Ελενη Πεχλιβανη, ζωγραφος, Ηταν μια εσωτερικη αναγκη να πραγματοποιησω εκθεση ζωγραφικης στην ιδιαιτερη πατριδα μου την Κομοτηνη

Η εικαστικός Ελένη Πεχλιβάνη γεννήθηκε στην Κομοτηνή. Σπούδασε Ζωγραφική με καθηγητές τους Γ.Ψυχοπαίδη και Α.Χριστάκη στην ΑΣΚΤ Αθήνας, όπου παρακολούθησε μαθήματα Χαρακτικής, Σκηνογραφίας και Φωτογραφίας. Τον Μάρτιο και Οκτώβριο του 2010 ανέλαβε την οργάνωση του εικαστικού τμήματος με παιδιά ηλικίας 5-7 και 8-12 στο Μουσείο Μπενάκη και τον Φεβρουάριο του 2011 οργάνωσε το εικαστικό τμήμα με παιδιά ηλικίας 5-7 και 8-12 στο Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης. Από το 2009 μέχρι σήμερα έχει λάβει μέρος σε πολλές ομαδικές – θεματικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ως πόλη και ως πολίτες την εικαστικό Ελένη Πεχλιβάνη δεν τη γνωρίζουμε. Τη γνωρίζουμε περισσότερο δημοσιογραφικά από εφημερίδες που αναφέρονται στις εκθέσεις και τις δραστηριότητές της, χωρίς όμως μέχρι τώρα να έχουμε έρθει επαφή με το έργο της. Στα φετινά «Ελευθέρια» όμως, η πρόεδρος της ΔΚΕΠΠΑΚ Νατάσα Λιβεριάδου, σε συνεργασία με την Γκαλερί 7, μας παρέχει την ευκαιρία να συναντηθούμε σε αναδρομική έκθεση με το έργο της ζωγράφου που έχει τον τίτλο «Γενέθλιος τόπος» και είναι αφιερωμένη στην πανεπιστημιακό που αγάπησε πολύ την πόλη μας, την αξέχαστη Μάρθα Πύλια.

Με την αφορμή της πρώτης αυτής έκθεσης της ταλαντούχου ζωγράφου στη γενέθλια πόλη της, συνομιλήσαμε μαζί της, για τη ζωγραφική, τους δασκάλους της, τη σχέση της με την πόλη μας, την οικονομική κρίση και το ρόλο της τέχνης σήμερα…
Ελένη Πεχλιβάνη όμως…

Η σχέση μου με την τέχνη ξεκίνησε από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου

ΠτΘ: Κυρία Πεχλιβάνη, είναι η πρώτη σας παρουσία ως ζωγράφου στην Κομοτηνή, όπου και γεννηθήκατε. Πώς προέκυψε η σχέση σας με τη ζωγραφική, ήταν η δεξιότητα του χεριού σας που σας οδήγησε σ’ αυτή, το σχολείο σας, οι γονείς σας, οι δάσκαλοί σας, το κοινωνικό περιβάλλον
E.Π.: Η σχέση μου με την τέχνη ξεκίνησε από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου. Πάντα μου άρεσε να ζωγραφίζω και να πειραματίζομαι με διάφορα υλικά. Από τη μητέρα μου που έφτιαχνε ζυμάρι και το έπλαθα φτιάχνοντας αντικείμενα της φαντασίας μου. Από τον δάσκαλό μου στο δημοτικό που μας μάθαινε χαλκογραφία, αλλά και στο κάθε μου βήμα για αναζήτηση του εαυτού μου, η τέχνη ήταν πάντα παρούσα.

Ούτε εγώ η ίδια γνώριζα ότι κουβαλούσα μέσα μου τόσες εικόνες από παιδικά και εφηβικά βιώματα

