάντα όταν κάνω κάτι διαφορετικό έχω αγωνία, αλλιώς δεν θα έχει νόημα να χρησιμοποιούμε τη λέξη ρίσκο. Κάνω κάτι έξω από τα δεδομένα, κάνω κάτι έξω από εμένα, είμαι ένας άνθρωπος όμως που δοκιμάζω και αυτό μου αρέσει. Οι live εμφανίσεις μου το δηλώνουν αυτό ακόμη πιο έντονα, ότι δοκιμάζω και λέω διαφορετικά πράγματα, και η εμπιστοσύνη που μου δείχνει ο κόσμος με έκανε να πάρω την απόφαση να αποτυπώσω την αλλαγή μου μέσα από την δουλειά, γιατί αυτό συνέβη στην ουσία με αυτό το δίσκο. Μέσα από τα live μου επικοινωνούσα με τον κόσμο με διαφορετικά είδη μουσικής. Στο live ο κόσμος με αποδέχεται, όταν λέω λαϊκά, τραγουδά μαζί μου. Είχε προηγηθεί το cd του live από το οποίο αγαπήθηκε ένα τραγούδι που διασκεύασα το «Μακριά μου να φύγεις» που αγαπήθηκε πάρα πολύ και μου το ζητά ο κόσμος επίμονα θεωρώντας το δικό μου τραγούδι, οπότε αυτά όλα ήταν σημάδια που με οδήγησαν να τολμήσω να πω κάτι, το οποίο είχε έρθει η ώρα του να πω.

Είμαι ένας άνθρωπος που επιδιώκει την αλλαγή στη ζωή του

ΠτΘ: Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ο τίτλος του άλμπουμ, «Μετακόμιση τώρα» και ακούγοντας τα τραγούδια προσωπικά με εξέφραζαν και κυρίως την ανάγκη μου για αλλαγή. Εξέφραζε ο τίτλος αυτός και τη δική σας ανάγκη για αλλαγή και ίσως και της κοινωνίας;
Ε.Ζ.: Φυσικά. Είμαι ένας άνθρωπος που επιδιώκει την αλλαγή στη ζωή του. Πιστεύω ότι είναι ένας τρόπος να προχωρούν οι άνθρωποι μέσα από αυτήν. Στη ζωή μου την προσωπική, πέρα από την επαγγελματική, όντως συνέβησαν διάφορα, που με έκαναν να πάρω κάποιες αποφάσεις και να αλλάξω κάποια πράγματα και αυτό έτυχε να συμπέσει και με την καλλιτεχνική μου ωρίμανση και ανάγκη για μετακίνηση. Έτσι ήταν πολύ ευχάριστο που βρέθηκε αυτό το τραγούδι, τη μουσική και τους στίχους του οποίου έγραψε ο Κώστας Λειβαδάς, να περιγράφει αυτό. Συμβολικά με τη «Μετακόμιση τώρα» θέλουμε να πούμε στον κόσμο ότι είναι όμορφο να μετακομίζουμε και να αλλάζουμε ιδέες, ιδεολογίες, δεδομένα, να σπάμε πράγματα, να αφήνουμε πίσω μας κάποια πράγματα που έχουμε συνηθίσει ,όσο και να μας πονά αυτό, όσο και να μας στενοχωρεί και να κοιτάζουμε να φύγουμε μπροστά. Αυτή η ζωή που ζούμε αυτή την περίοδο δυστυχώς ή ευτυχώς μας προκαλεί να αλλάξουμε, ίσως λίγο πιο βίαια από ό,τι αντέχουμε, αλλά είναι και ένα μήνυμα αισιοδοξίας ότι η αλλαγή θα φέρει σίγουρα κάτι καλό σε εμάς, στον καθένα προσωπικά. Σαν κοινωνία δυστυχώς είμαστε τόσο σε φάση που δεν γνωρίζει κανείς τίποτα και επικρατεί μεγάλη ανασφάλεια. Ελπίζω μέσα από το ατομικό ο καθένας να βοηθήσει το συλλογικό γιατί άλλη λύση προς το παρόν δεν βλέπω.

