Ελενα Βασιλειαδου «Η παιδεια παιζει πολυ σημαντικο ρολο στη μουσικη· οσο πιο μικρος ξεκινησεις να ασχολεισαι τοσο πιο πολυ εξελισσεσαι στη ζωη σου»

Η Έλενα Βασιλειάδου είναι ένα από εκείνα τα θαυμαστά παραδείγματα ανθρώπων που άφησαν αυτό που έκαναν για να ακολουθήσουν το όνειρό τους. Γέννημα θρέμμα της Κομοτηνής, παρόλο που εργάζονταν στο χώρο της λογιστικής αποφάσισε τελικά να ασχοληθεί με το τραγούδι, εντασσόμενη αρχικά στην «Παραδοσιακή Βαλκανική Ορχήστρα» του Ηλία Ιωαννάκη, μεταβαίνουσα στη συνέχεια στη Θεσσαλονίκη, όπου είχε την ευκαιρία να συνεργαστεί με σπουδαίους μουσικούς. Ανήσυχο πνεύμα όμως δεν αρκέσθηκε σε αυτό, και η μουσική της περιπλάνηση σε μια προσπάθεια συλλογής νέων εμπειριών και γνωριμίας με νέες κουλτούρες, όπως εκμυστηρεύτηκε η ίδια, μιλώντας στην εκπομπή «Με το Ν και με το Β» του ράδιο Παρατηρητής, την οδήγησε εκτός ελληνικών συνόρων στην Αμερική, όπου συμμετείχε στην «Ορέστεια» του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία του κύπριου σκηνοθέτη Λεωνίδα Λοϊζίδη, η οποία περιόδευσε σε πολλές πολιτείες της Αμερικής. Η Έλενα ταξίδεψε όμως και στην Τουρκία, στο Αϊβαλή και την Κωνσταντινούπολη, τραγουδώντας στο πλευρό του μεγάλου σολίστα και νεωτεριστή του μπουζουκιού Ορχάν Οσμάν. Μία περιπλάνηση ιδιαιτέρως γοητευτική ομολογουμένως που συνεχίζεται ακάθεκτη. Αυτή την περίοδο η Έλενα Βασιλειάδου εμφανίζεται στη Θεσσαλονίκη μαζί με τον Χρήστο Μητρέντζη. «Ο Χρήστος Μητρέντζης με έκανε να αγαπήσω ολοκληρωτικά το λαϊκό τραγούδι» θα δηλώσει η ίδια περιγράφοντας την εμπειρία που αποκομίζει από τη συνεργασία τους, αφού ο περί ου ο λόγος καλλιτέχνης αποτελεί έναν από τους συνεπέστερους, και ελάχιστους, σύγχρονους εκπροσώπους του καλού λαϊκού τραγουδιού.

Την ερχόμενη Τρίτη 24 Μαρτίου, η Έλενα Βασιλειάδου θα επιστρέψει στα «πάτρια», όπου μαζί με τον Χρήστο Μητρέντζη και την ορχήστρα του, θα ανέβουν στη σκηνή του Cafe-Bar & more “el Clasico”, για μια βραδιά αφιερωμένη στο καλό λαϊκορεμπέτικο τραγούδι ή αν προτιμάτε για «μια βραδιά reunion με αγαπημένους και συμπολίτες», όπως τη χαρακτηρίζει η ίδια.

Έλενα Βασιλειάδου όμως εφ όλης της ύλης…

«Το τραγούδι και η τέχνη ήταν αυτά που έμελλε να με τραβήξουν»

ΠτΘ: Κατάγεστε από την Κομοτηνή, έχετε ασχοληθεί με τη λογιστική και μαθητεύσατε μουσικά στο πλευρό του Ηλία Ιωαννάκη. Τραγουδάτε κυρίως κομμάτια που οι ρίζες τους ακουμπάνε στην Ανατολή, πείτε μας λίγα παραπάνω για την ενασχόλησή σας με τη μουσική…