ΠτΘ: Φύγατε από την Κομοτηνή και σπουδάσατε, οι ιστορικοί τέχνης θεωρούν όμως ότι κουβαλάτε την κουλτούρα του τόπου, την αφηγηματικότητά του, τον μετεωρισμό του ανάμεσα σ’ ανατολή και δύση… Είναι έτσι
Ε.Π.: Η αλήθεια είναι ότι ο τόπος μου έπαιξε σημαντικό ρόλο στη ζωγραφική μου. Είναι μια πόλη πλούσια σε ανατολίτικα ερεθίσματα, αλλά παράλληλα ανακαλύπτει κανείς και το μοντέρνο στοιχείο της Δύσης…Μέσα από τη δουλειά και τον πειραματισμό, τα στοιχεία του τόπου μου, αλλά και οι προσωπικές μου μνήμες άρχισαν να αποτυπώνονται στον καμβά και να μου «μιλάνε». Ήταν αναπόφευκτο να μην τα αγνοήσω. Ούτε εγώ η ίδια γνώριζα ότι κουβαλούσα μέσα μου τόσες εικόνες από παιδικά και εφηβικά βιώματα…

ΠτΘ: Έρχεστε ξανά στον τόπο σας με μια αναδρομική έκθεση και τίτλο «Γενέθλιος τόπος.» Γιατί Για να αποτίσετε τιμή στην πόλη που γεννηθήκατε και τι σήμαινε και σημαίνει για σας η πανεπιστημιακός Μάρθα Πύλια στην οποία αφιερώνετε την έκθεση
Ε.Π.: Ήταν μια εσωτερική ανάγκη να πραγματοποιήσω έκθεση ζωγραφικής στην ιδιαίτερη
πατρίδα μου την Κομοτηνή. Ο γενέθλιος τόπος μου, εξ ου και ο τίτλος, με γέμισε με εφόδια ζωής , αλλά και καλλιτεχνικά ερεθίσματα. Οπότε το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να τον τιμήσω με μια έκθεση ζωγραφικής, εμπνευσμένη από αυτόν.
Όσον αφορά τώρα στην Μάρθα Πύλια, μια γενναία, δυνατή, απίστευτη γυναίκα και άνθρωπος, που ήμουν πολύ τυχερή που τη γνώρισα. Της αφιερώνω την έκθεση ζωγραφικής μου, γιατί, η Μάρθα, ήταν ο λόγος που αυτή τη στιγμή κάνω έκθεση στην Κομοτηνή. Χωρίς να με γνωρίζει, βλέποντας μόνο τη δουλειά μου και ξέροντας ότι είμαι από Κομοτηνή, σκέφτηκε πως έπρεπε οπωσδήποτε τα έργα μου να εκτεθούν στον τόπο μου. Το ανέλαβε προσωπικά και με έφερε σε επαφή με τους κατάλληλους ανθρώπους, οι οποίοι με τη σειρά τους με αγκάλιασαν και με βοήθησαν να οργανώσουμε αυτή την έκθεση ζωγραφικής…Με πολύ αγάπη της αφιερώνω αυτή την έκθεση, γιατί πίστεψε σε μένα και έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να πραγματοποιηθεί.

Ο καθένας γίνεται δάσκαλος του εαυτού του, ειδικά στην τέχνη, μέσα από πειραματισμούς και καθημερινές αναζητήσεις

ΠτΘ: Ποιους θεωρείτε δασκάλους σας στην τέχνη Υπάρχουν τελικά δάσκαλοι, και την πορεία σας μετά την μαθητεία σας πού την τοποθετείτε
Ε.Π.: Πιστεύω πως ο καθένας γίνεται δάσκαλος του εαυτού του, ειδικά στην τέχνη, μέσα από πειραματισμούς και καθημερινές αναζητήσεις. Όμως κατά την πορεία μου στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, οφείλω πολλά στους δασκάλους μου και ειδικά στον δάσκαλό μου Γιάννη Ψυχοπαίδη. Χωρίς τη δική του καθοδήγηση δε θα είχα ανακαλύψει πτυχές του εσωτερικού μου κόσμου και δε θα είχα τόσα εφόδια, ώστε να δουλεύω πλέον
έχοντας εμπιστοσύνη στον εαυτό μου.

ΠτΘ: Είναι χαρά τελικά να γυρίζεις στην πατρίδα, στον γενέθλιο τόπο ή είναι γεγονός που εμπεριέχει περισσότερη αγωνία
Ε.Π.: Η χαρά είναι μεγάλη που θα πραγματοποιήσω στην πόλη μου για πρώτη φορά έκθεση ζωγραφικής. Είναι συγκινητικό, εκεί που γεννήθηκαν οι πρώτες μου σκέψεις και οι πρώτες μου αναζητήσεις, να τις παρουσιάζω αποτυπωμένες πλέον σε καμβά, ανάμεσα σε αγαπημένους ανθρώπους…Σαφώς και έχω μεγάλη αγωνία για το συγκεκριμένο γεγονός. Επειδή κάθε φορά ο πήχης ανεβαίνει, η αγωνία μου είναι να μπορέσω να συνεχίσω δυναμικά, χωρίς να απογοητεύσω το κοινό που με αγκάλιασε και με αγάπησε μέσα από τη δουλειά μου.