Φέτος ένοιωσα την ανάγκη να κάνω μια μεγάλη περιοδεία

ΠτΘ: Ποια είναι τα πρώτα σχόλια του κοινού για το νέο σας δίσκο;
Ε.Ζ.: Μέσα από το διαδίκτυο που έχω την τύχη να επικοινωνώ με το κοινό τους αρέσει πολύ η καινούργια δουλειά και θα έλεγα ότι οι περισσότεροι, βάσει των μηνυμάτων που δέχομαι, το περίμεναν. Βέβαια στο διαδίκτυο σε παρακολουθούν άνθρωποι που εκτιμούν την δουλειά σου ή την προσωπικότητά τους και ίσως να οφείλεται σε αυτό. Κάποιοι άνθρωποι δεν επικοινωνούν και ίσως να μην τους αρέσει αυτή η δουλειά, αλλά αυτά είναι τραγούδια που χρειάζεται να το ακούσεις πολλές φορές, τουλάχιστον κάποια από αυτά, για να τα αγαπήσεις και αυτός είναι και ο λόγος που αποφάσισα φέτος το καλοκαίρι να κάνω μια μεγάλη περιοδεία. Είμαι ένας άνθρωπος που ενώ λατρεύω τις συναυλίες προσπαθώ να μην εμφανίζομαι πολύ συχνά. Φέτος ένοιωσα πολύ έντονα την ανάγκη να κάνω μεγάλη περιοδεία, να βρεθώ σε πολλές πόλεις, να επικοινωνήσω τη νέα μου δουλειά στο live, γιατί πιστεύω πάρα πολύ στη δύναμη αυτών των τραγουδιών και πιστεύω πάρα πολύ ότι τα τραγούδια αγαπιούνται μέσα από το live.

ΠτΘ: Το πρόγραμμα της περιοδείας σας είναι ιδιαίτερα γεμάτο, με δεδομένο, όπως είπατε, ότι τόσο εσείς όσο και οι συνεργάτες σας δουλέψατε πολύ, είστε προετοιμασμένη για το δύσκολο αυτό δίμηνο που ακολουθεί;
Ε.Ζ.: Οι συνεργάτες μου έχουν μάθει να ζούνε στους δικούς μου ρυθμούς, είναι θεότρελοι, οπότε δεν έχουν ξεκουραστεί αλλά είναι συνηθισμένοι. Το διαφορετικό φέτος είναι ότι καθώς μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε δηλαδή, με αυτή την έννοια λέω μεγαλώνουμε, υπήρξε ένας πιο σωστός προγραμματισμός. Προσωπικά έβαλα πιο σωστά τα πράγματα, ήξερα λίγο πιο πριν τι θα ακολουθήσει, οπότε υπήρξαν κάποια διαστήματα ξεκούρασης. Εγώ έκανα κάποιες διακοπές το Πάσχα και άλλη μια εβδομάδα αρχές Ιουνίου, οπότε εκεί ήταν κάτι συνειδητό, ήξερα ότι το χρειάζομαι και το έκανα. Είμαι πανέτοιμη για την καλοκαιρινή περιοδεία.