Ε.Β: Αρχικά, διάνυσα μια μικρή πορεία πάνω σε πιο πρακτικές εργασίες και ενασχολήσεις όπως η λογιστική, έχοντας δουλέψει σε τράπεζα και σε ασφαλιστική εταιρία. Τελικά όμως, το τραγούδι και η τέχνη ήταν αυτά που έμελλε να με τραβήξουν. Έτσι, γύρω στο 2003-2004 εντάχθηκα στην «Παραδοσιακή Βαλκανική Ορχήστρα» του Ηλία Ιωαννάκη όπου ξεκίνησα να τραγουδώ παραδοσιακά-βαλκανικά τραγούδια. Έπειτα αποφάσισα να πάω στη Θεσσαλονίκη όπου και ξεκίνησα να ασχολούμαι περισσότερο επαγγελματικά με το χώρο. Συνεργάστηκα με πολύ σπουδαίους ανθρώπους της μουσικής και θεωρώ ότι είμαι πολύ τυχερή. Τα τελευταία πέντε χρόνια βρίσκομαι δίπλα στον Χρήστο Μητρέντζη, ο οποίος είναι ένας εξαιρετικός δεξιοτέχνης στο μπουζούκι και δουλεύουμε μαζί στο μουσικό κέντρο «Ξαρχάκος» στη Θεσσαλονίκη. Τελευταία λοιπόν προέκυψε και η πρόσκληση από το αγαπημένο μας “el Clsico” και αποφασίσαμε να έρθουμε.

«Αυτό που λειτουργεί στη δική μου ιδιοσυγκρασία ως ψυχοθεραπεία και καταλύτης ήταν η μουσική και το θέατρο»

ΠτΘ: Είχατε πάντα το μικρόβιο της μουσικής;

Ε.Β: Έτσι ακριβώς ήταν. Απλά ήθελα να εξερευνήσω και άλλους κλάδους οι οποίοι εκείνη την περίοδο μου κινούσαν το ενδιαφέρον, αλλά τελικά κατέληξα ότι αυτό που λειτουργεί στη δική μου ιδιοσυγκρασία ως ψυχοθεραπεία και καταλύτης ήταν η μουσική και το θέατρο, σε πιο ερασιτεχνικό επίπεδο βέβαια τότε. Έτσι αποφάσισα ότι η μουσική ήταν ένας, δύσκολος αλλά συνάμα γλυκός, μονόδρομος που ήθελα πολύ να ακολουθήσω.

ΠτΘ: Γιατί επιλέξατε να ασχοληθείτε με το λαϊκό τραγούδι μιας και πολλοί είναι αυτοί που το χαρακτηρίζουν ως ένα νεκρό είδος;

Ε.Β: Η επιλογή μου λειτούργησε αυθόρμητα. Θα έλεγα ότι ήταν κυρίως η ποιότητα, η αυθεντικότητα και η διαχρονικότητα αυτών των κομματιών.

«Οι ρίζες μου με βοηθούν να ερμηνεύω κομμάτια με ξένο στίχο»

ΠτΘ: Τραγουδάτε σε πολλές γλώσσες;

Ε.Β: Έχω μια έφεση στο να ερμηνεύω κομμάτια με ξένο στίχο. Ειδικά με τον τούρκικο στίχο έχω καλή σχέση, μιας και μέχρι τα 27 μου ήμουν στην Κομοτηνή οπότε η γλώσσα μού είναι οικεία. Όμως και οι ρίζες μου με βοηθούν, αφού έχω καταγωγή και από τον Πόντο και από τη Μικρά Ασία. Δηλαδή, η γιαγιά μου ήρθε από το Φανάρι της Κωνσταντινούπολης και ο παππούς μου ήρθε από την Προύσα.

ΠτΘ: Είχατε ακούσματα από τους παππούδες σας;

Ε.Β: Θυμάμαι τη γιαγιά να τραγουδάει το «Καναρίνι μου γλυκό», το «Κάποια πρωινά», την ώρα που μας ξυπνούσε και άρχιζε να κάνει τις δουλειές του σπιτιού. Και ο πατέρας μου όμως είχε καλλιτεχνική φλέβα, χωρίς βέβαια να είναι ιδιαιτέρως γνωστές οι εμφανίσεις του. Πιο συγκεκριμένα, έπαιζε κλαρίνο στη Φιλαρμονική και ζωγράφιζε. Εισέπραξα αυτές τις ευαισθησίες και εγώ.