Η κρίση, όποιας μορφής και να είναι, μας επηρεάζει όλους αντίστοιχα

ΠτΘ: Η οικονομική και κοινωνική κρίση αφήνει βαρύ στίγμα σ’ όλους μας αλλά και στον κόσμο των τεχνών: κλίμα ρευστότητας, ανησυχίας, φόβου… Εσείς πώς την εισπράττετε
Ε.Π.: Σίγουρα η κρίση, όποιας μορφής και να είναι, μας επηρεάζει όλους αντίστοιχα. Η οικονομική κρίση έχει ως επακόλουθο την κατάρρευση των ηθικών αξιών, την υποτίμηση και την απαξίωση του πολιτισμού και ως τελικό αποτέλεσμα να μαγαρίσει τον αγνό άνθρωπο. Σίγουρα επηρεάζει, όχι μόνο εμένα, όλους τους καλλιτέχνες. Προσπαθώ βέβαια να είμαι αισιόδοξη και πραγματικά να ελπίζω σε μια μεγάλη αλλαγή….νιώθω πως όλοι την έχουμε ανάγκη.

«Το έργο τέχνης» όπως έλεγε ο Γιάννης Τσαρούχης «είναι ένα δένδρο που απλώνει τα κλαδιά του σ’ όλον τον κόσμο, αλλά είναι βαθιά ριζωμένο στον τόπο του»

ΠτΘ: Πολίτης του κόσμου της ζωγραφικής… Ευσταθεί ο τίτλος Σήμερα οι διάλογοι των ομοτέχνων είναι παγκόσμιοι
Ε.Π.: Ο τίτλος πολίτης του κόσμου χρησιμοποιείται από την εποχή του Σωκράτη…Ισχύει όμως και στις μέρες μας. Με τον τρόπο που εξελίσσεται ο κόσμος μας είναι δύσκολο να αποφύγεις την επικοινωνία με ομότεχνους από διάφορα μέρη του κόσμου…Έτσι καταλήγεις να έχεις τους ίδιους προβληματισμούς και τις ίδιες ανησυχίες.
Όμως, όσες αλλαγές και να γίνουν δεν πρέπει να ξεχνάμε, όπως έλεγε και ο Γιάννης Τσαρούχης, «το έργο τέχνης είναι ένα δένδρο που απλώνει τα κλαδιά του σ’ όλον τον κόσμο, αλλά είναι βαθιά ριζωμένο στον τόπο του».

ΠτΘ: Τελικά η τέχνη μπορεί να είναι παραμυθητική στους καιρούς που ζούμε και, συγχρόνως αφυπνιστική Πιστεύετε σ’ αυτόν της το ρόλο ή αφύπνιση προς το καλό και την πρόοδο παραμένει μια ουτοπία
Ε.Π.: Σε εποχές κρίσης , όπως είναι και η δική μας, η τέχνη καταφέρνει να ψυχαγωγήσει, να
προβληματίσει, αλλά ακόμη και να μας παροτρύνει να δράσουμε. Για άλλους η τέχνη είναι παραμυθητική και για άλλους αφυπνιστική, καθένας μέσα από την τέχνη εισπράττει αυτό που έχει ανάγκη να δει και να βιώσει. Σίγουρα η τέχνη έχει στοιχεία ουτοπικά, αλλά παράλληλα μας δίνει τα εφόδια να ανακαλύψουμε και να καλλιεργήσουμε τον ψυχικό μας κόσμο.

Ιnfo

Εκθεσιακός χώρος: Ιδρυμα Νικολάου Παπανικολάου – Κομοτηνή
Διάρκεια: 8 εως 10 ΜαΪου.
Ωρες Λειτουργίας: 10:00-13:00 και 18:00-21:00.

https://www.facebook.com/events/137609449763127/

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.