Η ζωή δεν έχει ανάγκη με το βόλεμα

ΠτΘ: Είστε ένας άνθρωπος που κατά καιρούς έχω παρακολουθήσει στις συνεντεύξεις δεν φοβάστε να πείτε τα πράγματα με το όνομά τους. Δεν είστε από τους καλλιτέχνες που μένετε στο κομμάτι της μουσικής. Πώς κρίνετε την κατάσταση που περνάμε σήμερα;
Ε.Ζ.: Τι να πρωτοπώ. Ζούμε μέσα σε μια κατάσταση συγκλονιστικών εξελίξεων, οι άνθρωποι δεν ξέρω αν συνειδητοποιούμε το πόσο σοβαρά είναι αυτά που μας συμβαίνουν, χρειάζεται να είμαστε σε εγρήγορση, χρειάζεται να γνωρίζουμε όσο το δυνατόν περισσότερα πράγματα και από περισσότερες πτυχές για να μπορούμε να σχηματίζουμε την άποψή μας, γιατί το τι σαπίλα έχουμε φάει τόσο καιρό και παραπληροφόρηση είναι ανεξήγητο και ανεκδιήγητο, οπότε ο μόνος τρόπος για να γνωρίσουμε τι συμβαίνει είναι να έχουμε πληροφόρηση από πολλές διαφορετικές πηγές και να ψιλοανακαλύπτουμε μόνοι μας την αλήθεια. Από εκεί και πέρα συνειδητοποιώ ότι βρισκόμαστε σε μια φάση δύσκολη, σε μια φάση τρομερής αγωνίας που τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο, τίποτα δεν μπορείς να πεις ότι το έχω κατακτήσει και πάω παρακάτω, δεν ξέρεις τι ακριβώς θα σου συμβεί την επόμενη ημέρα. Ψάχνω να βρω και εγώ κάτι να πιαστώ και αυτό από το οποίο πιάνομαι, και το έχω ξαναπεί, είναι πάντα να προσπαθώ αυτά που συμβαίνουν κοινωνικά να τα συγκρίνω με αυτά που μου συμβαίνουν σε προσωπικό επίπεδο. Είμαι λοιπόν ένας άνθρωπος που στη ζωή του, του έτυχαν πράγματα δύσκολα τα οποία και με πόνεσαν και με ανάγκασαν να πάρω αποφάσεις τη στιγμή που δεν ήμουν προετοιμασμένη. Αυτό το πράγμα, ενώ εκείνη τη στιγμή με φόβισε, με έφερε σε πανικό ή ταραχή, όταν πέρασε, συνειδητοποίησα ότι μου έφερε μια ωρίμανση, μια αλλιώτικη προσέγγιση στα πράγματα. Θέλω να πιστεύω κρίνοντας από τη δική μου ζωή ότι ίσως να μας συμβεί και κάτι τέτοιο και στο κοινωνικό επίπεδο. Ίσως όλη αυτή η ανασφάλεια που ζούμε τώρα, το σπάσιμο των δεδομένων που για μένα είναι πολύ σημαντικό, είναι ένα από τα θετικά που προσφέρει αυτή η εποχή. Δεν υπάρχει τίποτα δεδομένο. Και αυτό είναι κάτι που θυμίζει ζωή. Η ζωή δεν έχει σχέση με το βόλεμα που πολλές φορές έχουμε ανάγκη να ζούμε, η ζωή είναι απρόοπτη, είναι μυστήριο και πρέπει έτσι να τη δεχόμαστε. Αυτό προσπαθώ να κάνω, κατά τα άλλα δυσκολεύομαι. Έχουν αλλάξει και τα δικά μου δεδομένα, ο λόγος για τον οποίο επιλέγω για να κάνω μια δουλειά και όλα αυτά φέρνουν και κάτι καλό. Δεν θέλω να πιστεύω ότι δεν υπάρχει τίποτα. Υπάρχει μια ισορροπία, κάποια πράγματα μπήκαν στη θέση τους και κάποια πράγματα συνεχίζουν να είναι τρομακτικά παράλογα, όπως αυτό που έγινε με την ΕΡΤ. Ελπίζω να μην δεχτούμε άλλα, αλλά είναι γεγονός ότι είμαστε σε μια εποχή που ζούμε ακραίες καταστάσεις.