«Είναι ευλογία, χαρά και μάθημα να συνεργάζομαι μαζί με τον Χρήστο Μητρέντζη»

ΠτΘ: Τραγουδάτε με τον Χρήστο Μητρέντζη που είναι ένα από τα ιδρυτικά στελέχη των «Άγαμων Θυτών». Πώς είναι να εμφανίζεται κανείς δίπλα σε έναν από τους συνεπέστερους συνεχιστές της λαϊκής μουσικής σκηνής και πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία;

Ε.Β: Ο Χρήστος Μητρέντζης είναι ένας πολύ σπουδαίος συνεχιστής της λαϊκής μουσικής και ένας φοβερός δεξιοτέχνης στο σολιστικό όργανο που λέγεται μπουζούκι. Η συνεργασία μας προέκυψε από τη γνωριμία μας στη Σκόπελο το 2009 όπου και δουλέψαμε το πρώτο εκείνο καλοκαίρι και έπειτα ακολούθησε η συνέχεια στη Θεσσαλονίκη δουλεύοντας σε διάφορους χώρους. Είναι ευλογία, χαρά και μάθημα να συνεργάζομαι μαζί με τον Χρήστο Μητρέντζη και με έκανε να αγαπήσω ολοκληρωτικά το λαϊκό τραγούδι και πολλούς από τους καλλιτέχνες που έχουν ασχοληθεί με αυτόν το χώρο, όπως η Βίκυ Μοσχολιού. Η παιδεία παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στη μουσική, όσο πιο μικρός ξεκινήσεις να ασχολείσαι τόσο πιο πολύ εξελίσσεσαι στη ζωή σου. Η μουσική και η τέχνη είναι καταλυτικά στη ζωή του ανθρώπου όσον αφορά στην ψυχοσυναισθηματική του εξέλιξη.

«H περιοδεία στην Αμερική ήταν μια υπέροχη εμπειρία και βρέθηκα εκεί λόγω της ανάγκης μου να ταξιδεύω και να γνωρίζω νέες κουλτούρες»

ΠτΘ: Η μουσική σας περιπλάνηση πέρα από τα όρια της Ελλάδας σας οδήγησε και στο εξωτερικό, στην Κωνσταντινούπολη, το Αϊβαλί αλλά και στην Αμερική. Τι ακριβώς κάνατε εκεί και ποια ήταν η ανάγκη που σας οδήγησε και στο εξωτερικό;

Ε.Β: Είχα αυτήν την υπέροχη εμπειρία της συμμετοχής σε μια παράσταση αρχαίας τραγωδίας το 2010, επιμελήθηκα μουσικά την «Ορέστεια» του Αισχύλου σε σκηνοθεσία του κύπριου σκηνοθέτη Λεωνίδα Λοϊζίδη και βρέθηκα μαζί με μια ομάδα ηθοποιών στη Νέα Υόρκη και άλλες πολιτείες της Αμερικής, όπου και μείναμε γύρω στους τρεις μήνες, δίνοντας παραστάσεις στις οποίες συμμετείχα και εγώ ενεργά αυτοσχεδιάζοντας με τη φωνή μου, παίζοντας συγχρόνως ένα κρουστό. Ήταν υπέροχη εμπειρία και βρέθηκα εκεί λόγω της ανάγκης μου να ταξιδεύω και να γνωρίζω νέες κουλτούρες.

Ο ιασμιώτης δεξιοτέχνης του μπουζουκιού Ορχάν Οσμάν

ΠτΘ: Πώς ήταν που γνωρίσατε τον σπουδαίο τούρκο μπουζουκοπαίχτη Ορχάν Οσμάν;

Ε.Β: Ο Ορχάν Οσμάν κατάγεται από τον Ίασμο αλλά ζει και κάνει καριέρα στην Κωνσταντινούπολη. Είναι και αυτός ένας δεξιοτέχνης του μπουζουκιού και πειραματίζεται πολύ, μπλέκοντας και την jazz μουσική μέσα στα παιξίματά του και συνεργάζεται και με πολλούς ξένους καλλιτέχνες αυτού του είδους.

Το “reunion” του “el Clasico”

ΠτΘ: Τι σημαίνει η Κομοτηνή για εσάς, μιας και είστε ιδιαίτερα αγαπητή «στους εδώ» ανθρώπους;

Ε.Β: Χαίρομαι πάρα πολύ για το προσεχές live που θα κάνω στο “el Clsico”, το βλέπω σαν μια επανασυνάντηση, ένα “reunion”, και θα χαρώ πολύ να δω παλιούς μου φίλους, συμμαθητές και συγγενείς που δεν έτυχε να έρθουν τα προηγούμενα χρόνια να με ακούσουν.

Συνέντευξη: Τζένη Κατσαρή Βαφειάδη, Χρήστος Λαγαρίας

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.