Τα όνειρα είναι κάτι που δεν μπορούν να σου τα πάρουν

ΠτΘ: Είστε νεότατη. Συνεχίζετε να έχετε όνειρα ή σας τα έχουν κατατροπώσει;
Ε.Ζ.: Τα όνειρα είναι κάτι που δεν μπορούν να σου τα πάρουν. Συνεχίζεις να τα κάνεις, στόχους μπορείς να συνεχίσεις να έχεις, μικρούς, διαφορετικούς, με άλλο κίνητρο, με άλλο βαθύ θέλω. Δεν πιστεύω στα όνειρα, πιστεύω στους μικρούς στόχους. Τα όνειρα μπορούν να σε επαναπαύσουν και να σε κάνουν να τα αφήσεις να μείνουν όνειρα, οπότε καλό είναι να μην κάνουμε όνειρα να βάζουμε μικρούς στόχους, πράγματα που δεν είναι παράλογα, πράγματα που μπορούν να επιτευχθούν, κυρίως σε προσωπικό επίπεδο. Το κοινωνικό σύνολο παίζει μεγάλο ρόλο απλά έτσι όπως είναι η κατάσταση πιστεύω ότι από το ατομικό είναι πιο εύκολο να βρεθούμε στο συλλογικό. Οπότε μπορούμε να φροντίζουμε για τη ζωή μας και την καθημερινότητά μας, να πετυχαίνουμε κάποια πράγματα και αυτό μόνο ως κίνηση και ως ενέργεια σίγουρα επηρεάζει και το συλλογικό. Εγώ είμαι ένας άνθρωπος που συνεχίζω να κάνω κάποια όνειρα για τη ζωή μου, για τους ανθρώπους, για τους φίλους μου, την οικογένειά μου, είναι πράγματα που ό,τι και να βιώνω δεν νομίζω ότι μπορώ να τα στερηθώ.

ΠτΘ: Τα επόμενα βήματά σας μετά την καλοκαιρινή περιοδεία;
Ε.Ζ.: Δεν τα ξέρω. Αυτό είναι το καινούργιο δεδομένο, δεν μπορώ να ξέρω από τώρα τι θα κάνω το φθινόπωρο και όσο και αν είναι κάτι που με αγχώνει, είναι ένα παιχνίδι στο οποίο έχω μπει και εγώ. Ανά τρίμηνο ξέρω τι θα κάνω. Έχω βέβαια αγωνία για το αν θα μείνω άνεργη, αν δεν έχω δουλειά αλλά προσπαθώ να χαίρομαι αυτό που έχω τώρα. Ανησυχώ για το μετά αλλά είναι η καινούργια συνθήκη. Θα τη μάθω και θα μπω σε αυτή την διαδικασία.

Δεν θεωρώ ως λαό ότι μας αρμόζει αυτή η τιμωρία που ζούμε τώρα

ΠτΘ: Με χαροποιεί που είστε αισιόδοξη, γιατί ειδικά τα μηνύματα που λαμβάνω από νέους ανθρώπους δεν είναι τόσο αισιόδοξα. Και προσωπικά ενοχλούμε ιδιαίτερα όταν ακούω ότι για όλα φταίνε οι πολιτικοί κτλ. χωρίς ποτέ κανένας να αναλαμβάνει την παραμικρή ευθύνη για το πού φτάσαμε και ως κοινωνία. Συντάσσεστε και εσείς με εκείνους που αποποιούνται την ευθύνη της κοινωνίας και ρίχνουν όλο το φταίξιμο στους πολιτικούς ή πιστεύετε ότι και ο λαός έχει ευθύνη;
Ε.Ζ.: Δεν θέλω να βγάλω το λαό έξω από αυτό που συμβαίνει, γιατί θα μειώσω το θέμα. Πιστεύω πολύ στον ελληνικό λαό και στην ελληνική σκέψη και στην κουλτούρα και στο ελληνικό ψυχικό πάθος. Είμαστε ούτως ή άλλως ένας λαός που έχει ταλαιπωρηθεί πολύ, ένας λαός που μπορεί κάποια στιγμή να ήμασταν απρόσωποι, ευκολόπιστοι, ξεχασιάρηδες, δεν θεωρώ όμως ότι μας αρμόζει αυτή η τιμωρία που ζούμε τώρα, δεν θεωρώ ότι φταίμε. Τουλάχιστον δεν φταίμε σίγουρα όλοι για αυτό που βιώνουμε. Έχουμε ένα μέρος ευθύνης, γιατί δεν μπήκαμε ποτέ στην υποψία για να προβληματιστούμε για το πώς γίνεται να ζούμε έτσι ή τι μπορεί να μας συμβαίνει ή πιόνια τίνος σχεδίου είμαστε. Δεν ήμασταν σε εγρήγορση όμως και ένας λαός που δεν είναι σε εγρήγορση, αν και έχει περάσει αυτά που έχει περάσει, ένας λαός που επαναπαύεται με όλες αυτές τις εμπειρίες, δεν θεωρώ ότι έχει την ίδια ευθύνη με αυτούς που αναλαμβάνουν να βγάλουν στη ζωή αυτό το λαό. Και φυσικά θεωρώ υπεύθυνους αυτούς που ανέλαβαν να βγάλουν στη ζωή τους Έλληνες.

Η γενιά μας δεν έχει μάθει να εκφράζει πολιτικό λόγο

ΠτΘ: Τον τελευταίο καιρό, εκτός από την ΕΡΤ, είδαμε να κλείνουν και άλλοι φορείς που παράγουν πολιτισμό όπως το ΕΚΕΒΙ, και είδαμε τους πνευματικούς ανθρώπους να μην παίρνουν θέση ή τουλάχιστον ήταν ελάχιστοι οι εκπρόσωποι που πήραν θέση απέναντι σε αυτή την κατάσταση. Πού νομίζετε ότι οφείλεται αυτό; Δεν νομίζετε ότι θα έπρεπε να πάρουν θέση και για τους άλλους φορείς;
Ε.Ζ.: Δεν θεωρώ ότι οι άνθρωποι δεν παίρνουν θέση. Είμαστε όμως και λίγο φοβισμένοι, γιατί κρίνονται όλα, είναι λίγο παράξενα. Πολλές φορές λέω να μιλήσω και από την άλλη σκέπτομαι ότι μπορεί να με πιάσουν και θα με “ξερομαδάνε” και θα με βρίζουν. Καμιά φορά ο λόγος μπορεί να είναι λάθος, μπορείς να πεις και κάτι που δεν συμφωνούν οι άνθρωποι. Το καλό είναι οι άνθρωποι να μπορούν να ψάχνονται, να ενημερώνονται, να εκφράζουν το λόγο τους κάτι που δεν έχουν όμως μάθει. Ειδικά η γενιά μας δεν έχει μάθει να εκφράζει πολιτικό λόγο, οπότε σίγουρα χρειάζεται και κάποιος χρόνος για αυτό. Είναι μια καινούργια κατάσταση. Δεν γνωρίζουμε και ας υπάρχει μια ελευθερία γύρω από αυτό. Όσον αφορά για το θέμα των πνευματικών ανθρώπων που δεν πήραν θέση σε μεγάλες αλλαγές εκτός από την ΕΡΤ, θα έλεγα ότι ήταν τρομακτικός ο τρόπος με τον οποίο συνέβη, ήταν βίαιος πάρα πολύ, χωρίς να μειώνω τις άλλες καταστάσεις, αλλά να βλέπεις τηλεόραση και ξαφνικά να βρίσκεσαι μπροστά σε μια μαύρη οθόνη και μετά να ζεις κάποιες μέρες με μηδέν πληροφορία είναι ό,τι χειρότερο και από την πλευρά μου το βίωσα πολύ άσχημα. Με τρόμαξε. Συμβολικά σαν να έκλεινε ο λόγος, να μας άφηναν στο σκοτάδι. Ήταν κάτι το συμβολικό και ο κόσμος εξέφρασε την αγανάκτησή του και άρχισαν να εκφράζονται για αυτό συν και το ότι έμειναν κάποιοι άνθρωποι στο δρόμο. Γιατί πίσω από τα νούμερα που κάποιοι λένε, δεν διαφωνώ ότι κάποια πράγματα δεν λειτουργούσαν σωστά, αλλά το να φροντίσεις να αλλάξεις κάτι με αγώνα, με πόλεμο δεν είναι το ίδιο με το να το καταργήσεις, να το σβήσεις, να το κάνεις μαύρο, χωρίς να έχει καθόλου λόγο και έκφραση. Νομίζω ότι για αυτό πήρε πιο μεγάλη έκταση, και καλά έκανε και πήρε, μακάρι να παίρνουν έκταση αυτά που μας συμβαίνουν. Ήταν ίσως ένα απότομο ξέσπασμα και λυπάμαι που ο μόνος τρόπος συμπαράστασης για την ΕΡΤ ήταν να μην πληροφορούμαστε. Είμαι ενάντια σε αυτό. Πρέπει να ενημερωνόμαστε, να μην ξανακοιμηθούμε, να μείνουμε σε εγρήγορση.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.